Модари шер чун бидонаст ки сидқи шгол аз ғубори шабаҳат берун омаду ҳиҷоби рибт аз ҷамол ихлос бардошта шуд шерро гуфт : ин ҷамоатро амоне дода шуду руҷӯъ азон мумкин нест . Локин дар ин воқеа ӯро тҷрбтӣ афтод бузург , бидон ибрат гираду бадгумонии бтоиФаҳ эй ки ббдгФти носеҳону тақбеҳи ҳоли эшон тақарруб мекунанд музоъаф гирданд , ва аз ҳеҷ хоини самоъи съоитӣ ҷоиз нашимурд магари онро бурҳонӣ бинад ки дарон аз тараддуд истиғно уфтад ; ва бе хатари шиносади тараоти асҳоби ағроз ки дар наздикон ва маҳорим гӯйанд агар чаҳ мӯҷаз ва мухтасар бошад , ки он батадрӣҷ моя гирад ва баҷое расад ки тадорук сӯрат набандад .

مادر شیر چون بدانست که صدق شگال از غبار شبهت بیرون آمد و حجاب ریبت از جمال اخلاص برداشته شد شیر را گفت: این جماعت را امانی داده شد و رجوع ازان ممکن نیست. لکن در این واقعه او را تجربتی افتاد بزرگ، بدان عبرت گیرد و بدگمانی بطایفه ای که ببدگفت ناصحان و تقبیح حال ایشان تقرب می‌کنند مضاعف گرداند، و از هیچ خائن سماع سعایتی جایز نشمرد مگر آن را برهانی بیند که دران از تردد استغنا افتد؛ و بی خطر شناسد ترهات اصحاب اغراض که در نزدیکان و محارم گویند اگر چه موجز و مختصر باشد، که آن بتدریج مایه گیرد و بجایی رسد که تدارک صورت نبندد.

Ва гиёҳтар чун фароҳам май оранд азон расанҳо метобанд ки пели онро наметавонад гусаст ва аз пора кардан он оҷиз меояд . Дар ҷумлаи хираду бузурги онро ки расонанд тоўил бояд талабеду гирди рухсату дафъи гашт .

و گیاه تر چون فراهم می‌آرند ازان رسنها می‌تابند که پیل آن را نمی تواند گسست و از پاره کردن آن عاجز می‌آید. در جمله خرد و بزرگ آن را که رسانند تاویل باید طلبید و گرد رخصت و دفع گشت.

* ва аз тақрйви ҳашт каси ҳазар воҷибаст : аввали онкии неъмати манъмонро сабк дораду куфрони он сабк даст диҳад . Ва дувуми онкӣ бемӯҷибӣ дар хашм шавад . Сеюм онкии бъмри дароз мағрур бошад ва худро аз риояти ҳуқуқ бе ниёзи пиндорад . Чаҳоруми онкии роҳи қтиъту ғдри пеш ӯ кушодау саҳли намояд . Ва панҷуми онкии баннои корҳои худ бръдоўт наад ва на бар ростӣу диёнат . Ва шашуми онкӣ дар абвоби саҳви ришта бо хештан фарох гираду қиблаи дили ҳаворо созад . Ва ҳафтуми онкӣ бесабабӣ дар мардумон бадгумон гардад ва бе далели равшани аҳли сқтро муттаҳам гирданд . Ҳаштуми онкии бқлти ҳаё мазкӯр бошаду бшўхӣу вақоҳати машҳур .

*و از تقریب هشت کس حذر واجب است: اول آنکه نعمت منعمان را سبک دارد و کفران آن سبک دست دهد. و دوم آنکه بی موجبی در خشم شود. سوم آنکه بعمر دراز مغرور باشد و خود را از رعایت حقوق بی نیاز پندارد. چهارم آنکه راه قطیعت و غدر پیش او گشاده و سهل نماید. و پنجم آنکه بنای کارهای خود برعداوت نهد و نه بر راستی و دیانت. و ششم آنکه در ابواب سهو رشته با خویشتن فراخ گیرد و قبله دل هوا را سازد. و هفتم آنکه بی سببی در مردمان بدگمان گردد و بی دلیل روشن اهل ثقت را متهم گرداند. هشتم آنکه بقلت حیا مذکور باشد و بشوخی و وقاحت مشهور.

Ва брҳшти каси иқбол фармудан фарзаст : аввали онкии шукри эҳсони лозими шимурд . Ва дувуми онкии уқдаи аҳд ӯ бҳўодси рӯзгор ваҳнӣ напазирад . Ва сеюм онкии таъзими арбоби тарбияту мкрмт воҷиб бинад . Ва чаҳоруми онкӣ аз ғдр ва фуҷур бипарҳезад . Панҷуми онкӣ дар ҳоли хашми брхўиштн қодир бошад . Шашуми онкии бҳнгоми тамаъи саховати варзад . Ҳафтуми онкӣ ба азёли шарму салоҳи тамассуки намояд . Ҳаштуми онкӣ аз маҷоласт аҳли фисқу фӯҳши паҳлу тиҳӣ кунад .

و برهشت کس اقبال فرمودن فرض است: اول آنکه شکر احسان لازم شمرد. و دوم آنکه عقده عهد او بحوادث روزگار وهنی نپذیرد. و سوم آنکه تعظیم ارباب تربیت و مکرمت واجب بیند. و چهارم آنکه از غدر و فجور بپرهیزد. پنجم آنکه در حال خشم برخویشتن قادر باشد. ششم آنکه بهنگام طمع سخاوت ورزد. هفتم آنکه به اذیال شرم و صلاح تمسک نماید. هشتم آنکه از مجالست اهل فسق و فحش پهلو تهی کند.