Аз фузалоу урафоӣ муосиринаст вдри улӯми ақлӣ ва нақулӣ аз муҳаққиқин . ӯ ғайри зоҳиди ҷилонӣ машҳураст ки шайхи сафии аддӣни ардабӣлии мурӣди вай буд ва ҳамоно насабаш ба ӯ мерасад . Ваии шайхи зоҳид сонӣаст . Дрхдмти ҳукамои муосирин таҳсил ҳикмат кардау оқибат рӯй иродат ба хизмати ксиролсъодти ҷаноби орифи раббонии ҳоҷии Муҳамади ҳусайн исфаҳонӣ оварад ва ба мақомоти олия фоиз шуд . Дар ҳангомӣ ки озими ҳаҷи ислому зиёрати байти аллоҳулҳаром буд дар козминؑрҳлт намӯд ,у кони злки фии санаи 1222 . Аз урафои неъмат аллоҳӣаст . Ин рубоӣ аз ӯ навишта шуд :

از فضلا و عرفای معاصرین است ودر علوم عقلی و نقلی از محققین. او غیر زاهد جیلانیِ مشهور است که شیخ صفی الدین اردبیلی مرید وی بود و همانا نسبش به او می‌رسد. وی شیخ زاهد ثانی است. درخدمت حکمای معاصرین تحصیل حکمت کرده و عاقبت روی ارادت به خدمت کثیرالسعادت جناب عارف ربانی حاجی محمد حسین اصفهانی آورد و به مقامات عالیه فایض شد. در هنگامی که عازم حج اسلام و زیارت بیت اللّه الحرام بود در کاظمینؑرحلت نمود، و کان ذلک فی سنهٔ ۱۲۲۲. از عرفای نعمت اللهی است. این رباعی از او نوشته شد: