Чун ки донистӣ ки ҳар касе мураккабаст аз нафасу бадан , пас бидон ки ҳақиқати одамӣу ончӣ ба сабаби он бар соири ҳайвонот тарҷеҳ дорад ҳамон « нафас »аст ки аз ҷинси малоика муқаддасааст ва « бадан » амреаст орият ,у ҳукми мураккаб аз барои нафас дорад , ки бидон мураккаби савор шуда ва аз олами аслӣу мӯтини ҳақиқӣ ба ин дунёи омада , то аз барои худ тиҷоратӣ кунад ва судӣ андӯзад , ва худро ба анвоъ камолот биорояд ,у иктисоби сифоти ҳамидау ахлоқи писандидаи намояд ,у бози муроҷиат ба ватани худ намояд ё ҳар бадании ҳукми шаҳриро дорад аз шаҳрҳои иқлӣми офариниш , ки подшоҳ кишвар ҳастӣ ки ҳазрат офаридагораст , ҳар баданиро иқтоъи рӯҳӣ ки аз зодгоҳи олам таҷаррудаст муқарари фармӯда то аз манофеу мадохили он шаҳри таҳияи худро дида ,у мусофират ба олам қудс кунаду сазовори хилвати хона инс гардад ва дар ин бадан шарикаст бо соири ҳайвонот , зеро ки ҳар ҳайвониро низ баданӣаст маҳсусу мушоҳида , мураккаб аз даст , по , чашм , гӯш , сар , синау соири аъзоъ ба ин сабаб бар ҳеҷ ҳайвонӣ фазилатӣ надорад ,у ончии боиси афзалияти одамӣ бар соир ҳайвонот мешавад , он ҷузъ дигараст , ки « нафаси нотиқа » бошад ки ҳайвоноти дигари ин ҷузъ нест .

چون که دانستی که هر کسی مرکب است از نفس و بدن، پس بدان که حقیقت آدمی و آنچه به سبب آن بر سایر حیوانات ترجیح دارد همان «نفس» است که از جنس ملائکه مقدسه است و «بدن» امری است عاریت، و حکم مرکب از برای نفس دارد، که بدان مرکب سوار شده و از عالم اصلی و موطن حقیقی به این دنیا آمده، تا از برای خود تجارتی کند و سودی اندوزد، و خود را به انواع کمالات بیاراید، و اکتساب صفات حمیده و اخلاق پسندیده نماید، و باز مراجعت به وطن خود نماید یا هر بدنی حکم شهری را دارد از شهرهای اقلیم آفرینش، که پادشاه کشور هستی که حضرت آفریدگار است، هر بدنی را اقطاع روحی که از زادگاه عالم تجرد است مقرر فرموده تا از منافع و مداخل آن شهر تهیه خود را دیده، و مسافرت به عالم قدس کند و سزاوار خلوت خانه انس گردد و در این بدن شریک است با سایر حیوانات، زیرا که هر حیوانی را نیز بدنی است محسوس و مشاهده، مرکب از دست، پا، چشم، گوش، سر، سینه و سایر اعضاء به این سبب بر هیچ حیوانی فضیلتی ندارد، و آنچه باعث افضلیت آدمی بر سایر حیوانات می شود، آن جزء دیگر است، که «نفس ناطقه» باشد که حیوانات دیگر این جزء نیست.

Ва бидон ки бадан , амреаст фонӣ ва бебқоء ки баъд аз мурдан аз ҳам рехта мешавад ,у аҷзои он аз якдигар мутафарриқ мегардад ва хароб мешавад , то боз вақте ки ба амри парвардгори аҷзоъи он муҷтамаъ шавад , ва ба ҷиҳати савобу ҳисобу уқоб зинда карда шавад .

و بدان که بدن، امری است فانی و بی بقاء که بعد از مردن از هم ریخته می شود، و اجزای آن از یکدیگر متفرق می گردد و خراب می شود، تا باز وقتی که به امر پروردگار اجزاء آن مجتمع شود، و به جهت ثواب و حساب و عقاب زنده کرده شود.

Аммо « нафас » , амреаст боқӣ , ки Аслан ва мутлақан аз барои он Фноӣӣ нест ,у баъд аз мФорқти он аз ин бадану харобии тан , аз барои он харобӣ ва Фноӣӣ нест ва нахоҳад буд ва аз ин рӯаст ки худованд мефармоед : «у лои таҳсини аллазӣнаи қтлўои фии сиблати аллоҳи амўотои бал аҳёء ъанд рбҳми ирзқўн » яъне « гумон накунӣ ки он касоне ки дар роҳи худо кушта шуданду ҷони худро дрбохтнд мурда ҳастанд , балки эшон зиндаанд назд парвардгорашон ва рӯзӣ дода мешаванд » .

اما «نفس»، امری است باقی، که اصلا و مطلقا از برای آن فنائی نیست، و بعد از مفارقت آن از این بدن و خرابی تن، از برای آن خرابی و فنائی نیست و نخواهد بود و از این روست که خداوند می فرماید: «و لا تحسین الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» یعنی «گمان نکنی که آن کسانی که در راه خدا کشته شدند و جان خود را درباختند مرده هستند، بلکه ایشان زنده اند نزد پروردگارشان و روزی داده می شوند».

Ва дигар мефармоед : « арҷъии илои рбк » яъне « эй нафас , руҷӯъ ва бозгашт кун ба назд парвардгори худ ҳамчинонкӣ дар аввал аз назд ӯ субҳона омадӣ » .

و دیگر می فرماید: «ارجعی الی ربک» یعنی «ای نفس، رجوع و بازگشت کن به نزد پروردگار خود همچنانکه در اول از نزد او سبحانه آمدی».

Ва низ аз ин рӯаст ки пайғамбари худои слии аллоҳи алайҳу ?алау силам дар рӯзи бадар ба шуҳадои бадар Нидо мефармуд : « ҳилли вҷдтми мо въди рбкми ҳқо » яъне « эй кушта шудагон дар роҳи худо ! оё ончиро ки парвардгори шумо ба шумо ваъда дода буд ҳақ ва рост ёфтед ? » онгоҳи баъзе аз асҳоб арз карданд : ё расӯли аллоҳ ! эшон мурдаанд чигуна овоз май диҳии эшонро ? ҳазрат фармуд : « анҳми асмъи мнкм » яъне « эшон аз шумо шнўотрнду фаҳму идроки эшон алон аз шумо бештараст » ва зоҳираст ки шунидани эшон дар оўи вақт на ба ҳамон баданӣ буд ки дар саҳрои бадари афтода буд , балки ба нафаси муҷаррадаи боқӣа буд .

و نیز از این روست که پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم در روز بدر به شهدای بدر ندا می فرمود: «هل وجدتم ما وعد ربکم حقا» یعنی «ای کشته شدگان در راه خدا! آیا آنچه را که پروردگار شما به شما وعده داده بود حق و راست یافتید؟» آنگاه بعضی از اصحاب عرض کردند: یا رسول الله! ایشان مرده اند چگونه آواز می دهی ایشان را؟ حضرت فرمود: «انهم اسمع منکم» یعنی «ایشان از شما شنواترند و فهم و ادراک ایشان الآن از شما بیشتر است» و ظاهر است که شنیدن ایشان در آو وقت نه به همان بدنی بود که در صحرای بدر افتاده بود، بلکه به نفس مجرده باقیه بود.