Шикастаи ҷилваи гулбарг аз бару дӯшат

شکسته جلوه گلبرگ از بر و دوشت

Дамидаи партави маҳтоб аз биногвашат

دمیده پرتو مهتاب از بناگوشت

Магар ба домани гули сари ниҳодае шаби дӯш ?

مگر به دامن گل سر نهاده‌ای شب دوش؟

Ки ояд аз нафаси ғунчаи буии оғӯшат

که آید از نفس غنچه بوی آغوشت

Миёни он ҳамаи соғар ки бӯса ме ифшоанд

میان آن همه ساغر که بوسه می‌افشاند

Бар оташини лаби ҷонпарвар қадаҳ навишт

بر آتشین‌لب جان‌پرور قدح‌نوشت

Шароби бӯсаи ман рангу буи дигар дошт

شراب بوسه من رنگ و بوی دیگر داشت

Мабод гармии он бӯсаҳо фаромӯшат

مباد گرمی آن بوسه‌ها فراموشت

Туро чу накҳати гул тоб орамидан нест

تو را چو نکهت گل تاب آرمیدن نیست

Насим ғайр надонам чаҳ гуфт дар гӯшт ?

نسیم غیر ندانم چه گفت در گوشت؟

Раҳе агарчӣ лаб аз гуфтугӯ фурӯбастӣ

رهی اگرچه لب از گفتگو فروبستی

Ҳазор шиква сарояд нигоҳи хомӯшат

هزار شکوه سراید نگاه خاموشت