Овардаанд ки дар замини ҳинди шголӣ буд рӯй аз дунёи бгрдонидаҳ ва дар миёни амсоли хеш май буд . Аммо аз хӯрдани гӯшту рехтани хӯну аизои ҷонварон тҳрз намӯдӣ . Ёрон биравӣ мухосамат бар даст гирифтанд ва гуфтанд : « бад-ӣни сирати ту розӣ нестему турои дарин мхтӣ медонем , чун аз суҳбат якдигар наменамоем дар одату сирати ҳам мувофиқат таваққуъ кунӣ , ва низ умр дар зҳири гузоштанро фоидае сӯрат наметавон кард . Чунонкӣ ояд рӯзӣ ба поён май бояд расониду насиби худ аз лиззати дунё май бардошт . Ва лотнси нсибки ман алднё . Ва ба ҳақиқат бибояд шинохт ки дайро боз натавон овараду сқт ба дарёфтани фардо мустаҳкам нест . »

آورده‌اند که در زمین هند شگالی بود روی از دنیا بگردانیده و در میان امثال خویش می‌بود. اما از خوردن گوشت و ریختن خون و ایذای جانوران تحرز نمودی. یاران بروی مخاصمت بر دست گرفتند و گفتند: «بدین سیرت تو راضی نیستیم و ترا درین مخطی می‌دانیم، چون از صحبت یکدیگر نمی‌نماییم در عادت و سیرت هم موافقت توقع کنی، و نیز عمر در زحیر گذاشتن را فایده‌ای صورت نمی‌توان کرد. چنانکه آید روزی به پایان می‌باید رسانید و نصیب خود از لذت دنیا می‌برداشت. و لاتنس نصیبک من الدنیا. و به حقیقت بباید شناخت که دی را باز نتوان آورد و ثقت به دریافتن فردا مستحکم نیست.»

Шгол ҷавоб дод ки : « эй дӯстону бародарон , аз ин тараот даргузаред , ва чун медонед ки даии гузашту фардо дар наметавон ёфт ; аз имрӯзи чизе захира кунед ки тӯшаи роҳро шояд , ки ин дунёии фарибандаи саросар айбаст . Ҳунар ҳамин дорад ки мазраъат охиратаст , дар ваии тухмӣ метавон афганд ки риъи он дар уқбо мҳнотр мебошад . Наҳиммат ба эҳрози мсўботу имзои хайрот масруф доред , ва бар мусоидати олами ғаддор такя макунед ,у дил дар бақоӣ абад бандед , ва аз самараи тандурустӣу зиндагонӣу ҷавонии хеш бенасиб мабошед . Ки лаззоти дунё чун равшанои барқу торикии абр бесабот ва давомаст . Дар ҷумла , дил бар кулияи ънои вақф кардану тан дар сарои фанои сиблати доштан аз улувва ҳиммату камоли ҳсоФт давр уфтад . Ва оқил аз Наими ин ҷаҳонии ҷузи номи некӯу зикри боқии нтлбд . Зеро ки хушӣу роҳату Комронӣу неъмати он рӯй ба завол ва интиқол дорад .

شگال جواب داد که: «ای دوستان و برادران، از این ترهات درگذرید، و چون می‌دانید که دی گذشت و فردا در نمی‌توان یافت؛ از امروز چیزی ذخیره کنید که توشه راه را شاید، که این دنیای فریبنده سراسر عیب است. هنر همین دارد که مزرعت آخرت است، در وی تخمی می‌توان افگند که ریع آن در عقبی مهناتر می‌باشد. نهمت به احراز مثوبات و امضای خیرات مصروف دارید، و بر مساعدت عالم غدار تکیه مکنید، و دل در بقای ابد بندید، و از ثمره تندرستی و زندگانی و جوانی خویش بی نصیب مباشید. که لذات دنیا چون روشنایی برق و تاریکی ابر بی‌ثبات و دوام است. در جمله، دل بر کلیه عنا وقف‌کردن و تن در سرای فنا سبیل داشتن از علو همت و کمال حصافت دور افتد. و عاقل از نعیم این جهانی جز نام نیکو و ذکر باقی نطلبد. زیرا که خوشی و راحت و کامرانی و نعمت آن روی به زوال و انتقال دارد.

Агар саодати ду ҷаҳонӣ мехоҳед ин сухан дар гӯш гузоред ва аз барои туъма ӣ хеш ки ҳаловати он то ҳалқаст ибтоли ҷонварӣ раво мадоред ва бидонча беаизо бадаст ояд қонеъ бошед , чаҳ он қадар ки бақои ҷуссау қавом нафас бидон мутаъаллиқаст ҳаргиз фурӯ намонад . Ин мавоъизро ба самъи хирад истимоъ намоед ва аз ман дар ончии мардӯд ақласт мувофиқат матлабед , ки суҳбати ман бо шумо сабаб вабол нест , аммо мувофиқат дар аъмоли носутӯдаи мӯҷиб азоб гардад , чаҳ дилу дасти олат гуноҳаст , яке маркази фикрати ношоисту дигари манбаи кирдори нописандида , ва агар музиъиро дар некӣу бадии ин асар тавонад буд ҳарки дар масҷид касеро бикуштӣ буза кор набӯдӣ ,у онкӣ дар масоф , як танро зинда гузорад буза кор шудӣ . Ва ман низ дар суҳбат шумоаму бадал аз шумо гурезон . »

اگر سعادت دو جهانی می‌خواهید این سخن در گوش گذارید و از برای طعمه‌ی خویش که حلاوت آن تا حلق است ابطال جانوری روا مدارید و بدانچه بی‌ایذا بدست آید قانع باشید، چه آن قدر که بقای جثه و قوام نفس بدان متعلق است هرگز فرو‌نماند. این مواعظ را به سمع خرد استماع نمایید و از من در آنچه مردود عقل است موافقت مطلبید، که صحبت من با شما سبب وبال نیست، اما موافقت در اعمال ناستوده موجب عذاب گردد، چه دل و دست آلت گناه است، یکی مرکز فکرت ناشایست و دیگر منبع کردار ناپسندیده، و اگر موضعی را در نیکی و بدی این اثر تواند بود هرکه در مسجد کسی را بکشتی بزه‌کار نبودی، و آنکه در مصاف، یک تن را زنده گذارد بزه‌کار شدی. و من نیز در صحبت شما ام و بدل از شما گریزان.»

Ёрон , ӯро маъзӯр доштанду қадам ӯ бар бисоти вараъу салоҳ ҳарчӣ собит тар шуду зикри он дар офоқи соири гашт ва ба муддату муҷоҳидат дар тақвоу диёнат , манзалатӣ ёфт ки мтмҳи ҳеҷ ҳиммат бидон натавонад расед .

یاران، او را معذور داشتند و قدم او بر بساط ورع و صلاح هرچه ثابت‌تر شد و ذکر آن در آفاق سایر گشت و به مدت و مجاهدت در تقوی و دیانت، منزلتی یافت که مطمح هیچ همت بدان نتواند رسید.