Овардаанд ки зоғӣу гиреҳгӣу шголӣ дар хизмат ширӣ буданду маскани эшон наздики шореъии омир . Аштрбозргонӣ дар он ҳаволӣ бимонад баталаб чрохўр дар беша омад . Чун наздик шер расед аз тавозуъу хизмат чора надид шер ӯро истимолат намӯд ва аз ҳол ӯ асткшоФӣ кард ва пурсед : азимат дар мақом ва ҳаракат чист ? ҷавоб дод ки : ончӣ малик фармоед . Шер гуфт : агар рағбати намое дар суҳбати ман мураффаҳу эмини ббош . Уштур шод шуд ва дарон бешаи ббўд . Ва муддатӣ барон гузашт . Рӯзии шер дар талаби шикорӣ май гашти пелии маст бо ӯ дўчҳор шуд ,у миёни эшон ҷанг азим афтод ва аз ҳар ду ҷоб муқаввимат рафт ,у шери маҷрӯҳи внолон боз омад ; ва рӯзҳо аз шикор бимонад . Ва гургу зоғу шгол бебарг мебуданд . Шери асар он бидид ва гуфт : мебайнед дар ин наздикии сайдӣ то ман беруни рӯму кори шумо сохтаи гардонам ?
آوردهاند که زاغی و گرگی و شگالی در خدمت شیری بودند و مسکن ایشان نزدیک شارعی عامر. اشتربازرگانی در آن حوالی بماند بطلب چراخور در بیشه آمد. چون نزدیک شیر رسید از تواضع و خدمت چاره ندید شیر او را استمالت نمود و از حال او استکشافی کرد و پرسید: عزیمت در مقام و حرکت چیست؟ جواب داد که:آنچه ملک فرماید. شیر گفت:اگر رغبت نمایی در صحبت من مرفه و ایمن بباش. اشتر شاد شد و دران بیشه ببود. و مدتی بران گذشت. روزی شیر در طلب شکاری میگشت پیلی مست با او دوچهار شد، و میان ایشان جنگ عظیم افتاد و از هر دو جانب مقاومت رفت، و شیر مجروح و نالان باز آمد؛ و روزها از شکار بماند. و گرگ و زاغ و شگال بی برگ میبودند. شیر اثر آن بدید و گفت: میبینید در این نزدیکی صیدی تا من بیرون روم و کار شما ساخته گردانم؟
Эшон дар гӯшае рафтанд ва бо як дигар гуфт : дар мақоми ин уштури миёни мо чаҳ фоида ? на моро бо ӯ алифӣ ва на маликро азуи фироқӣ . Шерро барон бояд дошт то ӯро бишиканад , то ҳолеи туъма ӯ Фрўнмонду чизеи бнўк мо расад . Шгол гуфт : ин натавон кард , ки шер ӯро амон дода сет ва дар хизмат хеш оварда . Ва ҳаркии маликро бар ғдри тҳризи намояду нақзи аҳдро дар дил ӯ сабк гирданд ёрону дӯстонро дар манҷаниқи бало ниҳода бошаду офатро бкмнди сӯй худ кашида . Зоғ гуфт : он васиқатро рухсатӣ тавон андешеду шерро аз ӯҳдаи он берун тавон оварад ; шумо ҷой нигоҳ доред то ман бозоим .
ایشان در گوشه ای رفتند و با یک دیگر گفت: در مقام این اشتر میان ما چه فایده؟ نه ما را با او الفی و نه ملک را ازو فراغی. شیر را بران باید داشت تا او را بشکند، تا حالی طعمه او فرونماند و چیزی به نوک ما رسد. شگال گفت: این نتوان کرد، که شیر او را امان داده ست و در خدمت خویش آورده. و هرکه ملک را بر غدر تحریض نماید و نقض عهد را در دل او سبک گرداند یاران و دوستان را در منجنیق بلا نهاده باشد و آفت را به کمند سوی خود کشیده. زاغ گفت:آن وثیقت را رخصتی توان اندیشید و شیر را از عهده آن بیرون توان آورد؛ شما جای نگاه دارید تا من بازآیم.
