Он қадар бо оташи дили сохтам то сӯхтам

آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم

Бе ту эй ороми ҷон ё сохтам ё сӯхтам

بی‌تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

Срдмҳрии байн ки кас бар оташами обӣ назд

سردمهری بین که کس بر آتشم آبی نزد

Гарчи ҳамчун барқ аз гармии саропои сӯхтам

گرچه همچون برق از گرمی سراپا سوختم

Сӯхтам аммо на чун шамъи тараб дар байни ҷамъ

سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع

Лолаам каз доғи танҳоӣ ба саҳрои сӯхтам

لاله‌ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم

Ҳамчуи он шамъӣ ки афрӯзанд пеши офтоб

همچو آن شمعی که افروزند پیش آفتاب

Сӯхтам дар пеши маи рӯйон ва бе ҷои сӯхтам

سوختم در پیش مه‌رویان و بی‌جا سوختم

Сӯхтам аз оташи дил дар миёни мавҷи ашк

سوختم از آتش دل در میان موج اشک

Шӯрбахтии байн ки дар оғӯши дарёи сӯхтам

شوربختی بین که در آغوش دریا سوختم

Шамъу гули ҳам ҳаркадом аз шуълае дар оташанд

شمع و گل هم هرکدام از شعله‌ای در آتشند

Дар миёни покбозони ман на танҳо сӯхтам

در میان پاکبازان من نه تنها سوختم

Ҷони поки ман раҳеи хуршеди олами тоб буд

جان پاک من رهی خورشید عالم‌تاب بود

Рафтам ва аз мотами худ олимиро сӯхтам

رفتم و از ماتم خود عالمی را سوختم