Ва ҳўи қдўаҳи алъорФину шайхи алмтохрини оқомҳмди ҳошими бен мирзои Исмоил . Он ҷаноб дар унфувони шабоби нависандагии султони аҳдро менамӯд . Дар авосити ҳол аз мансаби истифо истеъфо фармуд . Сари иродати барпои ҷаноби орифи фозилу Сайиди комили Сайиди қутби аддӣни широзӣ ки аз машойихи силсилаи алайҳи зҳбиаҳи кбрўиаҳ , буд ниҳод . Дар хизмати он ҳазрат ба дараҷоти олия фоиз шуд . Шарафи мсоҳрт ва хилофат дарёфт . Гӯйанд он ҷанобро ҳолоту каромоти азима буд впиўстаҳи авқот ба ибодоту муҷоҳидоти қалбӣау қолбиаҳ мубодират менамӯд . Остонаши марҷаъи толибони тариқату савмиъааш маҷмаъи олимони шариъат . Нафасаши мурдау дилаши зинда . Ҷисмаши афсурдау рӯонаши поянда . Умри маъқӯлии дарёфтау охроломр дар сана ] 1199 [ ба ҷинати шитофта . Марқади он ҷаноб дар хориҷи Широз дар ҷанби хоҷаи шамси аддӣни мҳмдҳоФзи зиёратгоҳи аҳл ниёзаст . Он ҷанобро рисолоти маърифат даллолотаст монанди мноҳли алтҳқиқу вилояти номау ғайра . Аз ӯст :
و هُوَ قدوة العارفین و شیخ المتاخرین آقامحمد هاشم بن میرزا اسماعیل. آن جناب در عنفوان شباب نویسندگی سلطان عهد را مینمود. در اواسط حال از منصب استیفا استعفا فرمود. سر ارادت برپای جناب عارف فاضل و سید کامل سید قطب الدین شیرازی که از مشایخ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیّهٔ کبرویه، بود نهاد. در خدمت آن حضرت به درجات عالیه فایض شد. شرف مصاهرت و خلافت دریافت. گویند آن جناب را حالات و کرامات عظیمه بود وپیوسته اوقات به عبادات و مجاهدات قلبیه و قالبیه مبادرت مینمود. آستانش مرجع طالبان طریقت و صومعهاش مجمع عالمان شریعت. نفسش مرده و دلش زنده. جسمش افسرده و روانش پاینده. عمر معقولی دریافته و آخرالامر در سنهٔ]۱۱۹۹[به جنت شتافته. مرقد آن جناب در خارج شیراز در جنب خواجه شمس الدین محمدحافظ زیارتگاه اهل نیاز است. آن جناب را رسالات معرفت دلالات است مانند مناهل التحقیق و ولایت نامه و غیره. از اوست:
Ман ғазалиётаи қудси сира
مِن غزلیاته قُدِّسَ سِرُّه
эй дӯстон эй дӯстон рафтам зи худ ман борҳо
ای دوستان ای دوستان رفتم ز خود من بارها
То онкӣ дидам ёрро дар кисвати ағёрҳо
تا آنکه دیدم یار را در کسوت اغیارها
Ваҳдат чу омад дар назар касрат шуд аз пеши басар
وحدت چو آمد در نظر کثرت شد از پیش بصر
Бутҳо шикастами сар ба сари ворстм аз идборҳо
بتها شکستم سر به سر وارستم از ادبارها
зи неку бади з чаҳ ранҷем чун ки ме донем
ز نیک و بد ز چه رنجیم چون که میدانیم
Ки ҳарчӣ бар сар мо меравад машйат ӯст
که هرچه بر سر ما میرود مشیت اوست
Ҳарчанд набенанд аёни меҳр чу хафоаш
هرچند نبینند عیان مهر چو خفاش
Хуршед ниҳон нест зи соҳиби назарӣ чанд
خورشید نهان نیست ز صاحب نظری چند
Ғаввоси сифати ғӯтаи дарин лаҷаи тавҳид
غواص صفت غوطه درین لُجّهٔ توحید
Хӯрдем басӣ то ки баромади гуҳарӣ чанд
خوردیم بسی تا که برآمد گهری چند
Ҳиҷоб рӯй ту набӯд биҷузи шؤўни камол
حجاب روی تو نبود بجز شؤون کمال
Манам ки рӯй туро беҳиҷоб май байнам
منم که روی ترا بی حجاب میبینم
Зоҳири нишони он ёр аз ҳар касеу ёрӣ
ظاهر نشان آن یار از هر کسی و یاری
Байнами ҷамоли рӯйиш дар ваҷҳ ҳар нигорӣ
بینم جمال رویش در وجه هر نگاری
Ман маснавии мавсӯм ба вилояти нома
مِنْ مثنوی موسوم به ولایت نامه
Чун битобад бар дили он нури худо
چون بتابد بر دل آن نور خدا
Ранги ботил ҳо шавад азуии ҷудо
رنگ باطلها شود ازوی جدا
Шубҳа ва шак нест дар зоти қадим
شبهه و شک نیست در ذات قدیم
Ки буд муҳтоҷи исбот эй ҳаким
که بود محتاج اثبات ای حکیم
Ин вилояти роҳи ишқ дӯст аст
این ولایت راه عشق دوست است
Лаб дайнаст ин на қишр ва пӯст аст
لُبّ دین است این نه قشر و پوست است
То набошад ҷазби маъшӯқони зи пеш
تا نباشد جذب معشوقان ز پیش
Ошиқон кӣ бигузаранд аз ҷони хеш
عاشقان کی بگذرند از جان خویش
Шохи ҷунбони бинӣ аммо бод на
شاخ جنبان بینی اما باد نه
Барги рақсони бинӣу шамшод на
برگ رقصان بینی و شمشاد نه
Ҷумлаи олами ҳамчуи ҷомии пари шароб
جمله عالم همچو جامی پر شراب
Акс хуршедаст коФтодаҳ дар об
عکس خورشید است کافتاده در آب
Ҷумлаи зулмати дидау анвор на
جمله ظلمت دیده و انوار نه
Аксҳо бенанд рӯй ёр на
عکسها بینند روی یار نه
Нақшҳо бинии туу наққош на
نقشها بینی تو و نقاش نه
Донаҳо бинӣу донаи пош на
دانهها بینی و دانه پاش نه
Чун ки барқи нори ишқ аз дил биҷуст
چون که برق نار عشق از دل بجست
Тавру Мӯсо ҳар ду гардиданди маст
طور و موسی هر دو گردیدند مست
Қалби даравишони ҳақи хона шаҳ аст
قلب درویشان حق خانهٔ شه است
Аъзам аз каъбааст кин ҷо аллоҳ аст
اعظم از کعبه است کاین جا اللّه است
Ҳафр кун ин чоҳу гул аз вай барор
حفر کن این چاه و گل از وی برآر
То хурии зини чоҳи оби хушгувор
تا خوری زین چاه آب خوشگوار
Зарф агар сад ҳаст мебошад яке
ظرف اگر صد هست میباشد یکی
Гуфтаматгар орифи ин маслакӣ
گفتمت گر عارف این مسلکی
Ҷумлаи ашёи зарф май мевоҳид аст
جمله اشیا ظرف می می واحد است
Май дар онҳо васфи худро шоҳид аст
می در آنها وصف خود را شاهد است
Ин ҳубоб аз он пайдо чун қбоб
این حباب از آن پیدا چون قِباب
Об бошад собиту синфии ҳубоб
آب باشد ثابت و صنفی حباب
Мо улӯми ишқ аз бар хонда ем
ما علوم عشق از بر خواندهایم
Наз китобу нақши дафтар хонда ем
نز کتاب و نقش دفتر خواندهایم
Чун зи сари ишқи мо огаҳи шудем
چون ز سرّ عشق ما آگه شدیم
Аз хиради бегонау аблаҳи шудем
از خرد بیگانه و ابله شدیم
Ишқи рӯҳ ва моаш ҳамчун қолабем
عشق روح و ماش همچون قالبیم
Аз дилу ҷони ишқро мо толибем
از دل و جان عشق را ما طالبیم
Алҳзр зон мардумони бдхёл
الحذر زان مردمان بدخیال
Конбё қавланду шайтонии фаъол
کانبیا قولند و شیطانی فعال
Лӣс маҳзам нестам ман ҳеҷ шийъ
لیس محضم نیستم من هیچ شیء
Ҳастӣ аз ҳақ бошад ва бандааст не
هستی از حق باشد و بنده است نی
Ончӣ дорад абд зон мавло аст
آنچه دارد عبد زان مولی است
Зини ҷиҳат абдастгар худ фонӣ аст
زین جهت عبد است گر خود فانی است
Хобу хур аз ман гирифту чашму гӯш
خواب و خور از من گرفت و چشم و گوش
Рафтам аз худ ӯ маро шуд ақлу ҳуш
رفتم از خود او مرا شد عقل و هوش
Сохт маҷнӯнам чу кард аз худ ҷудо
ساخت مجنونم چو کرد از خود جدا
Ҳамчуи неи печид дар ман ин садо
همچو نی پیچید در من این صدا