Исми шарифаши мломҳмди Исмоилу аслаш аз қария арғд бӯдау солҳо таҳсил камолот намӯда , ба суҳбати акобри дайни мубину ноҳҷони мноҳҷи яқини расидау тариқаи машойихи силсилаи алайҳи зҳбиаҳи кбрўиаҳро баргузед ва дар камолоти нафсонӣу рӯҳонии мартаба олӣ ёфтау иродат ба ҷаноби Сайиди олами шоҳи ҳиндӣ ки аз Фҳўли фузалоу уламоу урафоӣ аҳд бӯда доштааст ва ба суҳбати ҷаноби Сайиди қутби аддӣни ниризии форсӣу оқои Муҳамади ҳошими Халифа ӯу оқои Муҳамади Козирӯнӣ низ расида ба мартабаи камоли тараққии нмўдҳ۸ ва дар назми ваҷдии тахаллус май фармӯда ва дар сана ] 1232 [ рояти сафари охирати барафрошта . Гоҳе ба тариқи маснавии табъи озмоиӣ май фармӯда . Маснавии мухтасарӣ аз ӯ дида шуд ва ин чанд байт аз он гузида шуда :
اسم شریفش ملامحمد اسماعیل و اصلش از قریهٔ ارغد بوده و سالها تحصیل کمالات نموده، به صحبت اکابر دین مبین و ناهجان مناهج یقین رسیده و طریقهٔ مشایخ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیّهٔ کبرویه را برگزید و در کمالات نفسانی و روحانی مرتبهٔ عالی یافته و ارادت به جناب سید عالم شاه هندی که از فحول فضلا و علما و عرفای عهد بوده داشته است و به صحبت جناب سید قطب الدین نیریزی فارسی و آقا محمد هاشم خلیفهٔ او و آقا محمد کازرونی نیز رسیده به مرتبهٔ کمال ترقی نموده۸ و در نظم وجدی تخلص میفرموده و در سنهٔ]۱۲۳۲[رایت سفر آخرت برافراشته. گاهی به طریق مثنوی طبع آزمایی میفرموده. مثنوی مختصری از او دیده شد و این چند بیت از آن گزیده شده:
Мунтахаб маснавӣ ӯст
منتخب مثنوی اوست
Оташи ишқ аз дарун шуд шуълаи вар
آتش عشق از درون شد شعلهور
Партаваши андешаҳо бар гирди сар
پرتوش اندیشهها بر گِردِ سر
Ҳар нафас аз пардаи соз дигар
هر نفس از پردهٔ ساز دگر
Гӯнаи гӯнаи оради оўоздгр
گونه گونه آرد آوازِدگر
намедиҳад овоз яъне ки манам
میدهد آواز یعنی که منم
Ки ниҳон гардӣда дар ноӣ танам
که نهان گردیده در نای تنم
Пардаи не чун ки дўроФкн шавад
پردهٔ نی چون که دورافکن شود
Ҷумлаи олами пари змо ва ман шавад
جمله عالم پر زما و من شود
эй аҷаби лутфаш ба ояд ё ки қаҳр
ای عجب لطفش به آید یا که قهر
Шаҳд ӯ Фоиқ тар ояд ё ки заҳр
شهد او فایقتر آید یا که زهر
Меҳру кин дар дида бегона аст
مهر و کین در دیدهٔ بیگانه است
Ошноро чашм бар ҷонона аст
آشنا را چشم بر جانانه است
эй шикасти ту марои орому ком
ای شکست تو مرا آرام و کام
Ваии дурустиҳо шикастатро ғулом
وی درستیها شکستت را غلام
Гар кунӣ абрӯи турш бо ман ба кин
گر کنی ابرو ترش با من به کین
Ғӯтаи вари гирдам ба баҳри ангабин
غوطه ور گردم به بحر انگبین
Ишқ омад бар вуҷӯдам чир шуд
عشق آمد بر وجودم چیر شد
Даст аз кору дил аз ҷон сайр шуд
دست از کار و دل از جان سیر شد
Ҷумлаи олам намӯдор ҳақанд
جملهٔ عالم نمودار حقند
Оинаи софӣ ва дидор ҳақанд
آینه صافی و دیدار حقند
Чашм бигушо то бибинӣ ошкор
چشم بگشا تا ببینی آشکار
Ҷилваи грдри пардаи ағёри ёр
جلوه گردر پردهٔ اغیار یار
Ончиро гӯйанд номаши кимиё
آنچه را گویند نامش کیمیا
Нест алои суҳбати марди худо
نیست الا صحبت مرد خدا
Меҳри эшон ҷинату анвори дон
مهر ایشان جنت و انوار دان
Қаҳри эшонро ҷҳиму нори дон
قهر ایشان را جحیم و نار دان
эй ту ғарра гашта андари нестӣ
ای تو غره گشته اندر نیستی
Ҳеҷ бндишӣ ки охир кистӣ
هیچ بندیشی که آخر کیستی
Корсози мо ба фикри кори мо
کارساز ما به فکر کار ما
Фикри моу кори мо озори мо
فکر ما و کار ما آزار ما
Ранги кон аз ранг бошад дар ҷаҳон
رنگ کان از رنگ باشد در جهان
Дил манеҳ бар вай ки мегардад ҷаҳон
دل منه بر وی که میگردد جهان
Сибғаи аллоҳи ранг берангӣ буд
صبغة اللّه رنگ بی رنگی بود
Шӯ ба ранг ӯ ки Монӣ то абад
شو به رنگ او که مانی تا ابد
Ранги кӯ ар ҳақ нишонат ме диҳад
رنگ کو ار حق نشانت میدهد
Ранг бе рангаст ҷонат ме диҳад
رنگ بی رنگست جانت میدهد
Бандаи ҳақи шӯ ки озодӣ кунӣ
بندهٔ حق شو که آزادی کنی
Бо ғамаши дрсоз то шодӣ кунӣ
با غمش درساز تا شادی کنی
рубоиёт
رباعیّات
эй онкӣ ба дилбарии туе болодаст
ای آنکه به دلبری تویی بالادست
Умрӣаст ки гаштаам ба домат побаст
عمری است که گشتهام به دامت پابست
Пое ба серум на ки фитодам аз по
پایی به سرم نه که فتادم از پا
Дастӣ ба дилами расон ки рафтам аз даст
دستی به دلم رسان که رفتم از دست
То битавонӣ ба ҷон бикаш бори дилӣ
تا بتوانی به جان بکش بار دلی
намекӯш ки то дилат шавад ёри дилӣ
میکوش که تا دلت شود یار دلی
Озор дилӣ макун ки ногоҳ кунӣ
آزار دلی مکن که ناگاه کنی
Кордўи ҷаҳон дар сари озори дилӣ
کاردو جهان در سر آزار دلی