Вҳўи шайхи рукни аддӣни ълоءи аддавлаи аҳмдбни Муҳамади албёбонкӣ . Дар аҳди шабоби ҷазбае аз ҷазботи илоҳӣа ба ӯ расед ва аз мулозимат истеъфо гузид , ба ибодоту риёзот машғӯл шуд . Дасти иродат ба шайхи Муҳамад диҳистонӣ доду пои суҳбат ба маҷлиси шайхи абдурраҳмони асФроӣинии ниҳод . Дар муддати шонздаҳи соли сад ва чиҳил арбаъӣн баровард . Аз соири авқоти мухталифа низ сад ва сӣ арбаъӣн ба сар оварад . Соҳиби маҷолиси алмؤмнини навишта ки дар муддати ҳафтод ва ҳафт соли умри дивист ва ҳафтод арбаъӣн муҷоҳида намӯд . Бо шайхи камоли аддӣни Абдурразоқи кошонӣ дар масаълаи тавҳиди вуҷӯдӣу шуҳудӣу мтоъни соҳиби футуҳот муъориза намӯд . Мкотиби эшон дар нафаҳот мстўраст . Вафоти шайх дар санаи 736 иттифоқи афтода . Ин рубоиёт аз он ҷанобаст :
وهو شیخ رکن الدین علاء الدوله احمدبن محمد البیابانکی. در عهد شباب جذبهای از جذبات الهیه به او رسید و از ملازمت استعفا گزید، به عبادات و ریاضات مشغول شد. دستِ ارادت به شیخ محمد دهستانی داد و پایِ صحبت به مجلس شیخ عبدالرحمن اسفرائینی نهاد. در مدّتِ شانزده سال صد و چهل اربعین برآورد. از سایر اوقات مختلفه نیز صد و سی اربعین به سر آورد. صاحب مجالس المؤمنین نوشته که در مدت هفتاد و هفت سال عمر دویست و هفتاد اربعین مجاهده نمود. با شیخ کمال الدین عبدالرزاق کاشانی در مسئلهٔ توحید وجودی و شهودی و مطاعن صاحب فتوحات معارضه نمود. مکاتیب ایشان در نفحات مسطور است. وفات شیخ در سنهٔ ۷۳۶ اتفاق افتاده. این رباعیات از آن جناب است:
рубоиёт
رباعیّات
Ин завқу самоъи мо маҷозӣ набӯд
این ذوق و سماع ما مجازی نبود
Венаи ваҷд ки мекунем бозӣ набӯд
وین وجد که میکنیم بازی نبود
Бо бехабарон бигӯ ки эй бе хирадон
با بی خبران بگو که ای بی خردان
Беҳудаи сухан ба ин дарозӣ набӯд
بیهوده سخن به این درازی نبود
٭٭٭
٭٭٭
Гуфтам ки зи ғусса мушкилӣ бинивисам
گفتم که ز غصه مشکلی بنویسم
Вази меҳнати ҳиҷр ҳосилӣ бинивисам
وز محنت هجر حاصلی بنویسم
Кӯи дил ки бадви ҳоли дилии шарҳи даҳум
کو دل که بدو حال دلی شرح دهم
Кӯи даст казу дард дилӣ бинивисам
کو دست کزو درد دلی بنویسم
٭٭٭
٭٭٭
Ин ман на манам агар манӣ ҳаст туе
این من نه منم اگر منی هست تویی
Вар дар бар ман перҳанӣ ҳаст туе
ور در برِ من پیرهنی هست تویی
Дар роҳи ғамат на тан ба ман монад ва на ҷон
در راه غمت نه تن به من ماند و نه جان
Вар зонка марои ҷон ва танӣ ҳаст туе
ور زانکه مرا جان و تنی هست تویی
٭٭٭
٭٭٭
Сад хона агар ба тоъат обод кунӣ
صد خانه اگر به طاعت آباد کنی
Зон ба набӯд ки хотирӣ шод кунӣ
زان به نبود که خاطری شاد کنی
Гар банда кунӣ ба лутфи озодӣ ро
گر بنده کنی به لطف آزادی را
Ба зонка ҳазор банда озод кунӣ
به زانکه هزار بنده آزاد کنی