Шайхи амини аддӣни Муҳамади бен шайхи алии бен шайхи зиёвуддини масъӯд . Муваллиду маншаи он ҷаноби балён ва он аз музофоти Козирӯн Широзаст . Аҷдоди изомаш аз уламои роҳи байну урафоӣ бо яқин . Худ дар хизмати шайхи аўҳдолдини Абдуллоҳи бен зиёвуддини масъӯд - ки аз Фрзндгони шайхи Абӯали дқоқаст - ба маротиби олияи расида ва пас аз ваии пешвоӣ мардумон гардӣда . Ғараз , шайхии бузургвор ва аз урафоӣ кбораст . Дар санаи 745 риҳлат намӯда . Ин чанд рубоӣ аз эшон навишта мешавад . Гӯйанд рубои охирии родри домани хирқаи худ навишта бӯдааст :
شیخ امین الدین محمد بن شیخ علی بن شیخ ضیاءالدین مسعود. مولد و منشأ آن جناب بلیان و آن از مضافات کازرون شیراز است. اجداد عظامش از علمای راه بین و عرفای با یقین. خود در خدمت شیخ اوحدالدین عبداللّه بن ضیاءالدین مسعود- که از فرزندگان شیخ ابوعلی دقاق است- به مراتب عالیه رسیده و پس از وی پیشوای مردمان گردیده. غرض، شیخی بزرگوار و از عرفای کبار است. در سنهٔ ۷۴۵ رحلت نموده. این چند رباعی از ایشان نوشته میشود. گویند رباعی آخری رادر دامن خرقهٔ خود نوشته بوده است:
рубоӣ
رباعی
Онон ки фалаки зи нур даҳр оройанд
آنان که فلک ز نور دهر آرایند
То занн набарӣ ки боз ноинд оянд
تا ظن نبری که باز نایند آیند
Аз домани офтоб то ҷайби замин
از دامن آفتاب تا جیب زمین
Расмӣаст ки то худо намирад зойанд
رسمی است که تا خدا نمیرد زایند
٭٭٭
٭٭٭
Ман хори ғамат ба мардуми дидаи кашам
من خار غمت به مردم دیده کشم
Ҷавру ситамат бо дили ғмдидаҳи кашам
جور و ستمت با دل غمدیده کشم
Вонгаҳ ки бимирами рақами бандагӣат
وانگه که بمیرم رقم بندگیت
Бар зарраи устихони пусидаи кашам
بر ذرّهٔ استخوان پوسیده کشم
٭٭٭
٭٭٭
эй дили пас занҷир , чу девона нишин
ای دل پس زنجیر، چو دیوانه نشین
Дар домани дарди хеш мардона нишин
در دامن درد خویش مردانه نشین
Зомд шудани биҳдаҳи худро пай кун
زآمد شدن بیهده خود را پی کن
Маъшӯқ чу хонагӣаст дар хона нишин
معشوق چو خانگی است در خانه نشین