Дигари рӯзи подшоҳи зодаро гуфтанд ки : агар таваккули туро смртӣаст тимори мо бибояд дошт . ӯ дар ин фикрат рӯй ба шаҳр оварад . Аз қазоро амири он шаҳрро вафоти расида буд ,у мардуми шаҳр ба таъзият машғӯл буданд . ӯ бар сиблати назора ба сарой малик рафт ва ба тарафӣ бинишаст . Чун дар ҷазаъ бо дигарон мувофиқат наменамӯд дарбон ӯро ҷафоҳо гуфт . Чун ҷинозаи беруни бурданду сарой холӣ монад ӯ ҳамонҷо боз омад боистод . Крети дигари назари дарбон бар малик зода афтод дар сафоҳати биФзўд ва ӯро бабрад ва ҳабс кард .

دیگر روز پادشاه زاده را گفتند که: اگر توکل ترا ثمرتی است تیمار ما بباید داشت. او در این فکرت روی به شهر آورد. از قضا را امیر آن شهر را وفات رسیده بود، و مردم شهر به تعزیت مشغول بودند. او بر سبیل نظاره به سرای ملک رفت و به طرفی بنشست. چون در جزع با دیگران موافقت نمی‌نمود دربان او را جفاها گفت. چون جنازه بیرون بردند و سرای خالی ماند او همانجا باز آمد بایستاد. کرت دیگر نظر دربان بر ملک‌زاده افتاد در سفاهت بیفزود و او را ببرد و حبس کرد.

Дигари рӯзи аъёни он шаҳр фароҳам омаданд то кори аморат бар касе қарор диҳанд , ки малики эшонро ворисӣ набӯд . Дар ин мФоўзт хавзӣ медоштанд , дарбони эшонро гуфт : ин кор мастуртар гузоред , ки ман ҷосӯсӣ гирифтаам , то аз муҷодалаи шумо вуқуфии наёбад ;у ҳикояти малики зодау ҷафоҳои хеши ҳама боз ронад . Савоби диданд ки ӯро бихонанд ва аз ҳол ӯ асткшоФӣ кунанд . Кас рафту малики зодаро аз ҳабс берун оварад . Пурседанд ки : мӯҷиби қудум чаҳ бӯдаасту маншау муваллиди кадом шаҳраст ? ҷавоби некӯ ва ба ваҷҳ гуфт ва аз насаби хеши эшонро эълом дод ва муқарар гардонид ки : чун падар аз малики дунё ба Наими охират интиқол карду бародар бар малик муставле шуд ман барои сиёнати зот ба тарки шаҳр ва ватан бигуфтам ва аз низо бе фоидаи эҳтирози лозими шимурдам , ва бо худ гуфтам : азо назул бки алшри Фоқъд .

دیگر روز اعیان آن شهر فراهم آمدند تا کار امارت بر کسی قرار دهند، که ملک ایشان را وارثی نبود. در این مفاوضت خوضی می‌داشتند، دربان ایشان را گفت: این کار مستورتر گزارید، که من جاسوسی گرفته‌ام، تا از مجادله شما وقوفی نیابد؛ و حکایت ملک‌زاده و جفا‌های خویش همه باز راند. صواب دیدند که او را بخوانند و از حال او استکشافی کنند. کس رفت و ملک‌زاده را از حبس بیرون آورد. پرسیدند که: موجب قدوم چه بوده است و منشاء و مولد کدام شهر است؟ جواب نیکو و به وجه گفت و از نسب خویش ایشان را اعلام داد و مقرر گردانید که: چون پدر از ملک دنیا به نعیم آخرت انتقال کرد و برادر بر مُلک مستولی شد من برای صیانت ذات به ترک شهر و وطن بگفتم و از نزاع بی فایده احتراز لازم شمردم، و با خود گفتم: اذا نزل بک الشر فاقعد.

Тайифае аз бозаргонон ӯро бишнохтанд . Ҳоли бузургии хонадону бастати малики аслоф ӯ боз гуфтанд . Аъёни шаҳрро ҳузур ӯ мувофиқ намӯд ва гуфтанд : шоистаи аморати ин хитта ӯст , чаҳ зоти шарифу арақ Карим дорад , ва бешак дар абвоби адлу ъотФти иқтидоу тқил ба салаф хеш фармоед ,у русуми сутӯдау осори писандидаи эшон тоза ва зинда гирданд . Дар ҳол байъат карданду мулкии бад-ӣни сони осон ба даст ӯ афтод ,у таваккули ваии смртии бад-ӣни бузургӣ ҳосил оварад .

طایفه‌ای از بازرگانان او را بشناختند. حال بزرگی خاندان و بسطت ملک اسلاف او باز گفتند. اعیان شهر را حضور او موافق نمود و گفتند: شایسته امارت این خطه اوست، چه ذات شریف و عرق کریم دارد، و بی‌شک در ابواب عدل و عاطفت اقتدا و تقیل به سلف خویش فرماید، و رسوم ستوده و آثار پسندیده ایشان تازه و زنده گرداند. در حال بیعت کردند و ملکی بدین سان آسان به‌دست او افتاد، و توکل وی ثمرتی بدین بزرگی حاصل آورد.

Ва ҳарки дар мақоми таваккули саботи қадами варзад ва онро ба сидқи ният қарин гирданд самароти он дар дайну дунё ҳарчӣ мҳно тар биёбад .

و هرکه در مقام توکل ثبات قدم ورزد و آن را به صدق نیت قرین گرداند ثمرات آن در دین و دنیا هرچه مهنّا‌تر بیابد.