Чун шери сухан Димна башнавад мъҷб шуд , пиндошт ки насиҳатӣ хоҳад кард , рӯй ба наздикон хеш оварад ва гуфт : мардуми ҳунарманд бо мурувват агарчӣ хомли манзалат ва бисёр хасм бошад ба ақлу муруввати хеш пайдо ояд дар миёни қавм , чунонкии фурӯғи оташ агарчӣ фурӯзанда хоҳад ки пасти сӯзад ба иртифоъ гароед . Димнаи бад-ӣни сухан шод шуд ва донист ки афсун ӯ дар гӯши шер муассир омад , гуфт : воҷибаст бар кафеи хадаму ҳашами малик ки ончии эшонро фароз ояд аз насиҳати бози намоянду миқдори донишу фаҳми хеши маълуми рой подшоҳ гардонанд , ки малик то атбоъи хешро некӯ нашносад ва бар андозаи рой ва рӯйяту ихлосу мносҳти ҳаряк воқиф набошад аз хизмати эшон интифоъӣ натавонад гирифт ва дар астноъи эшон мисол натавонад дод . Чаҳ донаи модом ки дар пардаи хок ниҳонаст ҳеҷ кас дар парвардан ӯ саъй нанамояд , чун ниқоби хок аз чеҳра хеш бикшод ва рӯй змтнро зтри зумуррадин баст маълум гардад ки чист , лошки онро бпрўрнд ва аз самарати он манфиат гиранд ва ҳарки ҳаст бар андозаи трбтти азуи фоида тавон гирифт . Ва умда дар ҳамаи абвоби астноъ мулӯкаст , чунонкӣ гуфтаанд :

چون شیر سخن دمنه بشنود مُعجَب شد، پنداشت که نصیحتی خواهد کرد، روی به نزدیکان خویش آورد و گفت: مردمِ هنرمندِ با مروّت اگرچه خامل‌منزلت و بسیار‌خصم باشد به عقل و مروّتِ خویش پیدا آید در میانِ قوم، چنانکه فروغِ آتش، اگرچه فروزنده خواهد که پست سوزد، به ارتفاع گراید. دمنه بدین سخن شاد شد و دانست که افسونِ او در گوش شیر مؤثر آمد، گفت: واجب است بر کافّهٔ خَدَم و حَشَمِ مُلک که آنچه ایشان را فراز آید از نصیحت باز نمایند و مقدارِ دانش و فهمِ خویش معلومِ رایِ پادشاه گردانند، که مَلِک تا اَتباعِ خویش را نیکو نشناسد و بر اندازه رای و رویت و اخلاص و مناصحتِ هریک واقف نباشد، از خدمت ایشان انتفاعی نتواند گرفت و در اصطناعِ ایشان مثال نتواند داد. چه، دانه مادام که در پردهٔ خاک نهان است هیچ کس در پروردنِ او سعی ننماید، چون نقابِ خاک از چهرهٔ خویش بگشاد و روی زمین را زیرِ زمردین بست، معلوم گردد که چیست، لاشَک آن را بپرورند و از ثمَرتِ آن منفعت گیرند و هرکه هست بر اندازه تربیت ازو فایده توان گرفت. و عمده در همهٔ ابواب، اصطناعِ ملوک است، چنانکه گفته‌اند:

