Дар ҷумла , чндонкаҳ ба шаҳр расед ӯро талаб кард . Чун бадв расед заргари астбшорӣ тамом фармуд ва ӯро ба эъзозу иҷлол фурӯд оварад ,у соъатии ғам ва шодӣ гуфтанд ва аз маҷории аҳволи як дигар истеъломӣ карданд . Дар аснои мФоўзти сайёҳи зикр пероя бозгардонеду айни он бадв намӯд . Тозагӣ кард ва гуфт : анои ибни бҷдтҳо , кор манаст , ба як лаҳзаи дили азин фориғи гардонам .

در جمله، چندانکه به شهر رسید او را طلب کرد. چون بدو رسید زرگر استبشاری تمام فرمود و او را به اعزاز و اجلال فرود آورد، و ساعتی غم و شادی گفتند و از مجاری احوال یک دیگر استعلامی کردند. در اثنای مفاوضت سیاح ذکر پیرایه بازگردانید و عین آن بدو نمود. تازگی کرد و گفت: انا ابن بجدتها، کار من است، به یک لحظه دل ازین فارغ گردانم.

Ва он бе муруввати хизмати духтари амир будӣ , перояро бишнохт , бо худ гуфт : фурсатӣ ёфтам , агар эҳмоли варзам ва онро зойеъ кунам аз фавойиди ҳзму ҳзоқту манофеи ақл ва киёст бе баҳраи гирдам , ва пас азон басӣ бод паймоем ва дар гирд он нарасм . Азимат бар ин ғдр қарор дод ва ба даргоҳ рафт ва хабар дод ки : кушандаи духтарро бо пероя бигрифтаам ҳозир карда . Бечора чун мизоҷ кор бишнохт заргарро гуфт :

و آن بی‌مروت خدمت دختر امیر بودی، پیرایه را بشناخت، با خود گفت: فرصتی یافتم، اگر اهمال ورزم و آن را ضایع کنم از فواید حزم و حذاقت و منافع عقل و کیاست بی‌بهره گردم، و پس ازان بسی باد پیمایم و در گرد آن نرسم. عزیمت بر این غدر قرار داد و به درگاه رفت و خبر داد که: کشنده دختر را با پیرایه بگرفته‌ام حاضر کرده. بیچاره چون مزاج کار بشناخت زرگر را گفت:

Малики гумони барад ки ӯ гуноҳкораст ,у ҷавоҳири мисдоқ он омад ; бифармуд то ӯро гирди шаҳри бгрдоннд ва баркашанд . Дар аснои ин ҳоли он мор ки зикр ӯ дар тшбиб биёмада сет ӯро бидид , бишнохт ва дар ҳрс ба наздик ӯ рафт , ва чун сӯрат воқеа башнавад ранҷур шуд ва гуфт : « туро гуфта будем ки одамии бадгавҳар ва бевафо бошаду мукофоти некии бадии пиндораду муқобилаи эҳсон ба асоءти лозими шимурди қоли алайҳи ассалом : атқи шари ман аҳсант илайҳ ъанд ман лои асли ?ла . Ва ҳарки аз лӣим беаслу хасис бе ақли мардӣ чашм дорад ва дар дафъи ҳаводиси бадв истионатӣ кунад ҳамчунон бошад ки он арабӣ гуфтааст « мсқли астъони бзқнаҳ . »

ملک گمان برد که او گناهکار است، و جواهر مصداق آن آمد؛ بفرمود تا او را گرد شهر بگردانند و برکشند. در اثنای این حال آن مار که ذکر او در تشبیب بیامده‌ست او را بدید، بشناخت و در حرس به نزدیک او رفت، و چون صورت واقعه بشنود رنجور شد و گفت: ‌‌«‌ترا گفته بودیم که آدمی بدگوهر و بی وفا باشد و مکافات نیکی بدی پندارد و مقابله احسان به اساءت لازم شمرد قال علیه السلام: اتق شر من احسنت الیه عند من لا اصل له. و هرکه از لئیم بی‌اصل و خسیس بی‌عقل مردی چشم دارد و در دفع حوادث بدو استعانتی کند همچنان باشد که آن عربی گفته است «مثقل استعان بذقنه. »

Ман ин меҳнатро дармонӣ андешӣдааму писари амирро захмӣ задаам ,у ҳамаи шаҳр дар муъолиҷати он оҷиз омадаанд . Ин гиёҳро нигоҳи дор , агар бо ту мушовиратӣ равад , пас аз онкии кайфияти ҳодисаи хеши муқарар гардонида бошӣ бадви даҳ то бихӯрад ва шифо ёбад . Магари бад-ӣни ҳиялати халосу наҷот даст диҳад , ки он ваҷҳе дигар намешиносам . » сайёҳи узрҳо хост ва гуфт : хато кардам дар ончӣ дар рози худ ноҷавонмардиро муҳаррами доштам .

من این محنت را درمانی اندیشیده‌ام و پسر امیر را زخمی زده‌ام، و همه شهر در معالجت آن عاجز آمده‌اند. این گیاه را نگاه دار، اگر با تو مشاورتی رود، پس از آنکه کیفیت حادثه خویش مقرر گردانیده باشی بدو ده تا بخورد و شفا یابد. مگر بدین حیلت خلاص و نجات دست دهد، که آن وجهی دیگر نمی‌شناسم.» سیاح عذرها خواست و گفت: خطا کردم در آنچه در راز خود ناجوانمردی را محرم داشتم.