Овардаанд ки ҷамоатӣ аз сайёдон дар биёбоне аз барои дад , чоҳии Фрўбрднд , бабрӣу бўзнаҳ эйу Марӣ дарон афтоданд . Ва бар асари эшон заргарӣ ҳам бидон мзбўти гашт ; ва эшон аз ранҷи худ ба аизоӣ ӯ нарасиданд . Ва рӯзҳо бар он қарор бимонаданд то як рӯзи сайёҳӣ баришон гузашт ва он ҳол мшоҳдт кард ва бо худ гуфт : ин мардро аз ин меҳнати халосии талабаму савоби он захираи охирати гардонам . Ришта фурӯ гузошт , бўзнаҳ дарон овехт , бори дигари мор мсобқт кард , бори сеюм бабр . Чун ҳар се ба ҳомӯни расиданд ӯро гуфтанд : туро бар ҳаряк аз мо неъматии тамом мутаваҷҷеҳ шуд . Дар ин вақт , муҷозот муяссар намегардад . Бўзнаҳ гуфт : ватани ман дар кӯҳаст пайвастаи шаҳри бўрохўр ; ва бабр гуфт : дар он ҳаволии беша Эйаст , ман онҷо бошам ; ва мор гуфт : ман дарбора он шаҳр хона дорам , агар онҷо гузарӣ уфтаду тавфиқи мусоидати намояд ба қадари имкони узри ин эҳсони бихоҳйм ,у ҳоле насиҳатӣ дорем ; он мардро берун меар , ки одамӣ бадаҳд бошаду подоши некии бадии лозими пиндорад , ба ҷамоли зоҳири эшон фирефта набояд шуд , ки қубҳ ботин барон роҷеъаст .

آورده‌اند که جماعتی از صیادان در بیابانی از برای دد، چاهی فروبردند، ببری و بوزنه‌ای و ماری دران افتادند. و بر اثر ایشان زرگری هم بدان مضبوط گشت؛ و ایشان از رنج خود به ایذای او نرسیدند. و روزها بر آن قرار بماندند تا یک‌روز سیاحی بریشان گذشت و آن حال مشاهدت کرد و با خود گفت: این مرد را از این محنت خلاصی طلبم و ثواب آن ذخیره آخرت گردانم. رشته فرو گذاشت، بوزنه دران آویخت، بار دیگر مار مسابقت کرد، بار سوم ببر. چون هر سه به هامون رسیدند او را گفتند: ترا بر هریک از ما نعمتی تمام متوجه شد. در این وقت، مجازات میسر نمی‌گردد. بوزنه گفت: وطن من در کوه است پیوسته شهر بوراخور؛ و ببر گفت: در آن حوالی بیشه‌ای است، من آنجا باشم؛ و مار گفت: من درباره آن شهر خانه دارم، اگر آنجا گذری افتد و توفیق مساعدت نماید به قدر امکان عذر این احسان بخواهیم، و حالی نصیحتی داریم؛ آن مرد را بیرون میار، که آدمی بدعهد باشد و پاداش نیکی بدی لازم پندارد، به جمال ظاهر ایشان فریفته نباید شد، که قبح باطن بران راجع است.

Алӣ алхусус ин мард , ки рӯзҳо бо мо рафиқ буд , ахлоқ ӯро шинохтем ; албата мард вафо нест ва ҳар оинаи рӯзии пушаймони гардӣ . Қавли эшон бовар надошту насиҳати эшонро ба самъи қабули истимоъи ниоўрд .

علی الخصوص این مرد، که روزها با ما رفیق بود، اخلاق او را شناختیم؛ البته مرد وفا نیست و هر آینه روزی پشیمان گردی. قول ایشان باور نداشت و نصیحت ایشان را به سمع قبول استماع نیآورد.

Ва кам омири болршди ғайри матоъ .

و کم آمر بالرشد غیر مطاع.

Ришта фурӯгузошт то заргар ба сар чоҳ омад . Сайёҳро хизмат ҳо кард ва узрҳо хост ва васоят намӯд ки вақте брўгзрд ва ӯро баталабад , то хидматӣу мукофотӣ воҷиб дорад . Бар ин мулотафати як дигар видоъ карданд ,у ҳаркас ба ҷонибӣ рафт . Як чанде буд , сайёҳро бидон шаҳр гузар афтод . Бўзнаҳ ӯро дар роҳ бидид тбсбсӣу тавозуъӣ тамом оварад ва гуфт : бўзнгонро маҳаллӣ набошад ва аз ман хидматӣ наёяд , аммо соъатӣ таваққуф кун то қадре миваи орм . Ва бар Фўри бозгашту мива бисёр оварад . Сайёҳ ба қадар ҳоҷат бихӯрад ва равон шуд . Аз даври назар бар бабр афганд , битарсед , хост ки тҳрзии намояд . Гуфт : эмин бош , ки агар хизмати мо турои фаромӯш шудаи сети моро ҳақи неъмати ту ёдаст ҳануз .

رشته فروگذاشت تا زرگر به‌سر چاه آمد. سیاح را خدمت‌ها کرد و عذرها خواست و وصایت نمود که وقتی بروگذرد و او را بطلبد، تا خدمتی و مکافاتی واجب دارد. بر این ملاطفت یک دیگر وداع کردند، و هرکس به جانبی رفت. یک چندی بود، سیاح را بدان شهر گذر افتاد. بوزنه او را در راه بدید تبصبصی و تواضعی تمام آورد و گفت: بوزنگان را محلی نباشد و از من خدمتی نیاید، اما ساعتی توقف کن تا قدری میوه آرم. و بر فور بازگشت و میوه بسیار آورد. سیاح به قدر حاجت بخورد و روان شد. از دور نظر بر ببر افگند، بترسید، خواست که تحرزی نماید. گفت: ایمن باش، که اگر خدمت ما ترا فراموش شده‌ست ما را حق نعمت تو یاد است هنوز.

Пеш омад ва дар тақрири шукру узр ифрот намӯд ва гуфт : як лаҳза омадани марои интизори воҷиби байн . Сайёҳ таваққуфӣ карду бабр дар боғӣ рафту духтари амирро бикушту пероя ӯ ба наздик сайёҳ оварад . Сайёҳи он бардошту мулотафат ӯро ба маъзират муқобила кард ва рӯй ба шаҳр оварад . Дар ин миён аз он заргар ёд кард ва гуфт : дар бҳоем ин ҳасани аҳд буду маърифати эшон чандин самарат дод , агар ӯ аз вусӯли ман хабари ёўди абвоби тлтФу такаллуфи лозими шимурд , ва ба қудуми ман эҳтизозии тамоми намояд ва ба мъўнту иршоду мазоҳират ӯ ин пероя ба нархии нек харҷ шавад .

پیش آمد و در تقریر شکر و عذر افراط نمود و گفت: یک لحظه آمدن مرا انتظار واجب بین. سیاح توقفی کرد و ببر در باغی رفت و دختر امیر را بکشت و پیرایه او به نزدیک سیاح آورد. سیاح آن برداشت و ملاطفت او را به معذرت مقابله کرد و روی به شهر آورد. در این میان از آن زرگر یاد کرد و گفت: در بهایم این حسن عهد بود و معرفت ایشان چندین ثمرت داد، اگر او از وصول من خبر یاود ابواب تلطف و تکلف لازم شمرد، و به قدوم من اهتزازی تمام نماید و به معونت و ارشاد و مظاهرت او این پیرایه به نرخی نیک خرج شود.