Номи шарифаши оқомҳмди иброҳӣм . Соҳиби табъи салим . Бо муҳташамони ҷлис ва бо фақирони анис . Сафоташи писандидау ахлоқаши ҳамида . Бисёр латифу зариф . Табъаши олӣу шариф . Аз аҳли завқу виҷдон ва аз слоки маслаки имон . Зоҳираши дилписанду ботинаши файзи манд . Ғолиби авқоти мӯтинаши Широзу байни аломосли мумтоз . Ба ҳукми истеъдоду қурбату қобилияти фитрат дар ҳазрати султони замону дорои соҳибқирон аз ндмои хилват маҳсӯб шуд . Дар сафару ҳзри хосса дар ҳангоми ғнўдн , саркори хусравии ҳикоёт чанд аз румузи Ҳамза ба таврии хушу тарзии дилкаш бо ашъори муносиби омехта бар он такаллум мекард то боиси орому хоби ҳазрат шаҳриёрӣ мегардид ва дар он авқот ба хизмати ҷаноби шайхи орифи алсмдонии ҳоҷии Муҳамади ҷаъфар ҳамадонӣ расед ва иродат гузид . Пас аз он хизмати ҷаноби ҳоҷи Муҳамади ризои ҳамадониро дарёфт ва дар роҳи сулӯки шитофт . Ғараз , аз муосирин ва бо фақираши ниҳояти вдоду камол иттиҳодаст . Дар санаи 1254 вафот ёфт ва аз ӯст :

نام شریفش آقامحمد ابراهیم. صاحب طبع سلیم. با محتشمان جلیس و با فقیران انیس. صفاتش پسندیده و اخلاقش حمیده. بسیار لطیف و ظریف. طبعش عالی و شریف. از اهل ذوق و وجدان و از سلاک مسلک ایمان. ظاهرش دلپسند و باطنش فیض مند. غالب اوقات موطنش شیراز و بین الاماثل ممتاز. به حکم استعداد و قربت و قابلیت فطرت در حضرت سلطان زمان و دارای صاحبقران از ندمای خلوت محسوب شد. در سفر و حضر خاصه در هنگام غنودن، سرکار خسروی حکایات چند از رموز حمزه به طوری خوش و طرزی دلکش با اشعار مناسب آمیخته بر آن تکلم می‌کرد تا باعث آرام و خواب حضرت شهریاری می‌گردید و در آن اوقات به خدمت جناب شیخ عارف الصمدانی حاجی محمد جعفر همدانی رسید و ارادت گزید. پس از آن خدمت جناب حاج محمد رضای همدانی را دریافت و در راه سلوک شتافت. غرض، از معاصرین و با فقیرش نهایت وداد و کمال اتحاد است. در سنهٔ ۱۲۵۴ وفات یافت و از اوست: