Овардаанд ки дар марғзорӣ ки насими он буии биҳиштро муаттар карда буду баракси он рӯй фалакро мунаввари гардонида , аз ҳар шохии ҳазор ситораи тобон ва дар ҳар ситораи ҳазор сипеҳри ҳайрон

آورده‌اند که در مرغزاری که نسیم آن بوی بهشت را معطر کرده بود و برعکس آن روی فلک را منور گردانیده، از هر شاخی هزار ستاره تابان و در هر ستاره هزار سپهر حیران

Вуҳуш бисёр буд ки ҳамаи бсбби чрохўру об дар хсб ва роҳат буданд , локини бмҷоўрти шери он ҳамаи мнғс буд . Рӯзӣ фароҳам омаданду ҷумлаи наздики шери рафтанд ва гуфтанд : ту ҳар рӯзи пас аз ранҷ бисёру машаққати фаровон аз Майкии шикор май туоне шикаст ва мо пайваста дар бало ва ту дар тгопўӣу талаб . Акнӯн чизе андешӣдаем ки туро дарон фароғат ва моро амн ва роҳат бошад . Агар таъаррузи хеш аз мо зоил кунӣ ҳар рӯзи муваззафи яке шикории пеш малик фиристем . Шер бидон ризо дод ва муддатӣ барон баромад . Як рӯзи қуръа бар харгӯш омад . Ёронро гуфт : агар дар фиристодан ман таваққуфӣ кунед ман шуморо аз ҷаври ин ҷаббори хӯни хор боз Раҳонам . Гуфтанд : мзоиқтӣ нест . ӯ соъатӣ таваққуф кард то вақти чошт шер бигузашт , пас оҳистаи нарми нарм рӯй басӯии шери ниҳод . Шерро дил танг ёфт оташи гуруснагӣ ӯро бар боди тунди нишонда буду фурӯғи хашм дар ҳаракоту саканоти ваии падеди омада , чунонкии оби даҳон ӯ хушки истода буду нақзи аҳдро дар хок май ҷуст .

وحوش بسیار بود که همه بسبب چراخور و آب در خصب و راحت بودند، لکن بمجاورت شیر آن همه منغص بود. روزی فراهم آمدند و جمله نزدیک شیر رفتند و گفتند: تو هر روز پس از رنج بسیار و مشقت فراوان از مایکی شکار می‌توانی شکست و ما پیوسته در بلا و تو در تگاپوی و طلب. اکنون چیزی اندیشیده ایم که ترا دران فراغت و ما را امن و راحت باشد. اگر تعرض خویش از ما زایل کنی هر روز موظف یکی شکاری پیش ملک فرستیم. شیر بدان رضا داد و مدتی بران برآمد. یک روز قرعه بر خرگوش آمد. یاران را گفت: اگر در فرستادن من توقفی کنید من شما را از جور این جبار خون خوار باز رهانم. گفتند: مضایقتی نیست. او ساعتی توقف کرد تا وقت چاشت شیر بگذشت، پس آهسته نرم نرم روی بسوی شیر نهاد. شیر را دل تنگ یافت آتش گرسنگی او را بر باد تند نشانده بود و فروغ خشم در حرکات و سکنات وی پدید آمده، چنانکه آب دهان او خشک ایستاده بود و نقض عهد را در خاک می‌جست.

Харгӯшро бидид , овози додкаҳ : аз куҷо май оеу ҳол вуҳуш чист ? гуфт : дар суҳбати ман харгӯшӣ фиристода буданд , дар роҳи ширӣ аз ман бастад , ман гуфтам : « ин чошт маликаст » , илтифот нанамуд ва ҷафоҳо ронад ва гуфт : « ин шикоргоҳу сайди он бмни аввалитар , ки қӯти шавкати ман зиёдатаст . » ман шитофтам то маликро хабар кунам . Ширбхост ва гуфт : ӯро бмн намой .

خرگوش را بدید، آواز دادکه: از کجا می‌آیی و حال وحوش چیست؟ گفت: در صحبت من خرگوشی فرستاده بودند، در راه شیری از من بستد، من گفتم: «این چاشت ملک است »، التفات ننمود و جفاها راند و گفت: «این شکارگاه و صید آن بمن اولی تر، که قوت شوکت من زیادت است. » من شتافتم تا ملک را خبر کنم. شیربخاست و گفت: او را بمن نمای.

Харгӯши пеши истод ва ӯро басари чоҳии бузурги барад ки сафои он чун оинае шаку яқин сӯратҳо бинмудӣу авсофи чеҳра ҳар як бар шимурдӣ .

خرگوش پیش ایستاد و او را بسر چاهی بزرگ برد که صفای آن چون آینه ای شک و یقین صورتها بنمودی و اوصاف چهره هر یک بر شمردی.

Ва гуфт : дар ин чоҳаст ва ман аз вай май тарсам , агар малики маро дар баргирад , ӯро намоям . Шер ӯро дар барграфту бчоаҳи Фрўнгрист , хаёли худ ва азон харгӯш бидид , ӯро бгзошт ва худро дар чоҳ афганд ва ғўтӣ хӯрду нафаси хӯни хору ҷони мурдори бмолки супурд .

و گفت: در این چاهست و من از وی می‌ترسم، اگر ملک مرا در برگیرد، او را نمایم. شیر او را در برگرفت و بچاه فرونگریست، خیال خود و ازان خرگوش بدید، او را بگذاشت و خود را در چاه افگند و غوطی خورد و نفس خون خوار و جان مردار بمالک سپرد.

Харгӯши бсломт боз рафт . Вуҳуш аз сӯрати ҳолу кайфияти кор шер пурседанд , гуфт : ӯро ғўтӣ додам ки чун ганҷи қорун хок хӯрд шуд . Ҳама бар мураккаби шодмонгии савори гаштанд ва дар марғзори амну роҳат ҷавлонӣ намуданд , ва ин байтро вирд сохтанд :

خرگوش بسلامت باز رفت. وحوش از صورت حال و کیفیت کار شیر پرسیدند، گفت: او را غوطی دادم که چون گنج قارون خاک خورد شد. همه بر مرکب شادمانگی سوار گشتند و در مرغزار امن و راحت جولانی نمودند، و این بیت را ورد ساختند: