Вҳўи хоҷаи муайяни аддӣни ҳасани санҷарӣ . Асли он ҷаноб аз қарияи чшти мнтўобъ Ҳирот бӯда ,у лиҳозои ин силсила ба номи вай ба чштӣ шӯҳрат намӯда . Но?ҳеҷи мноҳҷи ҳақиқату солики масолик тариқатаст . Он ҷаноб дар Ҳиндӯстони мураввиҷи дайни набавӣу тариқа алавӣ гардид . Соҳиби каромоту мақомоту хўорқи одот . Тарбият аз хоҷаи Усмон ҳрўӣ ёфта бӯда , қутби аддӣни Бахтиёри кокӣу зиёвуддини балхӣу шаҳоби аддӣни ғӯрии вшмси аддӣни ғӯрӣ аз мурӣдон он ҷанобанд . Тимноу тбрко аз ашъор ӯ қаламӣ мешавад :

وهُوَ خواجه معین الدین حسن سنجری. اصل آن جناب از قریهٔ چشت مِنْتوابع هرات بوده، و لهذا این سلسله به نام وی به چشتی شهرت نموده. ناهج مناهج حقیقت و سالک مسالک طریقت است. آن جناب در هندوستان مروج دین نبوی و طریقهٔ علوی گردید. صاحب کرامات و مقامات و خوارق عادات. تربیت از خواجه عثمان هروی یافته بوده، قطب الدین بختیار کاکی و ضیاءالدین بلخی و شهاب الدین غوری وشمس الدین غوری از مریدان آن جنابند. تیمّناً و تبرّکاً از اشعار او قلمی می‌شود:

мнғзлётаҳ

مِنْغزلیّاتِهِ

Ба ҳақ ӯ ки ба кунин дидаи нгшоим

به حق او که به کونین دیده نگشایم

Ки то нахуст набинам ҷамоли мавло ро

که تا نخست نبینم جمالِ مولی را

Агар дар оташ ишқат бсухтам чаҳ аҷаб

اگر در آتش عشقت بسوختم چه عجب

Ки кӯҳ тоб наёвард ин таҷаллӣ ро

که کوه تاب نیاورد این تجلی را

Муайян ба чашми хиради ҳасан дӯст нанамояд

معین به چشم خرد حسن دوست ننماید

Бибин ба дидаи маҷнӯни ҷамоли Лайлӣ ро

ببین به دیدهٔ مجنون جمالِ لیلی را

٭٭٭

٭٭٭

Сайлро наъра аз онаст ки аз баҳр ҷудост

سیل را نعره از آن است که از بحر جداست

Вонкаҳ бо баҳри даромехта хомӯш омад

وانکه با بحر درآمیخته خاموش آمد

Нуктаҳо дӯш лабам гуфт вшнид аз лаби ёр

نکته‌ها دوش لبم گفت وشنید از لب یار

Ки на ҳаргиз ба забон рафт ва на дар гӯш омад

که نه هرگز به زبان رفت و نه در گوش آمد

Ҳаркиро ҳушу қрорист майаш даҳ соқӣ

هرکه را هوش و قراریست می‌اش ده ساقی

Ки муайянаши зи азал бе худ ва мадҳуш омад

که مُعینش ز ازل بی خود و مدهوش آمد

٭٭٭

٭٭٭

эй туро бар таври дил ҳар дами таҷаллоӣ дигар

ای ترا بر طور دل هر دم تجلای دگر

Толиби дидори ту ҳар гӯшаи мўсоӣ дигар

طالبِ دیدار تو هر گوشه موسای دگر

Як ду ҳарфӣ хондаам дар пеши устоди азал

یک دو حرفی خوانده‌ام در پیش استاد ازل

Тообд бар дил расад ҳар лаҳзаи маъноӣ дигар

تاابد بر دل رسد هر لحظه معنای دگر

рубоӣ

رباعی

Ошиқи ҳамаи дами фикри рух дӯст кунад

عاشق همه دم فکرِ رخ دوست کند

Маъшӯқи киришмае ки некӯаст кунад

معشوق کرشمه‌ای که نیکوست کند

Мо ҷурм ва хато кунем ва ӯ лутфу ато

ما جرم و خطا کنیم و او لطف و عطا

Ҳаркаси чизе ки лоиқ ӯст кунад

هرکس چیزی که لایق اوست کند

٭٭٭

٭٭٭

эй баъди набӣ бар сари ту тоҷи набӣ

ای بعد نبی بر سر تو تاجِ نبی

Вай дода шаҳони зи савлатати боҷи набӣ

وی داده شهان ز صولتت باج نبی

Онии ту ки миъроҷи ту болотар шуд

آنی تو که معراج تو بالاتر شد

Як қомати Аҳмадии зи миъроҷи набӣ

یک قامت احمدی ز معراجِ نبی