Вҳўи Абӯсаиди шарафи бен муаййиди бен абўолФтҳи Бағдодӣ . Баъзе ӯро аз бғдодки хоразм шимурдаанд . Мурӣди ҳазрати шайхи наҷми аддӣн куброаст . Вақте дар ҳолати скру ғалаба ҳол гуфта ки байзаи бт будем бар канори дарёи афтодау шайхи мо мурғӣ буд моро дар зер бол гирифт то аз байзаи беруни омадем ва чун байзаи бт будем мо ба дарё рафтему шайхи мо ба соҳил монад . Шайхи наҷми аддӣни ин сухани шунӯд ва мутағаййир шуд . Гуфт : дар дарё мерод . Мҷдолдини узри хост . Шайх фармуд имон ба саломати барадӣ , аммо сари супурдӣ . Мисдоқи ин мақоли ин ки шайхи мҷдолдинро ба ҳукми султони Муҳамади хоразми шоҳ дар диҷла андохта , ҳалок карданду шайхи наҷми аддӣни пас аз итилоъ , хоразми шоҳро нафрин карду фитнаи Чингизӣ зоҳир шуд ва сарҳо дар сари сари мҷдолдин бар бод рафт ва худ наҷми аддӣни ҳам дар он фитна шаҳид шуд . Чунонкии тафсили он дар кутуб сабтаст . Шаҳодати шайхи мҷдолдин дар санаи 606 иттифоқ афтод . Ин чанд рубои мансӯб ба он ҷанобаст :
وهو ابوسعید شرف بن مؤید بن ابوالفتح بغدادی. بعضی او را از بغدادک خوارزم شمردهاند. مرید حضرت شیخ نجم الدین کبری است. وقتی در حالت سکر و غلبهٔ حال گفته که بیضهٔ بط بودیم بر کنار دریا افتاده و شیخ ما مرغی بود ما را در زیر بال گرفت تا از بیضه بیرون آمدیم و چون بیضهٔ بط بودیم ما به دریا رفتیم و شیخ ما به ساحل ماند. شیخ نجم الدین این سخن شنود و متغیر شد. گفت: در دریا میراد. مجدالدین عذر خواست. شیخ فرمود ایمان به سلامت بردی، اما سر سپردی. مصداق این مقال این که شیخ مجدالدین را به حکم سلطان محمد خوارزم شاه در دجله انداخته، هلاک کردند و شیخ نجم الدین پس از اطلاع، خوارزم شاه را نفرین کرد و فتنهٔ چنگیزی ظاهر شد و سرها در سَرِ سَرِ مجدالدین بر باد رفت و خود نجم الدین هم در آن فتنه شهید شد. چنانکه تفصیل آن در کتب ثبت است. شهادت شیخ مجدالدین در سنهٔ ۶۰۶ اتفاق افتاد. این چند رباعی منسوب به آن جناب است:
Фардо ки шавад муддати олам каму кост
فردا که شود مدت عالم کم و کاست
Сарҳо ҳама аз хок барояд чапу рост
سرها همه از خاک برآید چپ و راست
Бечораи тани шаҳиди ман ғарқа ба хӯн
بیچاره تنِ شهیدِ من غرقه به خون
Аз хоки сари кӯй ту хоҳад бархест
از خاکِ سر کویِ تو خواهد برخاست
٭٭٭
٭٭٭
Аз шабнами ишқи хоки одам гул шуд
از شبنم عشق خاک آدم گل شد
Сад фитнау шӯр дар ҷаҳон ҳосил шуд
صد فتنه و شور در جهان حاصل شد
Сар нашутур ишқ бар раг рӯҳ заданд
سر نشترِ عشق بر رگِ روح زدند
Як қатра фурӯ чакиду номаш дил шуд
یک قطره فرو چکید و نامش دل شد
٭٭٭
٭٭٭
Шамъӣаст рухи хуби ту парвонаи манам
شمعی است رخِ خوب تو پروانه منم
Дили хеши ғами тўосту бегонаи манам
دل خویشِ غم تواست و بیگانه منم
Занҷири сари зулфи ту бар гардани тест
زنجیر سر زلف تو بر گردن تست
Дар гардан ман фикан ки девонаи манам
در گردنِ من فکن که دیوانه منم
Ин рубоӣ ки навишта хоҳад шуд соҳиби оташкада дар аҳволи шамси аддӣни Муҳамад ба номи мҷдолдини яздии навишта . Ончӣ аз нафаҳоту маҷолиси алъшоқу маҷолиси алмؤмнину соири кутуб маълум шуд аз ҷаноби шайх мҷдолдинаст :
این رباعی که نوشته خواهد شد صاحب آتشکده در احوال شمس الدین محمد به نام مجدالدین یزدی نوشته. آنچه از نفحات و مجالس العشاق و مجالس المؤمنین و سایر کتب معلوم شد از جناب شیخ مجدالدین است:
Дар баҳри муҳӣт ғӯта хоҳам хӯрдан
در بحر محیط غوطه خواهم خوردن
ё ғарқ шудан ё гуҳарӣ овардан
یا غرق شدن یا گهری آوردن
Кори ту мухотира аст хоҳам кардан
کار تو مخاطره است خواهم کردن
ё сурх кунам рӯй бидон ё гардан
یا سرخ کنم روی بدان یا گردن