Димна гуфт : бдонстми локини ҳарки ба мулӯк наздикӣ ҷӯяд барои тамаъ қӯт набошад ки шикам ба ҳарҷоӣ ва ба ҳарчиз пар шавад :
دمنه گفت: بدانستم لکن هرکه به ملوک نزدیکی جوید برای طمع قوت نباشد که شکم به هرجای و به هرچیز پر شود:
Ва ҳилли батни Амри ғайри шбри лмтъм ?
و هل بطن عمرو غیر شبر لمطعم؟
Фоидаи тақарруб ба мулӯки рифъат манзалатасту астноъи дӯстону қаҳри душманон ;у қаноат аз дноӣти ҳиммату қиллат мурувват бошад
فایده تقرب به ملوک رفعت منزلت است و اصطناع دوستان و قهر دشمنان؛ و قناعت از دنائت همّت و قلّت مروّت باشد
Аз дноӣти шимури қаноат ро
از دنائت شمر قناعت را
Ҳиммататро ки ном карда сети оз ?
همّتت را که نام کردهست آز؟
Ва ҳаркиро ҳиммат ӯ туъмааст дар зумра бҳоем маъдӯм гардад , чун саги гурусна ки ба устихонӣ шод шавад ва ба порае нон хушнӯд гардад ,у шери боз агар дар миёни ашкори харгӯш гӯрӣ бинад даст аз харгӯш бидорад ва рӯй ба гӯри орад .
و هرکهرا همّت او طعمه است در زمره بهایم معدوم گردد، چون سگ گرسنه که به استخوانی شاد شود و به پارهای نان خشنود گردد، و شیر باز اگر در میان اشکار خرگوش گوری بیند دست از خرگوش بدارد و روی به گور آرد.
Бо ҳиммат боз бош ва бо рои паланг
با همّت باز باش و با رای پلنگ
Зебо ба гуҳи шикор , пирӯз ба ҷанг
زیبا به گه شکار، پیروز به جنگ
Ва ҳарки ба маҳал рафеъ расед агарчӣ чун гули кӯтоҳ зиндагонӣ бошад уқалои онро умр дароз шимуранд ба ҳасани осору таййиби зикр ,у онкӣ ба хмўл розӣ гардад агар чаҳ чун барги сарв дайр поед ба наздики аҳли фазлу мурувват вазнӣ наёрад .
و هرکه به محل رفیع رسید اگرچه چون گل کوتاه زندگانی باشد عقلا آن را عمر دراز شمرند به حسن آثار و طیب ذکر، و آنکه به خمول راضی گردد اگر چه چون برگ سرو دیر پاید به نزدیک اهل فضل و مروّت وزنی نیارد.