Вҳўи хоҷаи қутби аддӣни Бахтиёр аз аъозим урафосту иродат ба хоҷаи муайяни аддӣни ҳасани сҷзӣ чштӣ доштау шайхи Фариди аддӣни шкргнҷи Деҳлавӣ дар хизмати ваии ливои камоли афрошта . Ғараз , аз аъозиму аФохми силсилаи алайҳ чштиаҳаст . Гӯйанд ваҷҳи тасмияи кокӣ ин бӯда ки дар айёми риёзоту ибодот ҳар рӯзи қурсии нони хушк аз олами ғайб ба ҷиҳат вай мерасед . Чаҳ , нони хушкро кок гӯйанду муъарраби он қоқаст . Ғолибан дар айёми муҷоҳида ба нони хушкӣ қаноат мекарда . Ба ин лақаби мулаққаби омада . Истимоъ шуд ки аз замони ҳаёти он олии дараҷоти илои алони ҳамаи рӯза аз ҳамон қисми нон дар сари мазор ӯ пухта ба зоирин ва муҷовирин диҳанд . Мазораш дар се фарсангии деҳлӣ дар самти ҷануб воқеъаст . Аз ӯст :

وهُوَ خواجه قطب الدین بختیار از اعاظم عرفاست و ارادت به خواجه معین الدین حسن سجزی چشتی داشته و شیخ فرید الدین شکرگنج دهلوی در خدمت وی لوای کمال افراشته. غرض، از اعاظم و افاخم سلسلهٔ علّیهٔ چشتیه است. گویند وجه تسمیهٔ کاکی این بوده که در ایام ریاضات و عبادات هر روز قرصی نان خشک از عالم غیب به جهت وی می‌رسید. چه، نان خشک را کاک گویند و معرب آن قاق است. غالباً در ایام مجاهده به نان خشکی قناعت می‌کرده. به این لقب ملقب آمده. استماع شد که از زمان حیات آن عالی درجات الی الان همه روزه از همان قسم نان در سر مزار او پخته به زایرین و مجاورین دهند. مزارش در سه فرسنگی دهلی در سمت جنوب واقع است. از اوست: