Исмаши мирзои Муртазоу халафи алсдқи мирзои Абдуллоҳ тршизӣаст . Дар авоили умри касб мутадовила намӯд ва аз Ҳироту хуросон ба атаботи олиёт фоиз шуд . Ба табаристону Озарбойҷону Ироқи аҷаму Форсу Кирмон саёҳат кард . Дар ин зимн бо ҷамъӣ аз урафоу уламоу шуъароу зурафо суҳбат дошт . Солӣ чанд бо фақир ба сари барад ва дар сафару ҳзри ниҳояти вдод дар миён буд . Дигарбора ба Исфаҳону язду Кирмон мусофират намӯд ва дар Ноин ба хизмати ҳазрати аўҳди алмуваҳидини ҳоҷии Муҳамади ҳусайн Ноинӣ расед . Ва ғолибан иродат ӯро гузид . Акнӯн мусофирати Ҳиндӯстон дар назар дораду равонаи он мамлакатаст . Алҳақ ҳазраташ чун тахаллусаши маҳҷӯбу хилқаташ чун фитраташи маҳбӯб . Рафиқӣаст шафиқ ва ҳамдамӣаст муҳаррам . Дар фани шоирӣ , табъӣ олӣ дорад . Дар ақсоми шеъри соҳиб қудратаст . Қасоид нағз гуфта лекин ба сабаби парешонеи ҳоли ҷамъи нанамуда ва дар назар надораду мултафит ба шеър ва шоирӣ нест . Фақири ин чанд байтро бар сиблати ёдгор аз ӯ сабт намӯд :

اسمش میرزا مرتضی و خلف الصدق میرزا عبداللّه ترشیزی است. در اوائل عمر کسب متداوله نمود و از هرات و خراسان به عتبات عالیات فایض شد. به طبرستان و آذربایجان و عراق عجم و فارس و کرمان سیاحت کرد. در این ضمن با جمعی از عرفا و علما و شعرا و ظرفا صحبت داشت. سالی چند با فقیر به سر برد و در سفر و حضر نهایت وداد در میان بود. دیگرباره به اصفهان و یزد و کرمان مسافرت نمود و در نائین به خدمت حضرت اوحد الموحدین حاجی محمد حسین نائینی رسید. و غالباً ارادت او را گزید. اکنون مسافرت هندوستان در نظر دارد و روانهٔ آن مملکت است. الحق حضرتش چون تخلصش محجوب و خلقتش چون فطرتش محبوب. رفیقی است شفیق و همدمی است محرم. در فن شاعری، طبعی عالی دارد. در اقسام شعر صاحب قدرت است. قصاید نغز گفته لیکن به سبب پریشانی حال جمع ننموده و در نظر ندارد و ملتفت به شعر و شاعری نیست. فقیر این چند بیت را بر سبیل یادگار از او ثبت نمود: