Шер гуфт : « дар ин мудофеъат чаҳ фоида ? ки албата туро муъоф нахоҳем фармуд . » шгол гуфт : « кори султони бобати ду кас бошад : яке макории мқтҳм ки ғарази хеш ба ақтҳом ҳосил кунад ва ба макру шъўзаҳ мусаллам монад ,у дигари ғофилии заъиф ки бар хорӣ кашӣдан ху дорад ва ба ҳеҷ таъвил , манзуру муҳтараму матоъ ва макрам нагардад . Ки дар маърази ҳасад ва адоват уфтад . Ва бибояд донист ки оқил ҳамеша маҳрӯм бошаду маҳсуд . Ва ман аз атн ҳар ду табақа нестам , на озӣ ғолибаст ки хиёнат кунам .
شیر گفت: «در این مدافعت چه فایده؟ که البته ترا معاف نخواهیم فرمود.» شگال گفت: «کار سلطان بابت دو کس باشد: یکی مکاری مقتحم که غرض خویش به اقتحام حاصل کند و به مکر و شعوذه مسلم ماند، و دیگر غافلی ضعیف که بر خواری کشیدن خو دارد و به هیچ تأویل، منظور و محترم و مطاع و مکرم نگردد. که در معرض حسد و عداوت افتد. و بباید دانست که عاقل همیشه محروم باشد و محسود. و من از اطن هر دو طبقه نیستم، نه آزی غالب است که خیانت کنم.
Ва на табъи хасис , ки мазаллати кашам .
و نه طبع خسیس، که مذلت کشم.
Ва ҳаркии бнлоди хизмати султон ба насиҳату амонату иффату диёнат мؤкд гирданду атрофи онро аз риёу самъау рибу хиёнат , масӯн ва муназзаҳ дорад кор ӯро истиқоматӣ сӯрат набандаду муддати амал ӯро давомӣу саботӣ мумкин нагардад . Ҳам дӯстони сипари маъодоту мноқшт дар рӯй кашанд ва ҳам душманон аз ҷон ӯ нишонаи тири балои созанд ; дӯстон аз рӯй ҳасад дар манзалат , мухосамат андешанд ,у душманон аз ҷиҳати икдлӣу мносҳт мноқшт кунанд ,у ҳаргоҳ ки мутобиқати дӯстону душманони баҳами пайвасту иҷмоъ бар адоват ӯ мунъақиди гашт албата эмин натавонад зист , ва агарчӣ пой бар фарқи кайвон ниҳодааст ҷон ба саломати набард . Ва хоини борӣ аз ҷониби душманони подшоҳ фориғ бошад , агарчӣ аз дӯстон битарсад . »
و هرکه بنلاد خدمت سلطان به نصیحت و امانت و عفت و دیانت مؤکد گرداند و اطراف آن را از ریا و سمعه و ریب و خیانت، مصون و منزه دارد کار او را استقامتی صورت نبندد و مدت عمل او را دوامی و ثباتی ممکن نگردد. هم دوستان سپر معادات و مناقشت در روی کشند و هم دشمنان از جان او نشانه تیر بلا سازند؛ دوستان از روی حسد در منزلت، مخاصمت اندیشند، و دشمنان از جهت یکدلی و مناصحت مناقشت کنند، و هرگاه که مطابقت دوستان و دشمنان بهم پیوست و اجماع بر عداوت او منعقد گشت البته ایمن نتواند زیست، و اگرچه پای بر فرق کیوان نهادهاست جان به سلامت نَبَرد. و خائن باری از جانب دشمنان پادشاه فارغ باشد، اگرچه از دوستان بترسد.»