Дигари рӯзи шарифи зодаро гуфтанд : ки имрӯз ба ҷамоли хеш касе андеш ки моро фироқӣ бошад . Андешед ки : агар беғараз бозгардам ёрони зойеъ монанди . Дар ин фикрат ба шаҳр даромад , ранҷуру мутиасифи пушт ба дарахтии бознҳод . Ногаҳони зани тавонгарӣ бар ваии гузашт ва ӯро бидид , мафтӯни гашт ва гуфт : мо ҳозои бшрои ани ҳозои алои малики Карим . Ва канизакро гуфт : тадбирии андеш .

دیگر روز شریف‌زاده را گفتند: که امروز به جمال خویش کسی اندیش که ما را فراغی باشد. اندیشید که: اگر بی غرض بازگردم یاران ضایع مانند. در این فکرت به شهر درآمد، رنجور و متاسف پشت به درختی بازنهاد. ناگهان زن توانگری بر وی گذشت و او را بدید، مفتون گشت و گفت: ما هذا بشرا ان هذا الا ملک کریم. و کنیزک را گفت: تدبیری اندیش.

Канизак ба наздик ӯ омад ва гуфт : кадбону мегуяд ки :

کنیزک به نزدیک او آمد و گفت: کدبانو می‌گوید که:

Вақфи алҳўӣ бе ҳайси анати Флиси лӣ .

وقف الهوی بی حیث انت فلیس لی.

Агар ба ҷамоли худ соъатӣ мизбонӣ кунӣ ман умр ҷовид ёбаму туро зиён надорад . Ҷавоб дод : фармон бурдорам , ҳеҷ узрӣ нест . Дар ҷумла бархест ва ба хона ӯ рафт .

اگر به جمال خود ساعتی میزبانی کنی من عمر جاوید یابم و ترا زیان ندارد. جواب داد: فرمان بردارم، هیچ عذری نیست. در جمله برخاست و به خانه او رفت.

Ва рӯзӣ дар роҳат ва неъмат бигузаронед , ва ба вақт бозгаштан панҷсад дирам слтӣ ёфт , барги ёрони бсохт ва бар дар шаҳри бнбшт ки « қимати як рӯзаи ҷамоли панҷсад дирамаст . »

و روزی در راحت و نعمت بگذرانید، و به وقت بازگشتن پانصد درم صلتی یافت، برگ یاران بساخت و بر در شهر بنبشت که «‌قیمت یک روزه جمال پانصد درم است.»