Исмаши мирзои Муҳамади алӣ ва ба дороби ҷиради Форс ба ҳукми виросат ба ҷои марҳӯми мирзои асҳқи волиди худ ба мансаби шайхи алисломӣ номӣаст . Ба тариқаи ҳуққаи ратқу фатқу Фтоўии саҳеҳаи шаръӣа гиромӣаст . Дар ниҳояти ҳасани халқу саломати зоту некии сифот бо халқи рафтор май намоянд . Ба тасфияи ботин иштиғол доранд . Гӯйанд ихлосу иродат ба хизмати ҳоҷии Муҳамади ҳусайн исфаҳонӣ дорад ва бар таҳсили матолиби завқӣу такмили маорифи қалбӣ ҳиммат мегуморд ва гоҳе фикри шеърӣ низ мефармоед . Алони ин чанд байт ӯ ҳозираст , қаламӣ мешавад :

اسمش میرزا محمد علی و به داراب جرد فارس به حکم وراثت به جای مرحوم میرزا اسحق والد خود به منصب شیخ الاسلامی نامی است. به طریقهٔ حقّهٔ رتق و فتق و فتاوی صحیحهٔ شرعیه گرامی است. در نهایت حسن خلق و سلامت ذات و نیکی صفات با خلق رفتار می‌نمایند. به تصفیهٔ باطن اشتغال دارند. گویند اخلاص و ارادت به خدمت حاجی محمد حسین اصفهانی دارد و بر تحصیل مطالب ذوقی و تکمیل معارف قلبی همت می‌گمارد و گاهی فکر شعری نیز می‌فرماید. الآن این چند بیت او حاضر است، قلمی می‌شود:

Хуш будӣ оташи ғам ӯ гар наме задӣ

خوش بودی آتش غم او گر نمی‌زدی

Сайли сиришк ҳар нафаси обӣ бар оташам

سیل سرشک هر نفس آبی بر آتشم

Донам ки ишқ ӯ кашадам ин аҷаб ки боз

دانم که عشق او کشدم این عجب که باز

Дил мекашад ба улфати он шӯхи дилкашам

دل می‌کشد به الفت آن شوخ دلکشم