Ва аз ҳуқуқи раият бар малик онаст ки ҳарякро бар миқдори мурувват ва як дилӣу насиҳат ба дараҷае расонад , ва ба ҳаво дар маротиби тақдим ва тохир нафармоед ,у касонеро ки дар корҳо ғофил ва аз ҳунарҳо отил бошанд бар кофёни ҳунарманду доҳтони хирадманди тарҷеҳу тафзил раво надорад , ки ду кор аз азоем подшоҳони ғариби намояд : ҳаляти сар бар пой бастан ,у перояи пой бар сар овихтан . Ва ёқӯту марворидро дар сурбу арзиз нишондан дарон таҳқир ҷавоҳир набошад локини ақли Фрмоиндаҳ ба наздики аҳли хирад мтъўн гардад . Ва анбӯҳии ёрон ки дурбин ва кордон набошанд айн музиратаст ,у нФози кор бо аҳли басират ва фаҳм тавонад буд на ба анбӯҳии ансору аъвон . Ва ҳаркии ёқӯт бо хештан дорад гарон бор нагардад ва бидон ҳар ғараз ҳосил ояд . Вонкаҳи санг дар кӣса кунад ранҷур гардаду рӯз ҳоҷат бидон чизеи наёбад . Ва марди доно ҳақир нашимурд соҳиби мурувватро агарчӣ хомл манзалат бошад , чаҳ пай аз миён хок баргиранду азуи зинҳо созанду мураккаб мулӯк шаваду камонҳо рост кунанд ва ба суҳбати дасти мулӯку ашроф азиз гардад . Ва нишоед ки подшоҳи хирадмандонро ба хмўли аслофи фурӯгузорад ва беҳунаронро ба васоили маврӯс , бе ҳунари мктсб , астноъ фармоед бал ки тарбияти подшоҳ бар қадари манфиат бояд ки дар салоҳи малик аз ҳаряк бинад , чаҳ агар бе ҳунарони хизмати аслофро всилти саодати созанди халал ба корҳо роҳ ёбаду аҳли ҳунари зойеъ монанди . Ва ҳеҷ кас ба мардум аз зот ӯ наздик тар нест , чун баъзе азон маълул шавад ба доруҳое алоҷ кунанд ки аз роҳҳои давр ва шаҳрҳои бегонаи оранд . Ва мӯши мардумонро ҳмсроиаҳ ва ҳам хонааст , чун мўзӣ мебошад ӯро аз хона берун мефиристанд ва дар ҳалок ӯ саъии воҷиб май бенанд . Ва боз агарчӣ ваҳшӣ ва ғарибаст чун бадви ҳоҷату азу манфиатаст ба икромӣ ҳарчӣ тамомтар ӯро ба дасти оранд ва аз дасти мулӯк барои ӯ мураккабии созанд .

و از حقوق رعیت بر ملک آنست که هریک را بر مقدار مروت و یک‌دلی و نصیحت به درجه‌ای رساند، و به هوا در مراتب تقدیم و تاخیر نفرماید، و کسانی را که در کارها غافل و از هنرها عاطل باشند بر کافیان هنرمند و داهطان خردمند ترجیح و تفضیل روا ندارد، که دو کار از عزایم پادشاهان غریب نماید: حلیت سر بر پای بستن، و پیرایه پای بر سر آویختن. و یاقوت و مروارید را در سرب و ارزیز نشاندن دران تحقیر جواهر نباشد لکن عقل فرماینده به نزدیک اهل خرد مطعون گردد. و انبوهی یاران که دوربین و کاردان نباشند عین مضرت است، و نفاذ کار با اهل بصیرت و فهم تواند بود نه به انبوهی انصار و اعوان. و هرکه یاقوت با خویشتن دارد گران‌بار نگردد و بدان هر غرض حاصل آید. وآنکه سنگ در کیسه کند رنجور گردد و روز حاجت بدان چیزی نیابد. و مرد دانا حقیر نشمرد صاحب‌مروّت را اگرچه خامل منزلت باشد، چه پی از میان خاک برگیرند و ازو زینها سازند و مرکب ملوک شود و کمان‌ها راست کنند و به صحبت دست ملوک و اشراف عزیز گردد. و نشاید که پادشاه خردمندان را به خمول اسلاف فروگذارد و بی‌هنران را به وسایل موروث، بی‌هنر مکتسب، اصطناع فرماید بل‌که تربیت پادشاه بر قدر منفعت باید که در صلاح ملک از هریک بیند، چه اگر بی‌هنران خدمت اسلاف را وسیلت سعادت سازند خلل به کارها راه یابد و اهل هنر ضایع مانند. و هیچ کس به مردم از ذات او نزدیک‌تر نیست، چون بعضی ازان معلول شود به داروهایی علاج کنند که از راههای دور و شهرهای بیگانه آرند. و موش مردمان را همسرایه و هم خانه است، چون موذی می‌باشد او را از خانه بیرون می‌فرستند و در هلاک او سعی واجب می‌بینند. و باز اگرچه وحشی و غریب است چون بدو حاجت و ازو منفعت است به اکرامی هرچه تمامتر او را به دست آرند و از دست ملوک برای او مرکبی سازند.