Овардаанд ки дар обгирӣ аз роҳи давр ва аз таъаррузи гузарёни масӯни се моҳӣ буд , ва ду ҳозм ва яке оҷиз . Аз қазои рӯзии ду сайёд барон гузаштанд бо як дигар меод ниҳоданд ки ҷоли биоранд ва ҳар се моҳӣ бигиранд . Моҳёни ин сухан башнаваданд . Онкии ҳзм зиёдат дошту борҳои дастбурди замонаи ҷоФии дида буду шӯхи чашмии сипеҳри ғаддор муъоина карда ва бар бисоти хираду тҷрбти собити қадам шуда , сабк , рӯй бакор оварад ва аз он ҷониб ки оби даромадии брФўр берун рафт . Дар ин миёни сайёдони брсиднд ва ҳар ду ҷҳонби оби гир муҳкам бибастанд .
آوردهاند که در آبگیری از راه دور و از تعرض گذریان مصون سه ماهی بود، دو حازم و یکی عاجز. از قضا روزی دو صیاد بران گذشتند، با یکدیگر میعاد نهادند که جال بیارند و هر سه ماهی بگیرند. ماهیان این سخن بشنودند؛ آنکه حزم زیادت داشت و بارها دستبرد زمانهٔ جافی دیده بود و شوخچشمی سپهرِ غدار معاینهکرده و بر بساط خرد و تجربت ثابت قدم شده، سبک، روی بهکار آورد و از آن جانب که آب درآمدی بر فور بیرون رفت. در این میان صیادان برسیدند و هر دو جوانب (جانب؟) آبگیر محکم ببستند.
Дайгарии ҳам ғӯрӣ дост , на аз перояи хиради отил буд вена аз зхирти тҷрбт бебаҳр . Ҳарчанд тадбир дар ҳангоми блоФоидаҳи бештари надиҳад , ва аз самароти рой дар вақти офати таматтуъ зиёдат натавон ёфт . Ва бо ин ҳамаи оқил аз манофеи дониши ҳаргиз навмед нагардад , ва дар дафъ ?мукуаед душмани тохир савоб набинад . Вақти саботи мардону рӯзи макри хрдмндонст . Пас хештани мурдаи сохт ва бар рӯй об ситон мерафт . Сайёд ӯро бардошт ва чун сӯрат шуд ки мурдааст биндохт . Бҳилти хештан дар ҷӯии андохту ҷони бсломти бабрад .
دیگری هم غوری داشت، نه از پیرایه خرد عاطل بود و نه از ذخیرت تجربت بیبهر؛ با خود گفت: «غفلت کردم و فرجامِ کارِ غافلان چنین باشد و اکنون وقتِ حیلت است، هرچند تدبیر در هنگام بلا فایده بیشتر ندهد، و از ثمرات رای در وقت آفت تمتع زیادت نتوان یافت. و با این همه عاقل از منافع دانش هرگز نومید نگردد، و در دفع مکاید دشمن تاخیر صواب نبیند. وقت ثبات مردان و روز مکر خردمندان است» پس خویشتن مرده ساخت و بر روی آب، سِتان میرفت. صیاد او را برداشت و چون صورتشد که مرده است بینداخت؛ بهحیلت خویشتن در جوی انداخت و جان بهسلامت ببرد.
Ва онкии ғифлат бар аҳволи ваии ғолибу аҷз дар афъоли ваии зоҳир буд ҳайрону саргардону мадҳушу пои кашон , чап ва рост мерафт ва дар фарозу нишеб май давид то гирифтор шуд .
و آنکه غفلت بر احوال وی غالب و عجز در افعال وی ظاهر بود حیران و سرگردان و مدهوش و پایکشان، چپ و راست میرفت و در فراز و نشیب میدوید تا گرفتار شد.