Шери сухани модари некӯ истимолат кард ва онро бар хиради хеши бози андохту шголро пеш хонд ва гуфт : майли мо , бҳкми озмоиши собиқ , бқбўли узри ту зиёдат азонаст ки бтсдиқи ҳўолти хасмон . Шгол гуфт : ман аз мўўнти ин тӯҳмат берун ниёем то малик ҳилтӣ насозад ки сиҳҳати ҳолу равшанӣ кор бидон бишносад , бо онкии бироءти соҳату камоли диёнати хўтши сқтӣ тамом дораму мтиқнм ки ҳарчанд эҳтиёти бештар фармӯда шаваду мазияту руҷҳони ман дар ихлосу мносҳти бркоФаҳи ҳашаму хадам зоҳиртар гардад .

شیر سخن مادر نیکو استمالت کرد و آن را بر خرد خویش باز انداخت و شگال را پیش خواند و گفت: میل ما، بحکم آزمایش سابق، بقبول عذر تو زیادت ازان است که بتصدیق حوالت خصمان. شگال گفت:من از موونت این تهمت بیرون نیایم تا ملک حیلتی نسازد که صحت حال و روشنی کار بدان بشناسد، با آنکه بیراءت ساحت و کمال دیانت خوطش ثقتی تمام دارم و متیقنم که هرچند احتیاط بیشتر فرموده شود و مزیت و رجحان من در اخلاص و مناصحت برکافه حشم و خدم ظاهرتر گردد.

Шер гуфт : ваҷҳ тафаҳҳус чист ? гуфт : ҷамоатиро ки ин ифтиро кардаанд ҳозири оранду босқсо азишон пурсида шавад ки тахсӣси ман бад-ӣни ҳўолт ва фурӯгузоштани касоне ки гӯшт хуранд , ва дарон мноқшт раво доранд чаҳ маънӣ дошт , ки равшан шудан ин боб бе аз ин маънии мумкини натавонади бӯ , ва умед онаст ки агар малик ин бифармоед , ва чун хоҳанд ки бстиҳнди бонгии барзанад , ва таъкидӣ равад ки ҳаргоҳ ки ростии ҳоли бознмоинди ҷурми эшон бъФў муқобила карда ояд , ҳроинаҳи ниқоби занни козиб аз чеҳраи яқин содиқ бардошта , шаваду нзоҳти ҷониби ман муқарар гардад .

شیر گفت:وجه تفحص چیست؟ گفت: جماعتی را که این افترا کرده‌اند حاضر آرند و باسقصا ازیشان پرسیده شود که تخصیص من بدین حوالت و فروگذاشتن کسانی که گوشت خورند، و دران مناقشت روا دارند چه معنی داشت، که روشن شدن این باب بی از این معنی ممکن نتواند بو، و امید آنست که اگر ملک این بفرماید، و چون خواهند که بستیهند بانگی برزند، و تاکیدی رود که هرگاه که راستی حال بازنمایند جرم ایشان بعفو مقابله کرده آید، هراینه نقاب ظن کاذب از چهره یقین صادق برداشته، شود و نزاهت جانب من مقرر گردد.

Шер гуфт : чигуна афвро маҷол буд дар боб касе ки бқсд дар ҳақи ману аҳли мамлакати ман мӯътарифи гашт ? гуфт : бақои боди маликро , ҳар афв ки аз камоли истилоу бастату вуфӯри истеълоу қудрат арзонӣ бошад саросар ҳунараст , вбдини дақиқа ки бар лафз малик рафт дарон тафовутӣ сӯрат набандад , хосса ки гуноҳи кор , онро бтўбт ва инобат дарёфту ббндгӣу тоъати пеши он боз рафт , албата беш маҷол интиқом намонаду ҳроинаҳи мустаҳаққи иғмоз ва таҷовуз гардад . Ва уламо гӯйанд : талаби махраҷ аз бдкрдории бобӣ муътабараст дар эҳсону некӯкорӣ . Шер чун сухан ӯ башнаваду осори сидқу савоб бар сафаҳот он бидид тайифаеро ки он фитна ангехта буданд аз ҳам ҷудо кард , ва дар асткшоФи ғўомзу истинботи бўотни он кори ғулуви муболиға воҷиб дошт ваамоне муаккад дод агар ростии ҳоли нпўшоннд . Пас баъзе азишон эътироф намуданду тамомии мавозиъату мбоиъти хеш муқарар гардониданд , ва дигарон бзрўрт иқтидо карданд ,у броءти соҳати шголи зоҳири гашт .

شیر گفت: چگونه عفو را مجال بود در باب کسی که بقصد در حق من و اهل مملکت من معترف گشت؟ گفت: بقا باد ملک را، هر عفو که از کمال استیلا و بسطت و وفور استعلا و قدرت ارزانی باشد سراسر هنر است، وبدین دقیقه که بر لفظ ملک رفت دران تفاوتی صورت نبندد، خاصه که گناه کار، آن را بتوبت و انابت دریافت و ببندگی و طاعت پیش آن باز رفت، البته بیش مجال انتقام نماند و هراینه مستحق اغماض و تجاوز گردد. و علما گویند: طلب مخرج از بدکرداری بابی معتبر است در احسان و نیکوکاری. شیر چون سخن او بشنود و آثار صدق و صواب بر صفحات آن بدید طایفه ای را که آن فتنه انگیخته بودند از هم جدا کرد، و در استکشاف غوامض و استنباط بواطن آن کار غلو مبالغه واجب داشت و امانی موکد داد اگر راستی حال نپوشانند. پس بعضی ازیشان اعتراف نمودند و تمامی مواضعت و مبایعت خویش مقرر گردانیدند، و دیگران بضرورت اقتدا کردند، و براءت ساحت شگال ظاهر گشت.