Ва ҳўи мавлонои Муҳамади Меҳдии бен Муҳамади шафиъ . Нисбаташ ба шайхи Маҳмӯди шабистарии пайваста . أбои ани ҷад аз арбоб қалам бӯдаанд . Худ аз тломзаҳи ҷаноби зубдаи алъорФини мирзои Муҳамади тақӣ кирмонӣаст . Билохираи иҷоза аз мирзои Муҳамади ҳусайни мулаққаб ба равнақи алии шоҳи гирифта дар хизмати ҷаноби мирзои мазкӯр ба аъло мадориҷи фақру Фноءи тараққии фармӯда . Гӯйанд ҷазбаи вай бар сулӯк ғалаба дошта . Ғараз , охроломр ба ҳукми султонии вайро аз Кирмон ба дорулхилофаи бурданду аҳли ъинод съоит карданд то мавриди қаҳри султонӣ шудаи баъд аз ҳафтае фӯт ва дар имомзодаи Носириддин мадфӯн шуд . Фии шҳўри санаи 1217 . Ин рубоӣ аз ӯст :

و هُوَ مولانا محمد مهدی بن محمد شفیع. نسبتش به شیخ محمود شبستری پیوسته. أباً عن جد از ارباب قلم بوده‌اند. خود از تلامذهٔ جناب زبدة العارفین میرزا محمد تقی کرمانی است. بالاخره اجازه از میرزا محمد حسین ملقب به رونق علی شاه گرفته در خدمت جناب میرزای مذکور به اعلی مدارج فقر و فناء ترقی فرموده. گویند جذبهٔ وی بر سلوک غلبه داشته. غرض، آخرالامر به حکم سلطانی وی را از کرمان به دارالخلافه بردند و اهل عناد سعایت کردند تا مورد قهر سلطانی شده بعد از هفته‌ای فوت و در امامزاده ناصرالدین مدفون شد. فی شهور سنهٔ ۱۲۱۷. این رباعی از اوست: