Ёди айёмӣ ки дар гулшани фиғонии доштам

یاد ایامی که در گلشن، فغانی داشتم

Дар миёни лолау гули ошёнии доштам

در میان لاله و گل، آشیانی داشتم

Гирди он шамъи тараб май сӯхтами парвонаи вор

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

Пои он сарви равони ашки равонии доштам

پای آن سرو روان اشکِ روانی داشتم

Оташам бар ҷон вале аз шикваи лаби хомӯш буд

آتشم بر جان ولی از شکوِه، لب خاموش بود

Ишқро аз ашки ҳасрати тарҷумонии доштам

عشق را از اشک حسرت، ترجمانی داشتم

Чун сиришк аз шавқ будам хокбўси даргаӣ

چون سرشک از شوق بودم، خاک‌بوس درگهی

Чун ғубор аз шукри сар бар остонии доштам

چون غبار از شُکر، سر بر آستانی داشتم

Дар хазон бо сарву насринами баҳории тоза буд

در خزان با سرو و نسرینم، بهاری تازه بود

Дар замин бо моҳу парвини осмонии доштам

در زمین با ماه و پروین، آسمانی داشتم

Дард бе ишқии зи ҷонами бардаи тоқат варна ман

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من

Доштами ором то ороми ҷонии доштам

داشتم آرام تا آرامِ جانی داشتم

Булбули табъам раҳе бошад з танҳоӣ хамӯш

بلبل طبعم رهی باشد، ز تنهایی خموش

Нағмаҳо будӣ маро то ҳамзабонии доштам

نغمه‌ها بودی مرا تا هم‌زبانی داشتم