Шгол ҷавоб дод ки :
شگال جواب داد که:
Ҳар рӯзи марои сиррӣ ва дасторӣ нест
هر روز مرا سری و دستاری نیست
Ин Крет халос ёфтам , аммо ҷаҳон аз ҳосиду бдгўӣ пок натавон кард , ва то иқболи малик бар ман боқӣаст ҳасади ёрон барқарор бошад . Ва бад-ӣни истимоъ ки малики сухани соъӣонро фармуд маликро саҳл алмохз шимуранд ва ҳар рӯзи тзрибӣ тоза расонанду ҳрсоъти рибтии нав дар миёни оранд . Ва ҳар малик ки чрбки соъии фитнаи ангезро дар гӯш ҷой доду бзрқу шъўзаҳи намоам илтифот намӯд хизмат ӯ ҷон бозӣ бошад ва азон эҳтирози намӯдан фариза гардад . Ва мислии машҳураст ки
این کرت خلاص یافتم، اما جهان از حاسد و بدگوی پاک نتوان کرد، و تا اقبال ملک بر من باقی است حسد یاران برقرار باشد. و بدین استماع که ملک سخن ساعیان را فرمود ملک را سهل الماخذ شمرند و هر روز تضریبی تازه رسانند و هرساعت ریبتی نو در میان آرند. و هر ملک که چربک ساعی فتنه انگیز را در گوش جای داد و بزرق و شعوذه نمام التفات نمود خدمت او جان بازی باشد و ازان احتراز نمودن فریضه گردد. و مثلی مشهور است که
« хули сиблати ман вҳии сқоўаҳ »
«خل سبیل من وهی سقاوه»
Ва як сухан бихоҳам гуфт агар рои малики истимоъи он савоб бинад ки , : сазовортар каси бқбўли ҳуҷҷату самоъи мзлмти мулӯк ва ҳуккоманд . Ва малик агар дар ин ҳодиса бар ман раҳмат фармуд воътмодӣ тоза гардонид аз ваҷҳи тФзлӣ буд ки онро неъматии всниътӣ тавон хонд , аммо бад-ӣни таъҷил ки рафт ман дар макорим ӯ бадгумони гаштам ва аз авотифи маликона навмед шуд , чаҳ савобиқи тарбияти хешу сўолФи хизмати марои беҳуда дар маърази тазйиъу ҳиз ибтол оварад бтҳмтии ҳақир , ки агар собит шудӣ ҳам хатарӣ надошт . Ва махдуми чунон бояд ки бастати дил ӯ чун дарё бениҳояту маркази ҳалам ӯ чун кӯҳ босабот бошад , на съоити инро дар мавҷ тавонад оварад на Фўрти хашми он дар ҳаракат .
و یک سخن بخواهم گفت اگر رای ملک استماع آن صواب بیند که،: سزاوارتر کس بقبول حجت و سماع مظلمت ملوک و حکاماند. و ملک اگر در این حادثه بر من رحمت فرمود واعتمادی تازه گردانید از وجه تفضلی بود که آن را نعمتی وصنیعتی توان خواند، اما بدین تعجیل که رفت من در مکارم او بدگمان گشتم و از عواطف ملکانه نومید شد، چه سوابق تربیت خویش و سوالف خدمت مرا بیهوده در معرض تضییع و حیز ابطال آورد بتهمتی حقیر، که اگر ثابت شدی هم خطری نداشت. و مخدوم چنان باید که بسطت دل او چون دریا بی نهایت و مرکز حلم او چون کوه باثبات باشد، نه سعایت این را در موج تواند آورد نه فورت خشم آن در حرکت.