Тобади фурӯғи меҳру ма аз қатраҳои ашк

تابد فروغ مهر و مه از قطره‌های اشک

Борон субҳгоҳ надорад сафои ашк

باران صبحگاه ندارد صفای اشک

Гавҳар ба тобнокӣу покӣ чу ашк нест

گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست

Равшандилӣ куҷост ки донад баҳоии ашк ?

روشندلی کجاست که داند بهای اشک ؟

Моиему синае ки буд ошёни оҳ

ماییم و سینه‌ای که بود آشیان آه

Моиему дидае ки буд ошнои ашк

ماییم و دیده‌ای که بود آشنای اشک

Гӯши марои зи нағмаи шодӣ насиб нест

گوش مرا ز نغمهٔ شادی نصیب نیست

Чун ҷӯйбор сохтаам бо навой ашк

چون جویبار ساخته‌ام با نوای اشک

Аз бас ки тани зи оташи ҳасрат гудохта аст

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است

Аз дидаи хӯн гарм фишонам ба ҷои ашк

از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

Чун Тифли ҳарзаи пўӣ ба ҳрсўӣ май дуюм

چون طفل هرزه‌پوی به هرسوی می‌دویم

Ашк аз қафои дилбар ва ман аз қафои ашк

اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک

Дишаби чароғи дидаи ман то сипедаи сӯхт

دیشب چراغ دیده‌ی من تا سپیده سوخت

Оташ фитод бе ту ба мотами сарои ашк

آتش فتاد بی‌تو به ماتم‌سرای اشک

Хоб овараст замзамаи ҷӯйборҳо

خواب‌آور است زمزمه جویبارها

Дар хоби рафтаи бахти ман азҳоиҳои ашк

در خواب رفته بخت من از های‌های اشک

Бас кун раҳе ки тоб шунидан наёварем

بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم

Аз бас ки дарднок буд моҷарои ашк

از بس که دردناک بود ماجرای اشک