Ва ҳўи зубдаи алълмоу қдўаҳи алърФои мавлонои аҳмдбни ҳоҷи ъбдолўоҷд . Волидаш аз уламои раббонӣ ва аз туллоби минҳоҷи ирфонӣ буд . Баъд аз инки дар фарзанди худ ҳолоти олияу мақомот мутаъолӣа дид дар тариқаи тариқати мурӣди писар худ гардид . Ғараз , мавлонои баъд аз такмили камолоти дасти иродат ба мирзои Муҳамади ҳусайни кирмонии мутахаллис ба равнақ доду қадам дар ҷодаи сулӯки ниҳод ва ба мъорҷи баланду мадориҷи арҷманди расидау ҷамъӣ аз аҳли замони ихлосу иродат ӯро гузиданд ва ба ҳолоти писандидаи фоизи гардиданд . Алҳақ мавлонои мардии соҳиби ҳолу ҳамидаи хисол буду фақири мукаррар ба файзи суҳбат ӯ расед . Охроломр дар Кирмон дар санаи 1240 ба риёз ризвон хиромед . Мазораш дар хориҷ Кирмонасту зиёратгоҳ мурӣдонаст . Гоҳе маснавии манзум май фармӯда . Аз ӯст :

و هُوَ زبدة العلما و قدوة العرفا مولانا احمدبن حاج عبدالواجد. والدش از علمای ربانی و از طلاب منهاج عرفانی بود. بعد از اینکه در فرزند خود حالات عالیه و مقامات متعالیه دید در طریقهٔ طریقت مرید پسر خود گردید. غرض، مولانا بعد از تکمیل کمالات دست ارادت به میرزا محمد حسین کرمانی متخلص به رونق داد و قدم در جادهٔ سلوک نهاد و به معارج بلند و مدارج ارجمند رسیده و جمعی از اهل زمان اخلاص و ارادت او را گزیدند و به حالات پسندیده فایض گردیدند. الحق مولانا مردی صاحب حال و حمیده خصال بود و فقیر مکرر به فیض صحبت او رسید. آخرالامر در کرمان در سنهٔ ۱۲۴۰ به ریاض رضوان خرامید. مزارش در خارج کرمان است و زیارتگاه مریدان است. گاهی مثنوی منظوم می‌فرموده. از اوست: