Номаши мирзои абдулваҳҳобу бародари зодаи млолтФълии хуросонӣ , мулаққаб ба хокӣ шоҳаст ки аз амоҷди урафои ин аҳд бӯдау фақири мухтасарӣ аз аҳволашро қаламӣ намӯда . Ғараз , вай дар Широз нашаву намои ҷуста . Ба таҳсили улӯми миёни баста аз камолоти сӯрии комӣ ҳосил кард . Истеъдоди фитрӣ аз хон маърифаташ бенасибу маҳрӯм на писандида ва ба файзи хизмати комилони замонаши расонид . Ба қадари қобилияти худ иқтибоси анвори камол аз офтоби замири мнироҳл ҳол намӯд . Суҳбати ҳазрати шайхи алмуваҳидину қутби алъорФини ҳоҷи мирзои Абулқосими широзиро дарёфту ашаъаи он хуршеди ъолмтоб бар вуҷӯдаш тофт . Ғараз , бо онкӣ дар оғоз шабобаст аз камолот комёбаст . Дар шеъру шоирии табъаши салис ва равонаст вғзлёти ширинаши матбӯъи аҳл замонаст . Хати насхаши қалами насх бар ҷаридаи ифтихори аҳл қалам кашидау носихи насхи арбоби ин фан гардӣда . Савти ҳазинаши мояи сарвару шодии хотири маҳзуну нағмаи ҷони физоиши боиси ромишу оромиши дили пурхӯн . Аўқотш ба китобати китоби аллоҳу даъвоати иҷобати оёт масруфасту хотираш ба ъшқбозии машъуф ва ин байташи муносиби аҳвол :

نامش میرزا عبدالوهاب و برادر زادهٔ ملالطفعلی خراسانی، ملقب به خاکی شاه است که از اماجد عرفای این عهد بوده و فقیر مختصری از احوالش را قلمی نموده. غرض، وی در شیراز نشو و نما جسته. به تحصیل علوم میان بسته از کمالات صوری کامی حاصل کرد. استعداد فطری از خوان معرفتش بی نصیب و محروم نه پسندیده و به فیض خدمت کاملان زمانش رسانید. به قدر قابلیت خود اقتباس انوار کمال از آفتاب ضمیر منیراهل حال نمود. صحبت حضرت شیخ الموحدین و قطب العارفین حاج میرزا ابوالقاسم شیرازی را دریافت و اشعّهٔ آن خورشید عالمتاب بر وجودش تافت. غرض، با آنکه در آغاز شباب است از کمالات کامیاب است. در شعر و شاعری طبعش سلیس و روان است وغزلیات شیرینش مطبوع اهل زمان است. خط نسخش قلم نسخ بر جریدهٔ افتخار اهل قلم کشیده و ناسخ نسخ ارباب این فن گردیده. صوت حزینش مایهٔ سرور و شادی خاطر محزون و نغمهٔ جان فزایش باعث رامش و آرامش دل پرخون. اوقاتش به کتابت کتاب اللّه و دعوات اجابت آیات مصروف است و خاطرش به عشقبازی مشعوف و این بیتش مناسب احوال:

Ишқ май варзаму умед ки ин фани шариф

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف

Чун ҳунарҳои дигар мӯҷиб ҳурмон нашавад

چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود

Болҷмлаҳ аз муосирин замон ва аз ёрони ҳам забонаст . Ин ашъор аз он ҷаноб қаламӣ мешавад :

بالجمله از معاصرین زمان و از یاران هم زبان است. این اشعار از آن جناب قلمی می‌شود:

Куфри зулфи номусулмонии дилу дайнами рабӯд

کفر زلف نامسلمانی دل و دینم ربود

Зоҳдои чандин чаҳ гӯйӣ аз мусулмонии мо

زاهدا چندین چه گویی از مسلمانی ما

Хоҳам эй дӯст ки бо дард ту меРом варна

خواهم ای دوست که با درد تو میرم ورنه

Ҳам ту доне ки марои майл ба дармон ту нест

هم تو دانی که مرا میل به درمان تو نیست

Хӯн шавад аз ғами ҳиҷри ту ва гардад сад чок

خون شود از غم هجر تو و گردد صد چاک

Ҳар дилии кони ҳадафи новаки хунхор ту нест

هر دلی کان هدف ناوک خونخوار تو نیست

Қисмати мости ҷунун варна дарин силсила кист

قسمت ماست جنون ورنه درین سلسله کیست

Ки грФори хами турраи таррор ту нест

که گرفار خم طرّهٔ طرار تو نیست

Ҳаркии мафтӯн ту шуд кӣ паии ном ва нанг аст

هرکه مفتون تو شد کی پی نام و ننگ است

Ҳар ки маҷнӯн ту шуд кӣ паии ақл ва дайн аст

هر که مجنون تو شد کی پی عقل و دین است

Хабар аз вай надорам лек дорам ин хабар каз вай

خبر از وی ندارم لیک دارم این خبر کز وی

Хабар ҳаргиз нахоҳам ёфт то аз худ хабар дорам

خبر هرگز نخواهم یافت تا از خود خبر دارم

Накунам орзӯии он ки рухи хуби ту байнам

نکنم آرزوی آن که رخ خوب تو بینم

Донам инро ки на ман қобили дидор ту бошам

دانم این را که نه من قابل دیدار تو باشم

Дилат ба ҳоли лаб ташна ам насӯхт вагарна

دلت به حال لب تشنه‌ام نسوخت وگرنه

Ки гуфт ман ҳаваси теғ обдор надорам

که گفت من هوس تیغ آبدار ندارم

Буд ҳар Тифлро дар дасти сангӣ

بود هر طفل را در دست سنگی

Магар аз сина берун шуд дили ман

مگر از سینه بیرون شد دل من

Мондаам ҳайрон ки риндии пеши гирам ё салоҳ

مانده‌ام حیران که رندی پیش گیرم یا صلاح

Чун намедонам ман бедил чаҳ бошад раъии ту

چون نمی‌دانم من بی دل چه باشد رأی تو

Агар ишқи ин бӯдои дил ба ҷони оеи знокомӣ

اگر عشق این بودای دل به جان آیی زناکامی

Вгрёроин буд эй ҷон ба лаби оеи зи танҳоӣ

وگریاراین بود ای جان به لب آیی ز تنهایی