Ва ту эй Димна дар аҷзи ройу хбси замиру ғалабаи ҳирсу заъфи тадбири манзалатӣ ки забон аз тақрири он қосирасту ақл дар тасвири он ҳайрон . Ва фоидаи макру ҳиялати ту махдумро ин буд ки май бинӣу охири ваболу табаъати он бтў расад . Ва ту чун гули ду рӯе ки ҳар крои ҳиммати васлат ту бошад дстҳош бухор гардад ва аз вафои ту таматтуъӣ набояд , ва ду забонӣ чун мор , локини морро бар ту мазиятаст , ки аз ҳар ду забони ту заҳрӣ мезояд .

و تو ای دمنه در عجز رای و خبث ضمیر و غلبه حرص و ضعف تدبیر منزلتی که زبان از تقریر آن قاصر است و عقل در تصویر آن حیران. و فایده مکر و حیلت تو مخدوم را این بود که می‌بینی و آخر وبال و تبعت آن بتو رسد. و تو چون گل دو رویی که هر کرا همت وصلت تو باشد دستهاش بخار گردد و از وفای تو تمتعی نباید، و دو زبانی چون مار، لکن مار را بر تو مزیت است، که از هر دو زبان تو زهری می‌زاید.

Ва рост гуфтаанд ки : оби коризу ҷӯии чандон хушаст ки бдрё нарасидааст ,у салоҳи аҳли байти он қадар барқарораст ки шарири деви мардум бадишон напайвастаст ,у шафқати бзозрӣу лутфи дӯстии чандон боқӣаст ки ду рӯй фаттону дўзбони намоами миёни эшон мдохлтӣ наёфтаст . Ва ҳамеша ман аз муҷовирати ту тарсон бӯдааму сухани уламо ёд мекардам ки гӯйанд « аз аҳли фисқу фуҷури эҳтироз бояд кард агар чаҳ дӯстӣ ва қаробат доранд , ки мисли мўослти фосиқ чун тарбият мораст , ки моргир агарчӣ дар таъаҳҳуди вай бисёр ранҷи баради охири хуштар рӯзии дандонии бадви намояд ва рӯй вафоу озарм чун шаб тор гирданд ;у субҳати оқилро мулозим бояд гирифт агарчӣ баъзе аз ахлоқ ӯ дар зоҳир номаразӣ бошад , ва аз маҳосини ақлу хиради иқтибос мебояд кард , ва аз мқобҳи ончии нописандидаи намояди хештан нигоҳ медошт , ва аз мқорбти ҷоҳили барҳазар бояд буд ки сират ӯ худ ҷузи мазмум сӯрат набандад , пас аз мхолтт ӯ чаҳ фоида ҳосил ояд ? ва аз ҷаҳолат ӯ залолат афзоед . »

و راست گفته‌اند که: آب کاریز و جوی چندان خوش است که بدریا نرسیده است، و صلاح اهل بیت آن قدر برقرار است که شریر دیو مردم بدیشان نپیوستست، و شفقت بذاذری و لطف دوستی چندان باقی است که دو روی فتان و دوزبان نمام میان ایشان مداخلتی نیافتست. و همیشه من از مجاورت تو ترسان بوده ام و سخن علما یاد می‌کردم که گویند «از اهل فسق و فجور احتراز باید کرد اگر چه دوستی و قرابت دارند، که مثل مواصلت فاسق چون تربیت مار است، که مارگیر اگرچه در تعهد وی بسیار رنج برد آخر خوشتر روزی دندانی بدو نماید و روی وفا و آزرم چون شب تار گرداند؛ و صبحت عاقل را ملازم باید گرفت اگرچه بعضی از اخلاق او در ظاهر نامرضی باشد، و از محاسن عقل و خرد اقتباس می‌باید کرد، و از مقابح آنچه ناپسندیده نماید خویشتن نگاه می‌داشت، و از مقاربت جاهل برحذر باید بود که سیرت او خود جز مذموم صورت نبندد، پس از مخالطت او چه فایده حاصل آید؟ و از جهالت او ضلالت افزاید. »

Ва ту аз онҳое , ки аз хуии баду табъи кажи ту ҳазор фарсанг бояд гурехт . Ва чигуна аз ту аўмиди вафоу карам тавон дошт ? чаҳ брподшоаҳ ки туро гиромӣ карду азизу муҳтараму сарвар муҳташам гардонид , чунонкӣ дар зилли давлат ӯ даст дар камар мардон задӣу пой бар фарқи осмони ниҳод , ин мъомлти ҷоизи шимурдӣу ҳуқуқи анъом ӯ туро дарон зоҷр наомад .

و تو از آنهایی، که از خوی بد و طبع کژ تو هزار فرسنگ باید گریخت. و چگونه از تو اومید وفا و کرم توان داشت؟ چه برپادشاه که ترا گرامی کرد و عزیز و محترم و سرور محتشم گردانید، چنانکه در ظل دولت او دست در کمر مردان زدی و پای بر فرق آسمان نهاد، این معاملت جایز شمردی و حقوق انعام او ترا دران زاجر نیامد.