Димна чун сроФгндаҳ Эй анда зада бнздик шнзбаҳ рафт .

دمنه چون سرافگنده ای انده زده بنزدیک شنزبه رفت.

Шнзбаҳи трҳиб тамом намӯд ва гуфт : рўзҳост то надидаам , саломат бӯдае ? Димна гуфт : чигуна саломат тавонад буд касе ки молики нафас худ набошад , асири муроди дигарон ва ҳамеша бар ҷону тани ларзон , як нафас бебим ва хатар назанад ва як сухан бехавф ва фазаъ нагӯяд ? гов гуфт : мӯҷиб навмидӣ чист ? гуфт : ончӣ дар собиқи тақдир рафтааст ҷеффи алқлми бмои ҳўи коӣни илои явми аддӣн . Кист ки бо қазои осмонии муқовимати ёради пайваст ? ва дар ин олам бмнзлтӣ расад ва аз неъмати дунёи шарбатӣ дар даст ӯ диҳанд ки сармаст ва бебок нашавад ?у брпии ҳавои қадам наад ва дар маъраз ҳалок набошад ? ва бозанон маҷоласт дорад ва мафтӯн нагардад ?у блӣимон ҳоҷат бардорад ва хор нашавад ? ва бо шариру фаттон мхолтт гузинад ва дар ҳасрат вндомт науфтад ?у суҳбати султон ихтиёр кунаду бсломти ҷаҳд ?

شنزبه ترحیب تمام نمود و گفت: روزهاست تا ندیده ام، سلامت بوده ای؟ دمنه گفت: چگونه سلامت تواند بود کسی که مالک نفس خود نباشد، اسیر مراد دیگران و همیشه بر جان و تن لرزان، یک نفس بی بیم و خطر نزند و یک سخن بی خوف و فزع نگوید؟ گاو گفت: موجب نومیدی چیست؟ گفت: آنچه در سابق تقدیر رفته است جف القلم بما هو کائن الی یوم الدین. کیست که با قضای آسمانی مقاومت یارد پیوست؟ و در این عالم بمنزلتی رسد و از نعمت دنیا شربتی در دست او دهند که سرمست و بی باک نشود؟ و برپی هوا قدم نهد و در معرض هلاک نباشد؟ و بازنان مجالست دارد و مفتون نگردد؟ و بلئیمان حاجت بردارد و خوار نشود؟ و با شریر و فتان مخالطت گزیند و در حسرت وندامت نیفتد؟ و صحبت سلطان اختیار کند و بسلامت جهد؟

Шнзбаҳ гуфт : сухани ту далел мекунад брончаҳи магари туро аз шери нафратӣу ҳаросӣ афтодааст . Гуфт : оре , локин на аз ҷиҳати хеш , ва ту май донеи савобиқи иттиҳоду муқаддамоти дӯстии ман бо худ ,у аҳдҳое ки миёни мо рафтаи сет дар он рӯзгор ки шери марои наздик ту фиристод ҳам муқарараст ,у саботи ман бар мулозимати он ъҳўду рағбат дар мурооти он ҳуқуқи маълум . Ва чора намешиносам аз эъломи ту бидонча тоза шавад аз маҳбӯбу макрӯҳу нодиру маъҳуд .

شنزبه گفت: سخن تو دلیل می‌کند برآنچه مگر ترا از شیر نفرتی و هراسی افتاده است. گفت: آری، لکن نه از جهت خویش، و تو می‌دانی سوابق اتحاد و مقدمات دوستی من با خود، و عهدهایی که میان ما رفته ست در آن روزگار که شیر مرا نزدیک تو فرستاد هم مقرر است، و ثبات من بر ملازمت آن عهود و رغبت در مراعات آن حقوق معلوم. و چاره نمی شناسم از اعلام تو بدانچه تازه شود از محبوب و مکروه و نادر و معهود.

Шнзбаҳ гуфт : биор эй дӯсти мушфиқу ёри Карими аҳд . Димна гуфт ки : аз Муътамидии шунӯдам ки шер бар лафзи рондаи сет ки « шнзбаҳи неки фарбеҳ шудаи сету бадви ҳоҷатӣу азу фароғатӣ нест , вуҳушро бгўшт ӯ нек доштӣ хоҳам кард » . Чун ин башнавадаму таҳаввуру тҷбр ӯ мешинохтам биёмадам то турои бёгоҳонму бурҳони ҳасани аҳд ҳарчӣ лоиҳ тар бинмоему ончӣ аз рӯй дайну маваддату шарти ҳифозу ҳукми футувват бар ман воҷибаст ба адои расонам .

شنزبه گفت: بیار ای دوست مشفق و یار کریم عهد. دمنه گفت که: از معتمدی شنودم که شیر بر لفظ رانده ست که «شنزبه نیک فربه شده ست و بدو حاجتی و ازو فراغتی نیست، وحوش را بگوشت او نیک داشتی خواهم کرد ». چون این بشنودم و تهور و تجبر او می‌شناختم بیامدم تا ترا بیاگاهانم و برهان حسن عهد هرچه لایح تر بنمایم و آنچه از روی دین و مودت و شرط حفاظ و حکم فتوت بر من واجب است به ادا رسانم.

Ва ҳолеи бслоҳи он лоиқтар ки тадбирии андешӣ ва бар ваҷҳи мсорът рӯй бҳлити ореи магари дафъӣ даст диҳаду халосӣ рӯй намояд .

و حالی بصلاح آن لایق تر که تدبیری اندیشی و بر وجه مسارعت روی بحلیت آری مگر دفعی دست دهد و خلاصی روی نماید.

Чун шнзбаҳи ҳадис Димна башнавад ,у ъҳўду мўосиқи шери пеш хотир оварад - ва дар сухан ӯ низ занни сидқу эътиқод насиҳат медошт - гуфт воҷиб накунад ки шер бар ман ғдри андешад , ки аи змни хиёнатии зоҳир нашудаи сет , локини бдрўғ ӯро бар ман оғолидаҳ бошанду бтзўиру тмўиаҳи маро дар хашм ӯ афганда . Ва дар хизмат ӯ тайифа Эй нобакоранд ҳама дар бдкрдории устоду эмом , ва дар хиёнату дроздстии чирау далер , ва эшонро борҳо бёзмўдаҳаст ва ҳарчӣ аз он боб дар ҳақ дигарон гӯйанд барон қиёс кунад . Вҳроинаҳи суҳбати ашрори мӯҷиб бадгумонӣ бошад дар ҳақи ахёр , ва ин навъи муморасати бхтои роҳи барад чун ?хитои бт .

چون شنزبه حدیث دمنه بشنود، و عهود و مواثیق شیر پیش خاطر آورد - و در سخن او نیز ظن صدق و اعتقاد نصیحت می‌داشت - گفت واجب نکند که شیر بر من غدر اندیشد، که ا زمن خیانتی ظاهر نشده ست، لکن بدروغ او را بر من آغالیده باشند و بتزویر و تمویه مرا در خشم او افگنده. و در خدمت او طایفه ای نابکارند همه در بدکرداری استاد و امام، و در خیانت و درازدستی چیره و دلیر، و ایشان را بارها بیازموده است و هرچه از آن باب در حق دیگران گویند بران قیاس کند. وهراینه صحبت اشرار موجب بدگمانی باشد در حق اخیار، و این نوع ممارست بخطا راه برد چون خطای بط.