То қиёмат медиҳад гармӣ ба дунёи оташам

تا قیامت می‌دهد گرمی به دنیا آتشم

Офтоби равшанам нисбат макун бо оташам

آفتاب روشنم نسبت مکن با آتشم

Шуълаи хезад аз дили баҳри хурушони ҷои мавҷ

شعله خیزد از دل بحر خروشان جای موج

Гар бигирад як нафас дар ҳафт дарёи оташам

گر بگیرد یک نفس در هفت دریا آتشم

Чист олами оташӣ бо обу хоки омехта

چیست عالم آتشی با آب و خاک آمیخته

Ман на аз хокам на аз обам ки танҳо оташам

من نه از خاکم نه از آبم که تنها آتشم

Шамъи ларзони вуҷӯдамро шабӣ ором нест

شمع لرزان وجودم را شبی آرام نیست

Рӯзҳо афсурдаам чун обу шабҳо оташам

روزها افسرده‌ام چون آب و شب‌ها آتشم

Ашки ҷони сӯзами асарҳо чун шарар бошад маро

اشک جان‌سوزم اثرها چون شرر باشد مرا

Қатраи обам ба чашми халқ аммо оташам

قطره آبم به چشم خلق اما آتشم

Дар раг ва дар решаи ман ин ҳамаи гармӣ з чист ?

در رگ و در ریشه من این همه گرمی ز چیست؟

Шӯри ишқам ё шароб куҳнаам ё оташам ?

شور عشقم یا شراب کهنه‌ام یا آتشم؟

Аз ҳарими хоҷа Широз меоем раҳе

از حریم خواجه شیراز می‌آیم رهی

Пой то сармастӣу шӯрами саропои оташам

پای تا سر، مستی و شورم سراپا آتشم