Аз ончӣ мазкӯр шуд дониста шуд ки аз барои инсони ду ҷанбааст яке ҷанба « рӯҳоният » , ки муносибат дорад ба сабаби он бо арвоҳи тайибау малоикаи муқаддасау дайгарии ҷанба « ҷисмонӣат » ки мушобеҳат дорад ба ҷиҳати он бо ҳайвонот , аз бҳоӣму сбоъ ва ба воситаи он ҷузъи ҷисмонӣ чанд рӯзӣ дар ин олам ҳастӣ зист май намояд ва мақом мекунад .

از آنچه مذکور شد دانسته شد که از برای انسان دو جنبه است یکی جنبه «روحانیت»، که مناسبت دارد به سبب آن با ارواح طیبه و ملائکه مقدسه و دیگری جنبه «جسمانیت» که مشابهت دارد به جهت آن با حیوانات، از بهائم و سباع و به واسطه آن جزء جسمانی چند روزی در این عالم هستی زیست می نماید و مقام می کند.

Сипас ба воситаи ҷузъи рӯҳонии мусофират ба олам аъло мекунад ва дар онҷо ҳамеша мақом месозад ва мусоҳибат мекунад бо сокинони олами қудс , ба шартӣ ки дар муддати иқомат дар дунёи майл ба он олам намӯда ҳамаи рӯза дар тараққӣ бошад , то ҷониби ҷузъи рӯҳонӣ бар ҷисмонӣ ғолиб шавад ,у кдўроти олами табиатро аз худ биафшонад ва дар ӯ осори рӯҳоният пайдо гардад .

سپس به واسطه جزء روحانی مسافرت به عالم اعلی می کند و در آنجا همیشه مقام می سازد و مصاحبت می کند با ساکنان عالم قدس، به شرطی که در مدت اقامت در دنیا میل به آن عالم نموده همه روزه در ترقی باشد، تا جانب جزء روحانی بر جسمانی غالب شود، و کدورات عالم طبیعت را از خود بیفشاند و در او آثار روحانیت پیدا گردد.

Ва чун чунин бошад мерасад ба ҷоӣӣ ки бо вуҷӯди инки дар ин дунё ҳаст , ҳар лаҳза аз сайр ба олами боло бо ҷанбаи рӯҳонӣ « мабодии файёза » касб фуюузот мекунад ,у дил ӯ ба нури илоҳӣ равшан мешавад ва ҳар чаҳ алоқа ӯ аз ҷисму ҷисмонӣот камтар мегардад , рўшноӣии дилу сафои хотираш зиёд мешавад , то замони мФорқт аз ин дунё расад тамомии пардаҳои зулмонеи табиат аз пеши дида басираташ бардошта мешавад , ва ҳиҷобҳои ъўоиқи ҳиўлониаҳ аз чеҳраи нафасаш давр мегардад , ва дар он вақт аз дил ӯ ҷамеъи андӯҳҳоу ?иламҳо берун меравад , ва аз ҳамаи ҳасратҳоу меҳнатҳо фориғ мешавад , ва мерасад ба сарвари абадӣу роҳати сармадӣ ҳар лаҳза ӯро аз ашаъаи ҷамоли азали нурии тоза , ва ҳар дам ӯро аз мўоӣди эҳсони лами изли файзӣ беандоза ҳосил мегардад ва бошад ки бо вуҷӯди бақоӣ дар дунё , ҳаргоҳи решаи ҷамеъи алойиқи дунявӣаро аз замин дил барканд , пеш аз иртиҳол ба олами бқоء , ин ҳолот аз барои ӯ ҳосил шавад , ва дар ин ҳангоми молу аёл бар худ кул ва вабол мебинад , магар ба қадари зарурат балки аз тану бадани худ дилгир мешаваду толиби сафар охират мегардад , ва ба забон ҳол мегуяд :

و چون چنین باشد می رسد به جائی که با وجود اینکه در این دنیا هست، هر لحظه از سیر به عالم بالا با جنبه روحانی «مبادی فیاضه» کسب فیوضات می کند، و دل او به نور الهی روشن می شود و هر چه علاقه او از جسم و جسمانیات کمتر می گردد، روشنائی دل و صفای خاطرش زیاد می شود، تا زمان مفارقت از این دنیا رسد تمامی پرده های ظلمانی طبیعت از پیش دیده بصیرتش برداشته می شود، و حجابهای عوایق هیولانیه از چهره نفسش دور می گردد، و در آن وقت از دل او جمیع اندوه ها و الم ها بیرون می رود، و از همه حسرت ها و محنت ها فارغ می شود، و می رسد به سرور ابدی و راحت سرمدی هر لحظه او را از اشعه جمال ازل نوری تازه، و هر دم او را از موائد احسان لم یزل فیضی بی اندازه حاصل می گردد و باشد که با وجود بقای در دنیا، هرگاه ریشه جمیع علایق دنیویه را از زمین دل برکند، پیش از ارتحال به عالم بقاء، این حالات از برای او حاصل شود، و در این هنگام مال و عیال بر خود کل و وبال می بیند، مگر به قدر ضرورت بلکه از تن و بدن خود دلگیر می شود و طالب سفر آخرت می گردد، و به زبان حال می گوید:

Бадан ӯ муқӣми хиттаи хок ,у дил ӯ мусоҳиби суккони олами афлок , биҷузи муроди худоро наҷуеду суханӣ ки на аз барои ӯст нагӯяд ,у роҳӣ ки на ба сӯй ӯст напуед , то бирасад ба муҷовирати малаъи аъло , ва муҳаррам гардад дар маҳфили қурби мавло ва биёбад ончиро ки ҳеҷ чашмии надида ва ҳеҷ гӯшӣ нашунида ва ба ҳеҷ хотирӣ хутур накарда ва бибинад ончиро ки дар китоби илоҳии ишора ба он шуда ки « Флои тааллуми нафаси мо ахФии ?лаами ман қурраи аъин » яъне « ҳеҷ кас намедонад ончии захира шудааст аз барои эшон аз чизҳоӣӣ ки дидаҳоро равшан мекунад » .

بدن او مقیم خطه خاک، و دل او مصاحب سکان عالم افلاک، بجز مراد خدا را نجوید و سخنی که نه از برای اوست نگوید، و راهی که نه به سوی اوست نپوید، تا برسد به مجاورت ملأ اعلا، و محرم گردد در محفل قرب مولی و بیابد آنچه را که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به هیچ خاطری خطور نکرده و ببیند آنچه را که در کتاب الهی اشاره به آن شده که «فلا تعلم نفس ما اخفی لهم من قره اعین» یعنی «هیچ کس نمی داند آنچه ذخیره شده است از برای ایشان از چیزهائی که دیده ها را روشن می کند».