Исми шарифаши шайхи Муҳамаду муносиби тахаллусаш , муваҳҳид . Аслаш аз Калкатта , ман аъмоли банголау волидаш аз қазоати он шаҳри вози улӯми зоҳирӣаи бобаҳр . Худ дар риъони шабоб аз он кишвари мусофирати гузида ва баъзе аз вилоётро дида . Дар Эрон ба хизмати ҷамъӣ аз урафои изому уламои кироми расида монанди ҷаноби ҳоҷии мирзои Абулқосими широзӣу ҷаноби ҳоҷии Муҳамади ҷаъфари ҳамадонӣ ва ғайриҳам . Таҳсили улӯми мутадовила низ намӯда ва дар ҳикмати табиии рабт маъқӯлӣ дошта ва дар шоирӣ низ ҳиммат бар дарёфт мазомин некӯ мегумошта . Дар Широз дар сарои ҷаноби оқои Абдуллоҳи мутахаллис ба табиб ки сабақ зикр ёфт сокин ва ба суҳбати он ҷаноб ба сар май барда ва ӯро бо фақир маҷоласту мулотафат бисёр бӯдау фақир низ бо аўрштаҳи мувофиқат мустаҳкам намӯда . Бисёр хуши машраби въолии ҳиммату садоқати кешу соликии маърифати андеш . Гоҳе ҳам ба доми муҳаббати аҳли ҷамол сайд мегаштау дида ба хунобаи сиришк май оғишта . Ғараз , олимии воқифу шоирии ориф , рафиқии содиқу ҳакимӣ ҳозиқ бӯдау ашъор бисёр латиф баён намӯда . Билохира аз Широз ба зиёрати атаботи олиёти рафта ва акнӯн дар Бағдод ба сар май барад . Чун ашъораш ҳозир набӯд бад-ӣн чанд байт ихтисор намӯд . Аз ӯст :
اسم شریفش شیخ محمد و مناسب تخلصش، موحد. اصلش از کلکته، من اعمال بنگاله و والدش از قضات آن شهر واز علوم ظاهریه بابهر. خود در ریعان شباب از آن کشور مسافرت گزیده و بعضی از ولایات را دیده. در ایران به خدمت جمعی از عرفای عظام و علمای کرام رسیده مانند جناب حاجی میرزا ابوالقاسم شیرازی و جناب حاجی محمد جعفر همدانی و غیرهم. تحصیل علوم متداوله نیز نموده و در حکمت طبیعی ربط معقولی داشته و در شاعری نیز همت بر دریافت مضامین نیکو میگماشته. در شیراز در سرای جناب آقا عبداللّه متخلص به طبیب که سبق ذکر یافت ساکن و به صحبت آن جناب به سر میبرده و او را با فقیر مجالست و ملاطفت بسیار بوده و فقیر نیز با اورشتهٔ موافقت مستحکم نموده. بسیار خوش مشرب وعالی همت و صداقت کیش و سالکی معرفت اندیش. گاهی هم به دام محبت اهل جمال صید میگشته و دیده به خونابهٔ سرشک میآغشته. غرض، عالمی واقف و شاعری عارف، رفیقی صادق و حکیمی حاذق بوده و اشعار بسیار لطیف بیان نموده. بالاخره از شیراز به زیارت عتبات عالیات رفته و اکنون در بغداد به سر میبرد. چون اشعارش حاضر نبود بدین چند بیت اختصار نمود. از اوست:
Шаст вшўкрдаҳам азгрддўъолми дил ро
شست وشوکردهام ازگرددوعالمدلرا
Ҷзхёли ту касе нест дарини хонаи биё
جزخیال تو کسی نیست دراین خانه بیا
Дар раҳ ақласт пастӣу баландиҳо басӣ
در ره عقل است پستی و بلندیها بسی
Дар раҳи ишқи о ки фориғи гардӣ аз болоу шеб
در ره عشق آ که فارغ گردی از بالا و شیب
Ба Тифли мкб худ нашимурд Флотўн ро
به طفل مکب خود نشمرد فلاطون را
Касе ки дар фани ишроқи ишқ устод аст
کسی که در فن اشراق عشق استاد است
Ҳар сӯии раҳи ишқи ту сад қофила дорад
هر سوی ره عشق تو صد قافله دارد
Ҳар қофила аз даврии манзил гила дорад
هر قافله از دوری منزل گله دارد
Озод шуд аз кашмакаши фикри ду олам
آزاد شد از کشمکش فکر دو عالم
Ҳар дил ки зи зулфи ту ба по силсила дорад
هر دل که ز زلف تو به پا سلسله دارد
Зоҳид ар поки домании хоҳӣ
زاهد ار پاک دامنی خواهی
Хирқаи родри хам шароб андоз
خرقه رادر خم شراب انداز
Сари ишқ эй ҳакимгар талабӣ
سرّ عشق ای حکیم گر طلبی
Дафтари ҳикматат дар об андоз
دفتر حکمتت در آب انداز
Хоҳӣ ки ҳумои зилли ҳумоюн ту хоҳад
خواهی که هما ظلّ همایون تو خواهد
Симурғи сифат аз назари халқ ниҳон бош
سیمرغ صفت از نظر خلق نهان باش
То нафаси туро дар ба ба дар ва хор насозад
تا نفس ترا در به به در و خوار نسازد
Дар сояи девори қаноат ба амон бош
در سایهٔ دیوار قناعت به امان باش
эй ки худро нашиносӣу худо май гӯйӣ
ای که خود را نشناسی و خدا میگویی
Ҷони дарвеши куҷоеи зи куҷо май гӯйӣ
جان درویش کجایی ز کجا میگویی
Онкӣ дидааст рухи ёр ба худ ҳайронаст
آنکه دیده است رخ یار به خود حیرانست
Ман ба ҳайрат ки ту нодида чаҳҳо май гӯйӣ
من به حیرت که تو نادیده چهها میگویی
Дилати ҷилва май хост бе пардаи гаштӣ
دلت جلوه میخواست بی پرده گشتی
Нагӯйӣ ки бар бандаи эҳсони намӯдан
نگویی که بر بنده احسان نمودن