Забуни халқи з халқ накӯй хештанам

زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنم

Чу ғунчаи тнгдл аз рангу буии хештанам

چو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم

Ба айби ман чаҳ кушояди забони таънаи ҳасуд

به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود

Ки бо ҳазор забони айби ҷӯии хештанам

که با هزار زبان عیب‌جوی خویشتنم

Маро ба соғари заррини меҳр ҳоҷат нест

مرا به ساغر زرین مهر حاجت نیست

Ки тоза рӯй чу гул аз сабуии хештанам

که تازه روی چو گل از سبوی خویشتنم

На ҳасрати лаб соқӣ кашад на миннати ҷом

نه حسرت لب ساقی کشد نه منت جام

Ба ҳайрат аз дил бе орзӯии хештанам

به حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم

Ба хоб аз он наравад чашм хастаам то субҳ

به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبح

Ки ҳамчуи мурғи шаби афсонаи гӯии хештанам

که همچو مرغ شب افسانه‌گوی خویشتنم

Ба рӯзгори чунон рондаи гаштам аз ҳар сӯй

به روزگار چنان رانده گشتم از هر سوی

Ки марг низ нахонд ба сӯии хештанам

که مرگ نیز نخواند به سوی خویشتنم

Ба тобнокии ман гавҳарӣ набӯд раҳе

به تابناکی من گوهری نبود رهی

Гуҳар шиносам ва дар ҷустуҷӯии хештанам

گهر شناسم و در جستجوی خویشتنم