Овардаанд ки зоҳидӣ , зании покизаи атрофро ки акси рухсораши соқа ӣ субҳи содиқро моя дода буду ранги зулфаши талиъа ӣ шабро мадад карда дар ҳукми худоварда буду нек ҳирс менамӯд бар ончӣ ӯро фарзандӣ бошад . Чун як чанде бигузашт ва иттифоқ науфтод навмеди гашт . Пас аз ёси эзади таъолӣ раҳмат карду занро ҳаблӣ пайдо омад . Пер шод шуд ва май хост ки рӯзу шаби зикри он тоза медорад . Як рӯзии занро гуфт : « сахт зуд бошад ки туро писарӣ ояд , номи некӯаши нуҳуму аҳкоми шариъату одоби тариқат дарав омӯзам ва дар таҳзибу тарбияту тршиҳ ӯ ҷади намоям , чунонкӣ дар муддати наздику рӯзгори андаки мустаҳаққи аъмол динӣ гардаду мустаъиди қабули каромат осмонӣ шаваду зикр ӯ боқӣ монад ва аз насл ӯ фарзандон бошад ки моро ба макони эшон шодии дилу равшанои чашм ҳосил ояд . »
آوردهاند که زاهدی، زنی پاکیزهاطراف را که عکس رخسارش ساقهی صبح صادق را مایه داده بود و رنگ زلفش طلیعهی شب را مدد کرده در حکم خودآورده بود و نیک حرص مینمود بر آنچه او را فرزندی باشد. چون یک چندی بگذشت و اتفاق نیفتاد نومید گشت. پس از یاس ایزد تعالی رحمت کرد و زن را حبلی پیدا آمد. پیر شاد شد و میخواست که روز و شب ذکر آن تازه میدارد. یک روزی زن را گفت: «سخت زود باشد که ترا پسری آید، نام نیکوش نهم و احکام شریعت و آداب طریقت درو آموزم و در تهذیب و تربیت و ترشیح او جد نمایم، چنانکه در مدتِ نزدیک و روزگارِ اندک مستحق اعمال دینی گردد و مستعد قبول کرامت آسمانی شود و ذکر او باقی ماند و از نسل او فرزندان باشد که ما را به مکان ایشان شادی دل و روشنایی چشم حاصل آید.»
Зан гуфт : « туро чаҳ сараст ва аз куҷо май доне ки маро писар хоҳад буд ? ва мумкинаст ки марои худ фарзанд набошад , ва агар иттифоқ уфтад писар наёяд . Вонгоаҳ ки офаридагор , ъзи исмау иллати клмтаҳ , ин неъмат арзонӣ дошт , ҳам шояд буд ки умр мусоидат накунад . Дар ҷумлаи ин кор дарозаст ва ту нодони вор бар мураккаби тмнии савор шудае ва дар арсаи тслФ май хиромӣ . »
زن گفت: «ترا چه سر است و از کجا میدانی که مرا پسر خواهد بود؟ و ممکن است که مرا خود فرزند نباشد، و اگر اتفاق افتد پسر نیاید. وانگاه که آفریدگار، عز اسمه و علت کلمته، این نعمت ارزانی داشت، هم شاید بوَد که عمر مساعدت نکند. در جمله این کار دراز است و تو نادانوار بر مرکب تمنی سوار شدهای و در عرصه تصلف میخرامی.»
Ва ин сухани рост бар мизоҷи ҳадиси он порсо мардаст ки шаҳди равған бар рӯйу мӯӣ хеш фурӯрихт . » зоҳид пурсед ки : « чигунааст он ? »
و این سخن راست بر مزاج حدیث آن پارسا مرد است که شهد روغن بر روی و موی خویش فروریخت.» زاهد پرسید که: «چگونه است آن؟»
Гуфт :
گفت: