Чун Димна аз ин сухан фориғ шуд эъҷоби шери бадви зиёдати гашту ҷавобҳои некӯ ва саноҳои бисёр фармуд ва бо ӯ алифӣ тамом гирифт . Ва Димна ба фурсат хилват талабед ва гуфт : муддатӣаст то маликро бар як ҷои муқӣм май байнаму нишоти шикору ҳаракат фурӯ гузоштааст , мӯҷиб чист ? шер май хост ки бар Димнаи ҳоли ҳароси худ пӯшонида дорад , дар он миёни шнзбаҳи бонгии бикради баланду овоз ӯ чунон шерро аз ҷои бабрад ки Аннани тамаллуку тмоск аз даст ӯ бишуду рози худ бар Димна бикшод ва гуфт : сабаби ин овозаст ки май шинавӣ . намедонам ки аз кадом ҷониб меояд , локини гумон май барам ки қӯту таркиби соҳиби он фарохур овоз бошад . Агар чунинаст моро ӣнҷои мақом савоб набошад .

چون دمنه از این سخن فارغ شد اعجاب شیر بدو زیادت گشت و جواب‌های نیکو و ثناهای بسیار فرمود و با او الفی تمام گرفت. و دمنه به فرصت خلوت طلبید و گفت: مدتی است تا ملک را بر یک جای مقیم می‌بینم و نشاط شکار و حرکت فرو گذاشته است، موجب چیست؟ شیر می‌خواست که بر دمنه حال هراس خود پوشانیده دارد، در آن میان شنزبه بانگی بکرد بلند و آواز او چنان شیر را از جای ببرد که عنان تملّک و تماسک از دست او بشد و راز خود بر دمنه بگشاد و گفت: سبب این آواز است که می‌شنوی. نمی‌دانم که از کدام جانب می‌آید، لکن گمان می‌برم که قوّت و ترکیب صاحب آن فراخور آواز باشد. اگر چنین است ما را اینجا مقام صواب نباشد.

Димна гуфт : ҷузи бад-ӣни овоз , маликро аз ваии ҳеҷ рибтӣ дигар бӯдааст ? гуфт : не . Гуфт : нишоед ки малики бад-ӣни мӯҷиби макони хеш холӣ гузорад ва аз ватани молўФи худ ҳиҷрат кунад , чаҳ гуфтаанд ки офати ақл тслФаст ,у офати муруввати чрбк ,у офати дили заъифи овози қавӣ . Ва дар баъзе амсол далеласт ки ба ҳар овози баланду ҷуссаи қавӣ илтифот нишоед намӯд . Шер гуфт : чигунааст он ?

دمنه گفت: جز بدین آواز، ملک را از وی هیچ ریبتی دیگر بوده است؟ گفت: نی. گفت: نشاید که ملک بدین موجب مکان خویش خالی گذارد و از وطن مالوف خود هجرت کند، چه گفته‌اند که آفت عقل تصلف است، و آفت مروت چربک، و آفت دل ضعیف آواز قوی. و در بعضی امثال دلیل است که به هر آواز بلند و جثه قوی التفات نشاید نمود. شیر گفت: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: