Исмаши мирзои абдулҳамиди бен мавлонои абдуғаффор . Волидаш аз уламо ва муқаддасину фуқаро ва соликин он диёр . Худ ҷавонӣаст дар риъони шабоб ва аз улӯми мутадовила файз ёб . Хати насхро хуб менависад . Ба китобат иштиғол дорад ва аз дастранҷи нависандагӣ авқот мегузорад . Ҳамеша моиласт ба суҳбати арбоби камолу асҳоби ҳол . Муддатҳо бо ҷаноби ҳоҷии зини алъобдин Ширвонии сайёҳи муоширату изҳор хулӯс менамӯд . Ҳолиё ағлаб ба маҷлиси ҷаноби ҳоҷии Муҳамади ҳусайн қазвӣнӣ омад ва шуд мекунад . Ҷавони сутӯда ахлоқӣаст . Гоҳе шеърӣ мегуяд . Ин чанд байт аз ӯ навишта шуд :
اسمش میرزا عبدالحمید بن مولانا عبدالغفار. والدش از علما و مقدسین و فقرا و سالکین آن دیار. خود جوانی است در ریعان شباب و از علوم متداوله فیض یاب. خط نسخ را خوب مینویسد. به کتابت اشتغال دارد و از دسترنج نویسندگی اوقات میگذارد. همیشه مایل است به صحبت ارباب کمال و اصحاب حال. مدتها با جناب حاجی زین العابدین شیروانی سیاح معاشرت و اظهار خلوص مینمود. حالیا اغلب به مجلس جناب حاجی محمد حسین قزوینی آمد و شد میکند. جوان ستوده اخلاقی است. گاهی شعری میگوید. این چند بیت از او نوشته شد:
Риндӣ ба роҳи ишқ сбкбор ме равад
رندی به راه عشق سبکبار میرود
Коўли қадам ба хона хумор ме равад
کاول قدم به خانهٔ خمار میرود
Асрори хароботу румузи дили ушшоқ
اسرار خرابات و رموز دل عشاق
Гуфтан бар бегона сазовор набошад
گفتن برِ بیگانه سزاوار نباشد
Аз қилу қоли мадриса чун дил гирифт занг
از قیل و قال مدرسه چون دل گرفت زنگ
Бздоимш ба суҳбати риндони бодаи нӯш
بزدایمش به صحبت رندانِ باده نوش
Чаҳ ҷилва кард надонамнигор ишваи гарм
چه جلوه کرد ندانم نگار عشوه گرم
Ки ҳар киро нагарм рӯй ӯст дар назарам
که هر که را نگرم روی اوست در نظرم