Номаши Аёзи бик буд ва мулозимат менамӯд . Ба мартабаи аморату хонят тараққӣ намӯд . Аз бадви син бо Фқроءу урафои муосирин инс дошту ҳиммат бар дарёфт суҳбати аҳл ҳол мегумошт . Волидаши иброҳӣми бик аз аъозими тайифаи толиши Озарбойҷон буд . Ғараз , вай ба хизмати ҷаноби орифи самадонеи ҳоҷии Муҳамади ҷаъфари ҳамадонӣ ки аз акобру машойихи силсилаи алайҳи неъмати аллоҳӣа буд иродату ихлос май варзед ва дар Широз низ ба файзи хизмати ҳазрати шайхи алмуваҳидини ҳоҷии мирзои Абулқосими широзӣ мушарраф гардид . Зоҳиран аз хавонини соҳиби ҷоҳу ботно аз соликони ин роҳ . Сараши пуршӯру дилаши пурнур . Ҳиммати фуқарояши Носир ва бо фақири муоширу муосир буд . Акнӯн дар дорулхилофа тҳронаст . Гоҳе фикрӣ май фармӯда . Ин чанд байт аз ашъор ӯ навишта мешавад :
نامش ایاز بیک بود و ملازمت مینمود. به مرتبهٔ امارت و خانیّت ترقی نمود. از بدو سن با فقراء و عرفای معاصرین انس داشت و همت بر دریافت صحبت اهل حال میگماشت. والدش ابراهیم بیک از اعاظم طایفهٔ طالش آذربایجان بود. غرض، وی به خدمت جناب عارف صمدانی حاجی محمد جعفر همدانی که از اکابر و مشایخ سلسلهٔ علیّه نعمت اللهیه بود ارادت و اخلاص میورزید و در شیراز نیز به فیض خدمت حضرت شیخ الموحدین حاجی میرزا ابوالقاسم شیرازی مشرف گردید. ظاهراً از خوانین صاحب جاه و باطناً از سالکان این راه. سرش پرشور و دلش پرنور. همت فقرایش ناصر و با فقیر معاشر و معاصر بود. اکنون در دارالخلافهٔ طهران است. گاهی فکری میفرموده. این چند بیت از اشعار او نوشته میشود:
Набӯд аҷаб агар дил бе худ кашад фиғон ро
نبود عجب اگر دل بی خود کشد فغان را
Бо бори ҳиҷри ҷонони кӯи тоқати осмон ро
با بار هجر جانان کو طاقت آسمان را
Бе номи вебии нишони шӯ то зу нишон биёбӣ
بی نام وبی نشان شو تا زو نشان بیابی
Кас бо нишони наёбади он ёр бенишон ро
کس با نشان نیابد آن یار بی نشان را
Чун накӯ дидам ба ғайр аз он нигор
چون نکو دیدم به غیر از آن نگار
Дар ду олами ҳеҷ мавҷӯдӣ набӯд
در دو عالم هیچ موجودی نبود
Худ дил омад оннигор даҳ дила
خود دل آمد آن نگار ده دله
Худ з бе дилҳо дили он дилбари рабӯд
خود ز بی دلها دل آن دلبر ربود