Исмаши саъдулло , мулаққаб ба шоҳ гулшан бӯдау иродати худро дар хизмати мавлонои шайхи ъбдолоҳд , наводаи ҷаноби шайхи Аҳмади срҳндӣ тарбият намӯда , гӯйанд бо вуҷӯди таъсиру тасарруф дар нуфуси мшихаҳ қабул наменамӯда ва дар ниҳояти таҷарруд ба сар май барад . Чунонкии як ҷомаи хашинро дувоздаҳ соли тағйири надод . Вақте қариб ба ғуруб аз деҳлии берун шуда . Муддатҳо мФқўдолоср буд . Пас аз зуҳӯру ҳузури сабаби ғайбатро пурседанд . Гуфт : шунида будам ки Аҳмадабоди гҷротро вақти ғуруб хушӣаст . Рафтам , дидаму ҳоли бргрдидм . Ғараз , аз мтأхрини муҷаррадону муваҳҳидон маҳсӯб мегардад . Фӯташ дар санаи 1141 воқеъ шуда . Ашъор бисёре дорад ва дар шоирии тариқаи аҳли Ҳиндӯстонро месипорад . Ба ҳар сӯрати ин байт аз он ҷаноб қаламӣ гардид :

اسمش سعداللّه، ملقب به شاه گلشن بوده و ارادت خود را در خدمت مولانا شیخ عبدالاحد، نوادهٔ جناب شیخ احمد سرهندی تربیت نموده، گویند با وجود تأثیر و تصرف در نفوس مشیخه قبول نمی‌نموده و در نهایت تجرد به سر می‌برد. چنانکه یک جامهٔ خشن را دوازده سال تغییر نداد. وقتی قریب به غروب از دهلی بیرون شده. مدتها مفقودالاثر بود. پس از ظهور و حضور سبب غیبت را پرسیدند. گفت: شنیده بودم که احمدآبادِ گجرات را وقت غروب خوشی است. رفتم، دیدم و حال برگردیدم. غرض، از متأخرین مجردان و موحدان محسوب می‌گردد. فوتش در سنهٔ ۱۱۴۱ واقع شده. اشعار بسیاری دارد و در شاعری طریقهٔ اهل هندوستان را می‌سپارد. به هر صورت این بیت از آن جناب قلمی گردید: