Дили ман зи тобнокӣ ба шароб ноб монад

دل من ز تابناکی به شراب ناب ماند

Накунад сёҳкорӣ ки ба офтоб монад

نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند

На з пой менишинад на қарор май пазирад

نه ز پای می‌نشیند نه قرار می‌پذیرد

Дили оташини ман байн ки ба мавҷ об монад

دل آتشین من بین که به موج آب ماند

зи шаби сияҳ чаҳ нолам ? ки фурӯғи субҳи рӯят

ز شب سیه چه نالم؟ که فروغ صبح رویت

Ба сипедаи саҳаргоҳ ва ба моҳтоб монад

به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند

Нафаси ҳаёти бахшат ба ҳавои бомдодӣ

نفس حیات بخشت به هوای بامدادی

Лаби мастии офаринат ба шароб ноб монад

لب مستی آفرینت به شراب ناب ماند

На аҷаб агар ба олам асарӣ намонад аз мо

نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما

Ки бар осмон набинӣ асар аз шаҳоб монад

که بر آسمان نبینی اثر از شهاب ماند

Раҳе аз умеди ботили раҳи орзӯ чаҳ пўиӣ ?

رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی؟

Ки сароби зиндагонӣ ба хаёл ва хоб монад

که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند