Ду шарик буданд яке доноу дигари нодон ,у ббозоргонӣ май рафтанд . Дар роҳи бадарае зар ёфтанд , гуфтанд : суди нокарда дар ҷаҳон бисёраст , бад-ӣни қаноат бояд карду бозгашт . Чун наздики шаҳр расиданд хостанд ки қисмат кунанд , онкии даъвӣ зиракӣ кардӣ гуфт : чаҳ қисмат кунем ? он қадар ки барои харҷ бидон ҳоҷат бошад баргирем ,у боқиро боҳтёт баҷое бунаем , ва ҳар икчндӣ меойему бмқдор ҳоҷат мебарем . Барин қарор доданду нақдӣ сира бардоштанду боқӣ дар зери дарахтӣ ботқон биниҳоданд ва дар шаҳри рафтанд .

دو شریک بودند یکی دانا و دیگر نادان، و ببازارگانی می‌رفتند. در راه بدره ای زر یافتند، گفتند: سود ناکرده در جهان بسیار است، بدین قناعت باید کرد و بازگشت. چون نزدیک شهر رسیدند خواستند که قسمت کنند، آنکه دعوی زیرکی کردی گفت:چه قسمت کنیم؟ آن قدر که برای خرج بدان حاجت باشد برگیریم، و باقی را باحتیاط بجایی بنهیم، و هر یکچندی می‌آییم و بمقدار حاجت می‌بریم. برین قرار دادند و نقدی سره برداشتند و باقی در زیر درختی باتقان بنهادند و در شهر رفتند.

Дигари рӯзи онкии бихаради мавсӯму бкёсти мансӯб буд берун рафт визри бабрад : ва рӯзҳо барон гузашту мғФли гузашту мғФлро басем ҳоҷат афтод . Бнздик шарик омад ва гуфт : биё то аз он дафина чизе баргирем ки ман муҳтоҷам . Ҳар ду баҳам омаданд ва зар наёфтанд , аҷаби бурданд . Зирак дар фарёд ва нафир омаду даст дар гиребони ғофил дармонда зад ки : зари ту бардае ва касе дигар : хабар надоштаст . Бечора савганд мехӯрд ки : набардаам . Албата фоида надошт . То ӯро бадари сарой ҳукм овараду зар даъвӣ карду қисса боз гуфт .

دیگر روز آنکه بخرد موسوم و بکیاست منسوب بود بیرون رفت وزر ببرد: و روزها بران گذشت و مغفل گذشت و مغفل را بسیم حاجت افتاد. بنزدیک شریک آمد و گفت: بیا تا از آن دفینه چیزی برگیریم که من محتاجم. هر دو بهم آمدند و زر نیافتند، عجب بردند. زیرک در فریاد و نفیر آمد و دست در گریبان غافل درمانده زد که: زر تو برده ای و کسی دیگر: خبر نداشتست. بیچاره سوگند می‌خورد که: نبرده ام. البته فایده نداشت. تا او را بدر سرای حکم آورد و زر دعوی کرد و قصه باز گفت.

Қозӣ пурсед ки : гувоҳӣ ё ҳуҷҷатии дорӣ ? гуфт : дарахт ки дар зери он мадфӯн бӯдааст гувоҳӣ диҳад ки ин хоин беинсоф бардаасту марои маҳрӯми гардонида . Қозиро аз ин сухан гуфт омад ва пас аз муҷодала бисёр меоди муайяни гашт ки дигари рӯзи қозӣ берун раваду зери дарахт даъвӣ башнаваду бгўоҳии дарахт ҳукм кунад .

قاضی پرسید که: گواهی یا حجتی داری؟ گفت: درخت که در زیر آن مدفون بوده است گواهی دهد که این خائن بی انصاف برده است و مرا محروم گردانیده. قاضی را از این سخن گفت آمد و پس از مجادله بسیار میعاد معین گشت که دیگر روز قاضی بیرون رود و زیر درخت دعوی بشنود و بگواهی درخت حکم کند.

Он мағрур бахона рафту падарро гуфт ки : кори зари бики шафқату ӣстодагии ту боз бастаст . Ва ман боътмоди ту таъаллуқи бгўоҳӣ дарахт кардаам . Агар мувофиқати намое зар бабрем ва ҳамчандон дигар бустонем . Гуфт : чист ончии бмн рост мешавад ? гуфт : миёни дарахт кушодааст чунонкӣ агар як ду кас дарон пинҳон шавад натавон дид . Имшаб бибояд рафт ва дар миёни он ббўд ва , фардо чун қозӣ бияёд гувоҳии чунонкӣ бояд бидод . Пер гуфт : эй писар , басои ҳилто ки бар мҳтол вабол гардад . Ва мабод ки макри ту чун макр ғўк бошад . Гуфт : чигуна ?

آن مغرور بخانه رفت و پدر را گفت که: کار زر بیک شفقت و ایستادگی تو باز بستست. و من باعتماد تو تعلق بگواهی درخت کرده ام. اگر موافقت نمایی زر ببریم و همچندان دیگر بستانیم. گفت: چیست آنچه بمن راست می‌شود؟ گفت: میان درخت گشاده است چنانکه اگر یک دو کس دران پنهان شود نتوان دید. امشب بباید رفت و در میان آن ببود و، فردا چون قاضی بیاید گواهی چنانکه باید بداد. پیر گفت: ای پسر، بسا حیلتا که بر محتال وبال گردد. و مباد که مکر تو چون مکر غوک باشد. گفت: چگونه؟

Гуфт :

گفت: