Оқои нҷФълӣ ном дорад . Бародари кеҳтар манзураст . Дар унфувони ҷавонӣу машҳур ба афсонаи хуоне . Дар ҳазрати фармонфармои малики Форс мулозимаст ва ба дарёфт мартабаи аъло ҷаззамаст . Ба суҳбати аҳли камолаши майлу ағлаб бо ин тайифа муошират мекунад . Мардӣаст ошиқи пешау ҷавонии некӯи андеша . Мдтҳост ки бо фақири анис ва ҷлисаст . Гоҳе фикри шеърӣ май намояд . Аз фунуни шеъри бештар ғазал месарояд . Ин абёт аз ғазалиёт ӯ навишта шуд :
آقا نجفعلی نام دارد. برادر کهتر منظور است. در عنفوان جوانی و مشهور به افسانه خوانی. در حضرت فرمانفرمای ملک فارس ملازم است و به دریافت مرتبهٔ اعلی جازم است. به صحبت اهل کمالش میل و اغلب با این طایفه معاشرت میکند. مردی است عاشق پیشه و جوانی نیکو اندیشه. مدتهاست که با فقیر انیس و جلیس است. گاهی فکر شعری مینماید. از فنون شعر بیشتر غزل میسراید. این ابیات از غزلیات او نوشته شد:
Нокомӣ аз ком ҷаҳон шуд боис ҳар коми мо
ناکامی از کام جهان شد باعث هر کام ما
Бадномӣ аз ишқ батон омад ба олами номи мо
بدنامی از عشق بتان آمد به عالم نام ما
Дар зуҳд умрам шуд ба сари ваз вай надидам ҳосилӣ
در زهد عمرم شد به سر وز وی ندیدم حاصلی
Дар ишқи хубони баъд аз ин масруфи бади айёми мо
در عشق خوبان بعد از این مصروف بد ایام ما
зи дайр ва каъба намӯдӣ ҷамоли хешу зи ишқат
ز دیر و کعبه نمودی جمال خویش و ز عشقت
Фиғону ғулғула аз ҷони хосу ом бар омад
فغان و غلغله از جان خاص و عام بر آمد
То зулфу холи сӯии рахт роҳбар шудам
تا زلف و خال سوی رخت راهبر شدم
Аз нуктаҳои касрату ваҳдат хабар шудам
از نکتههای کثرت و وحدت خبر شدم
Соқӣам паймӯди рӯзӣ аз карами паймона Эй
ساقیام پیمود روزی از کرم پیمانهای
Ваа ки то рӯзи қиёмати масти он паймона ам
وه که تا روز قیامت مست آن پیمانهام
Надонам васл вҳҷрон чист взҷонон чаҳ ме хоҳам
ندانموصلوهجرانچیستوزجانانچه میخواهم
Ҳаме донам ки дилдорам ба комаст ва фиғон дорам
همی دانم که دلدارم به کام است و فغان دارم