Ва ҳўи шайхи Муҳамади бен алии албҳронии волиди он ҷанобаст . Аслан аз аҳолии Баҳрайн ва дар Ширози сукӯнати фармӯда ва чун шайхи мазкӯр дар онҷо мутаваллид шуд , лиҳозо ба широзӣ шӯҳрат намӯдааст . Ғараз , он ҷаноб аз бадви шабоб аз таҳсили улӯм файз ёб бо халқи мухталифи чунин сулӯк дорад ки ҳар кас ӯро ҳам машраби худ май шуморад ва ӯро маҳфилӣаст длгшоу авзоъии ғами здо . Ҳамаи чизаш дар камоли латофат , ҳамаи кораш дар ниҳояти шарофат . Балии худ чун мардӣ латифаст ҳамаи асбобаш назифаст . Ба мазмуни аззоҳири унвони алботни сафои ботини далел бар сафои дилу нузҳати зоҳири бурҳони тнзиаҳи хотир , лиҳозои байни алокобру алосоғр ба мҳомди сифоту некии зоту зиёи фитрату сафои ҷабалати мазкӯр ва дар маҷолису маҳофили арозилу аФозл ба салиқаи мустақӣму табъи салиму ихлоси мстҳсни машҳур . Ба мадлули аллоҳи ватару иҳби алўтри он ягонаи замонау муҷарради фарзона тأҳл нагузида ва ҳануз мтأҳл нигардида . Адами қабули издивоҷаши бурҳони тФриду озодагӣу ихтифои изҳори эҳтиёҷаши далели таҷрибаи воФтодгӣ . Ботангдастӣ дар айни кушодаи рӯеу мноът ва бо муоширати ҷӯии дргўшаҳгирӣу қаноат . Ҳамвора толиби суҳбати даравишону маҳфилаши маҷмаъи эшон . Аз русуми муҳаббати сӯрӣу маънавии огоҳ ва бо хабар ва ба иродати орифон дар шаҳри мштҳр . Дар маҳфили ағниёаши камоли иззат ва бо фақираши ниҳоят улфатаст . Аз ӯст :
و هُوَ شیخ محمد بن علی البحرانی والد آن جناب است. اصلا از اهالی بحرین و در شیراز سکونت فرموده و چون شیخ مذکور در آنجا متولد شد، لهذا به شیرازی شهرت نموده است. غرض، آن جناب از بدو شباب از تحصیل علوم فیض یاب با خلق مختلف چنین سلوک دارد که هر کس او را هم مشرب خود میشمارد و او را محفلی است دلگشا و اوضاعی غم زدا. همه چیزش در کمال لطافت، همه کارش در نهایت شرافت. بلی خود چون مردی لطیف است همهٔ اسبابش نظیف است. به مضمون الظّاهر عنوان الباطن صفای باطن دلیل بر صفای دل و نزهت ظاهر برهان تنزیه خاطر، لهذا بین الاکابر و الاصاغر به محامد صفات و نیکی ذات و ضیاء فطرت و صفای جبلت مذکور و در مجالس و محافل اراذل و افاضل به سلیقهٔ مستقیم و طبع سلیم و اخلاص مستحسن مشهور. به مدلول اللّهُ وِتْرٌ و یُحِبُّ الوِتْر آن یگانهٔ زمانه و مجرد فرزانه تأهل نگزیده و هنوز متأهل نگردیده. عدم قبول ازدواجش برهان تفرید و آزادگی و اختفای اظهار احتیاجش دلیل تجربه وافتادگی. باتنگدستی در عین گشاده رویی و مناعت و با معاشرت جویی درگوشه گیری و قناعت. همواره طالب صحبت درویشان و محفلش مجمع ایشان. از رسوم محبت صوری و معنوی آگاه و با خبر و به ارادت عارفان در شهر مشتهر. در محفل اغنیاش کمال عزت و با فقیرش نهایت الفت است. از اوست:
ғазалиёт
غزلیّات
Зҳрист ки дар фироқ хӯрдем
زهریست که در فراق خوردیم
Он сабза ки равед аз гули мо
آن سبزه که روید از گل ما
На мусулмонӣ ва на куфр ба корӣ ояд
نه مسلمانی و نه کفر به کاری آید
Ин қадар ҳаст ки ҳаркасии зи пай корӣ ҳаст
این قدر هست که هرکسی ز پی کاری هست
Бигузар зи срҷону дилу дайн ба раҳи ишқ
بگذر ز سرجان و دل و دین به ره عشق
Хоҳӣ агар ин роҳ кунӣ тай ба саломат
خواهی اگر این راه کنی طی به سلامت
Бошад ба серуми шавқи харобот ки умрӣаст
باشد به سرم شوق خرابات که عمریست
Ҳосил нашуд аз мадрисаам ғайри надомат
حاصل نشد از مدرسهام غیر ندامت
Ба кӯй ишқ манеҳ бе далели роҳи қадам
به کوی عشق منه بی دلیل راه قدم
Ки аввалин қадамаши сад ҳазор фарсанг аст
که اولین قدمش صد هزار فرسنگ است
Ҳарки дидааст турои ҳол маро донад чист
هرکه دیده است ترا حال مرا داند چیست
Хоссаи он кас ки чу ман дида бино бошад
خاصه آن کس که چو من دیدهٔ بینا باشد
Чаҳ ҳосил гар кунад дигари нигоҳӣ
چه حاصل گر کند دیگر نگاهی
Ки аз аввал нигоҳаш рафтам аз ҳуш
که از اول نگاهش رفتم از هوش
Надонам қонеъ аз лаълаш чаҳ бишунид
ندانم قانع از لعلش چه بشنید
Ки бо чандин забон гардид хомӯш
که با چندین زبان گردید خاموش
То напиндорӣ ман девонаро бе хонимони хонае аз санги Тифлони баҳри худ бар по кунанд
تا نپنداری من دیوانه را بی خانمان خانهای از سنگ طفلان بهر خود بر پا کنند
Дар кӯчау бозоръён ҷилва куноне
در کوچه و بازارعیان جلوه کنانی
Дар ҳайратам аз ин ки надонам ба куҷое
در حیرتم از این که ندانم به کجایی
Хушо майхонау мастӣ ки гоҳе
خوشا میخانه و مستی که گاهی
Нбстми ҳеҷ тараф аз хонақоҳӣ
نبستم هیچ طرف از خانقاهی