Ҳарчанд ки дар кӯии ту мискин ва фақирем

هرچند که در کوی تو مسکین و فقیریم

Рухшанда ва бахшанда чу хуршед мунирем

رخشنده و بخشنده چو خورشید منیریم

Хорему трбноктар аз бод баҳорем

خاریم و طربناک‌تر از باد بهاریم

Хокему дили овезтар аз буи абирем

خاکیم و دل‌آویزتر از بوی عبیریم

Аз наъраи мастонаи мо чарх пар овост

از نعره مستانه ما چرخ پر آواست

Ҷавшанда чу баҳрему хурӯшанда чу шерем

جوشنده چو بحریم و خروشنده چو شیریم

Аз соғари хунини шафақ бода нанӯшем

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم

Вази суфраи рангини фалак луқма нагирем

وز سفره رنگین فلک لقمه نگیریم

Бар хотири мо гирд малолӣ нанишинад

بر خاطر ما گرد ملالی ننشیند

Ойӣна субҳем ва ғуборӣ напазирем

آیینه صبحیم و غباری نپذیریم

Мо чашма нурем битобем ва бихандем

ما چشمه نوریم بتابیم و بخندیم

Мо зинда ишқем намурдаем ва намирем

ما زنده عشقیم نمردیم و نمیریم

Ҳам суҳбат мо бош ки чун ашки саҳаргоҳ

هم‌صحبت ما باش که چون اشک سحرگاه

Равшандилу соҳиби асар ва пок замирем

روشندل و صاحب‌اثر و پاک‌ضمیریم

Аз шавқи ту бетобтар аз боди сбоиим

از شوق تو بی‌تاب‌تر از باد صباییم

Бе рӯй ту хомӯштар аз мурғ асирем

بی‌روی تو خاموش‌تر از مرغ اسیریم

Он кист ки мадҳуши ғазалҳои раҳе нест ?

آن کیست که مدهوش غزل‌های رهی نیست ؟

Ҷузи ҳосиди мискин ки бар ӯ хурда нагирем

جز حاسد مسکین که بر او خرده نگیریم