Пеш шер рафту бистод . Шер пурсед ки : ҳеҷ бадаст шуд ? зоғ гуфт : касро чашм аз гуруснагӣ кор намекунад , локини ваҷҳ дигар ҳаст , агар имзоӣ малик бидон пайвандади ҳама дар хсб ва неъмат уфтем . Шер гуфт : бигӯ . Зоғ гуфт : ин уштури миёни мо аҷнабӣаст , ва дар мақом ӯ маликро фоидае сӯрат наметавон кард . Шер дар хашм шуд ва гуфт : ин ишорат аз вафоу ҳуррият давраст ва бо караму муруввати наздикӣ ва муносибат надорад . Уштурро амон додаам , бачаи тоўили ҷафои ҷоизи шимурам ? зоғ гуфт : бад-ӣни муқаддама вуқуф дорам , локин ҳукамо гӯйанд ки ? « як нафасро фидои аҳли байтӣ бояд карду аҳли байтиро фидои қабӣлаеу қабӣлаеро фидои аҳли шаҳрӣу аҳли шаҳриро фидои зоти малик агар дрхтрӣ бошад . »у аҳдро ҳам махраҷӣ тавон ёфт чунонкии ҷониби малик аз всмти ғдр муназзаҳ монад ,у ҳолеи зот ӯ аз машаққати фоқау мхоФти бўор мусаллам монад . Шери сар дар пеш афганд .
پیش شیر رفت و بیستاد. شیر پرسید که: هیچ به دست شد؟ زاغ گفت:کس را چشم از گرسنگی کار نمی کند، لکن وجه دیگر هست، اگر امضای ملک بدان پیوندد همه در خصب و نعمت افتیم. شیر گفت:بگو. زاغ گفت: این اشتر میان ما اجنبی است، و در مقام او ملک را فایده ای صورت نمی توان کرد. شیر در خشم شد و گفت: این اشارت از وفا و حریت دور است و با کرم و مروت نزدیکی و مناسبت ندارد. اشتر را امان داده ام، به چه تاویل جفا جایز شمرم؟ زاغ گفت: بدین مقدمه وقوف دارم، لکن حکما گویند که؟ «یک نفس را فدای اهل بیتی باید کرد و اهل بیتی را فدای قبیله ای و قبیله ای را فدای اهل شهری و اهل شهری را فدای ذات ملک اگر درخطری باشد. » و عهد را هم مخرجی توان یافت چنانکه جانب ملک از وصمت غدر منزه ماند، و حالی ذات او از مشقت فاقه و مخافت بوار مسلم ماند. شیر سر در پیش افگند.
