Рӯзӣ бар лафзи малик зода рафт ки корҳои ин сиррӣ ба мақодӣри он сиррӣ манӯтаст ва ба кӯшишу ҷаҳди одамии тафовутии бештар мумкин нашавад , ва он луитар ки хирадманд дар талаби он хавз нанамояду нафаси хатиру умри азизро фидои мурдорӣ бисёр хасм нигараданд .
روزی بر لفظ ملکزاده رفت که کارهای این سری به مقادیر آن سری منوط است و به کوشش و جهد آدمی تفاوتی بیشتر ممکن نشود، و آن لوی تر که خردمند در طلب آن خوض ننماید و نفس خطیر و عمر عزیز را فدای مرداری بسیار خصم نگرداند.
Чаҳ ба ҳирси мардум , дар рӯзии зиёдату нуқсон сӯрат набандад .
چه به حرص مردم، در روزی زیادت و نقصان صورت نبندد.
Шариф зода гуфт : ҷамоли шартии муътабару сабабӣ муаккадаст идроки саодатроу ҳусӯли ъзу неъматро ; ваамоне ҷуз бидон долат тисир напазирад . Писар бозаргон гуфт : манофеи рои росту фавойиди тадбири дуруст бар ҳамаи асбоб , собиқаст ,у ҳаркиро пой дар санг ояд антъош ӯ ҷуз ба натоиҷи ақл дар имкон наёяд . Барзигар гуфт : волзини ҷоҳдўои Финои лнҳдинҳми сблно , баракоти касб ва меамн муҷоҳидат , мардумро дар маърази дӯсти комӣу масаррати орад ва ба шодкомӣ ва ба ?ҳеҷат ороста гирданду ҳаркии азимат бар талаби чизе мусаммам гардонид ҳар оина бирасад .
شریف زاده گفت: جمال شرطی معتبر و سببی موکد است ادراک سعادت را و حصول عز و نعمت را؛ و امانی جز بدان دالت تیسیر نپذیرد. پسر بازرگان گفت: منافع رای راست و فواید تدبیر درست بر همه اسباب، سابق است، و هرکهرا پای در سنگ آید انتعاش او جز به نتایج عقل در امکان نیاید. برزگر گفت: والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا، برکات کسب و میامن مجاهدت، مردم را در معرض دوستکامی و مسرت آرد و به شادکامی و به هجت آراسته گرداند و هرکه عزیمت بر طلب چیزی مصمم گردانید هر آینه برسد.
Чун ба шаҳри манзури наздики расиданд ба тарафӣ барои осоиш таваққуф карданду барзигари бачаро гуфтанд : атрии Фонки ноълаҳ , мо ҳама аз кор бимонадаем ва аз самараи иҷтиҳоди ту насибӣ тамаъ медорем , тадбири қӯт мо бикун то фардо ки мондагии мо гум шуда бошад мо низ ба навбати гирд касе броиим . Сӯй қасаба рафт ва пурсед ки : дар ин шаҳри кадоми кор беҳтар равад ? гуфтанд : ҳизумро иззатӣаст . Дар ҳол ба кӯҳ рафту пуштворае баст ва ба шаҳри расониду бФрўхту таоми харид , ва бар дар шаҳри бнбшт ки « самарати иҷтиҳоди як рӯзаи қӯти чаҳор касаст . »
چون به شهر منظور نزدیک رسیدند به طرفی برای آسایش توقف کردند و برزگر بچه را گفتند: اطری فانک ناعلة، ما همه از کار بماندهایم و از ثمره اجتهاد تو نصیبی طمع میداریم، تدبیر قوت ما بکن تا فردا که ماندگی ما گم شده باشد ما نیز به نوبت گرد کسی برآییم. سوی قصبه رفت و پرسید که: در این شهر کدام کار بهتر رود؟ گفتند: هیزم را عزتی است. در حال به کوه رفت و پشتوارهای بست و به شهر رسانید و بفروخت و طعام خرید، و بر در شهر بنبشت که «ثمرت اجتهاد یک روزه قوت چهار کس است.»