Зоғ боз рафту ёронро гуфт : лухтии тундӣ ва саркашӣ кард , охир ром шуд ва бадаст омад . Акнӯн тадбир онаст ки мо ҳама бар уштур фароҳам ойем ,у зикри шеру ранҷӣ ки ӯро расидааст тоза гардонем , ва гӯйем « мо дар сояи давлату сомаи ҳишмати ин малики рӯзгори хуррам гузоронидаем . Амрўзкаҳ ӯро ин ранҷ афтод агар баҳамаи навъ хештан бирав арза накунему ҷону нафаси фидои зоту фироқ ӯ нгрдоними бкФрони неъмат мансӯб шавем ,у бнздики аҳли мурувват беқадар ва қимат гирдем . Ва савоб онаст ки ҷумлаи пеш ӯ рӯему шукри Аёдӣ ӯ боз ронем , ва муқарар гардонем ки аз мо корӣ дигар наёяд , ҷонҳо ва нафасҳои мо фидоӣ маликаст . Ва ҳаряк аз мо гуяд : имрӯзи чошти малик аз ман созанд . Ва дигарон онро дафъӣ кунанд ва узрӣ ниҳанд . Бад-ӣни тўдди ҳақӣ гзордаҳ шавад ва моро зӣоне надорад . »
زاغ باز رفت و یاران را گفت: لختی تندی و سرکشی کرد، آخر رام شد و به دست آمد. اکنون تدبیر آنست که ما همه بر اشتر فراهم آییم، و ذکر شیر و رنجی که او را رسیده است تازه گردانیم، و گوییم «ما در سایه دولت و سامه حشمت این ملک روزگار خرم گذرانیده ایم. امروز که او را این رنج افتاد اگر به همه نوع خویشتن بر او عرضه نکنیم و جان و نفس فدای ذات و فراغ او نگردانیم به کفران نعمت منسوب شویم، و به نزدیک اهل مروت بی قدر و قیمت گردیم. و صواب آنست که جمله پیش او رویم و شکر ایادی او باز رانیم، و مقرر گردانیم که از ما کاری دیگر نیاید، جانها و نفسهای ما فدای ملک است. و هریک از ما گوید: امروز چاشت ملک از من سازند. و دیگران آن را دفعی کنند و عذری نهند. بدین تودد حقی گزارده شود و ما را زیانی ندارد. »
Ин фусӯл бо уштур дрозгрдн кашида боло бигуфтанд ,у бечораро бдмдмаҳ дар кӯза Фқоъ карданд , ва бо ӯ қарор дода пеши шери рафтанд . Ва чун аз тақрири саноу нашр шукр бипардохтанд зоғ гуфт : роҳати мо бсҳти зоти малик мутаъаллиқаст . Ва акнӯн заруратии пеш омадааст , ва аз имрӯзи маликро аз гӯшти ман сади рамақӣ ҳосил тавонад буд , марои бишиканад . Дигарон гуфтанд : дар хӯрдан ту чаҳ фоида аз гӯшти ту чаҳ сирӣ ? ! шголи ҳам барони нмти фаслии оғози ниҳод . Ҷавоб доданд ки : гӯшти ту буии ноку зиён кораст туъмаи маликро нишоед . Гурги ҳам бар ин минвол суханӣ бигуфт . Гуфтанд ки : гӯшти ту хноқи орад , қоими мақоми заҳр ҳалоҳил бошад .
این فصول با اشتر درازگردن کشیده بالا بگفتند، و بیچاره را به دمدمه در کوزه فقاع کردند، و با او قرار داده پیش شیر رفتند. و چون از تقریر ثنا و نشر شکر بپرداختند زاغ گفت: راحت ما به صحت ذات ملک متعلق است. و اکنون ضرورتی پیش آمده است، و از امروز ملک را از گوشت من سد رمقی حاصل تواند بود، مرا بشکند. دیگران گفتند: در خوردن تو چه فایده از گوشت تو چه سیری؟ ! شگال هم برآن نمط فصلی آغاز نهاد. جواب دادند که: گوشت تو بوی ناک و زیان کار است طعمه ملک را نشاید. گرگ هم بر این منوال سخنی بگفت. گفتند که: گوشت تو خناق آرد، قایم مقام زهر هلاهل باشد.
Уштури ин дам чун шукр бихӯрад ва мулотафатӣ намӯд . Ҳамгинони як калима шуданд ва гуфтанд : рост май гӯйӣ ва аз сари сидқи ъқидту фарти шафқат иборат мекунӣ . Якборагӣ дар ваии афтоданду пора пора карданд .
اشتر این دم چون شکر بخورد و ملاطفتی نمود. همگنان یک کلمه شدند و گفتند:راست میگویی و از سر صدق عقیدت و فرط شفقت عبارت میکنی. یکبارگی در وی افتادند و پاره پاره کردند.
Ва ин мисл бидон оварадам ки макри асҳоби ағроз , хосса ки мутобиқати намоянд , беасар набошад .
و این مثل بدان آوردم که مکر اصحاب اغراض، خاصه که مطابقت نمایند، بی اثر نباشد.